Θέλετε να αντιδράσετε στο μήνυμα; Φτιάξτε έναν λογαριασμό και συνδεθείτε για να συνεχίσετε.
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
Και ο Νους... ο Αλχημιστής των Πάντων... και η Αλήθεια, οδηγός!
Είθε στους δρόμους της ουσίας σου να πορευθείς και στα μυστικά απόκρυφα αρχεία της ψυχής σου...Είναι άπειρες οι κατευθύνσεις στο Άπειρο Σύμπαν…Το ταξίδι μαγικό και ατελείωτο…Έχεις πολλά να χαρτογραφήσεις…
Όταν η στιγμη του παροντος είναι σε θεση να παγιδεψει τοση ομορφια , τοτε οι αισθησεις ακυρωνουν παρελθον και μελλον δημιουργώντας το αθανατο φεγγοβόλημα της ψυχης ...
ioessa
Ηλικία : 44 Τόπος : ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011 Αριθμός μηνυμάτων : 1297
καμια φορα ορισμενα γεγονοτα σε έναν ανθρωπο πυροδοτουν μηχανισμούς παραγωγης γιγαντιας συναισθηματικης φορτισης , είναι τετοια η ενταση αυτης της ενεργειας που από μονη της είναι σε θεση αθόρυβα να επηρεαση ολοκληρο τον κοσμο , τα γεγονοτα της οποιας οδυνης , απλως δημιουργουν μια αιτια η οποια παραγει ένα αποτέλεσμα συμπηκνωνοντας ολες τις ανθρώπινες δυναμεις και αντοχες σε μια μονο στιγμη ...
Αν οι ανθρωποι γνωριζαν τις δυναμεις που απελευθερώνονται σε κάθε τους λυπη η σε κάθε τους χαρα θα ηταν σε θεση να τις διαχειριστουν με περισσοτερη ομαλοτητα ...
Δήμητρα καλώς ήρθες και από μένα. Πολύ λυπάμαι για την οικογενειακή σου απώλεια, αλλά και εδώ στο χώρο αυτό, σε νιώθουμε ..., αισθανόμαστε την απώλειά σου ως προσωπική μας. Τέτοια ψυχή, τέτοια ομορφιά, ποτέ δε χάνεται, είναι κάπου που σίγουρα θα τιμάται για τα όσα έχει προσφέρει, τόσο στο κόσμο και στην ανθρωπότητα, όσο και στη ψυχή του. Με τιμή τον σκεφτόμαστε και μιλάμε για εκείνον. Με τιμή σε καλοδεχόμαστε.
Άρητε, καλωσόρισες και εσύ φίλε μας.
Δήμητρα
Ηλικία : 45 Ημερομηνία εγγραφής : 23/02/2014 Αριθμός μηνυμάτων : 53
Ευχαριστώ Ηλιόδωρε για το καλωσόρισμα, και για τα καλά σου λόγια. Νιώθω περήφανη όταν μιλάνε έτσι για τον Λέωντα. Εδώ μέσα έχω διαβάσει να γράφουν πολύ όμορφα πράγματα για τον αδελφό μου. Του αξίζουν όλα, πιστέψτε με. Ευχαριστώ λοιπόν κι η τιμή είναι και δική μου που βρίσκομαι ανάμεσα σας.
Και ενώ η μόδα του μπουγελώματος, γνωστού ως Ice Bucket Challenge συνεχίζεται, με αντικρουόμενες αντιδράσεις, ένας άνθρωπος που πάσχει από τη νόσο ASL (Αμυοτροφική Πλάγια Σκλήρυνση) δημιουργεί το πιο συγκινητικό εξάλεπτο βίντεο. Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε όλες τις προσωπικότητες του εξωτερικού να έχουν επιδοθεί σε ένα ξέφρενο μπουγέλωμα με σκοπό την ενίσχυση και την ενημέρωση γύρω από τη νόσο ASL. Οι αντιδράσεις από αυτήν την πρωτοβουλία είναι ποικίλες με κάποιους να την ενστερνίζονται πλήρως και άλλους να διαφωνούν ως προς τον τρόπο και την άσκοπη κατανάλωση νερού, τη στιγμή μάλιστα που κάποιοι στον κόσμο στερούνται αυτού του βασικού αγαθού. Στο βίντεο που ακολουθεί όμως, παρακολουθούμε ένα διαφορετικό μπουγέλωμα από έναν 26χρονο νέο που πάσχει από τη νόσο, αυτός, η μητέρα του και η γιαγιά του. Ενώ η αρχή προδιαθέτει για ένα χιουμοριστικό και άκρως διασκεδαστικό βίντεο, με τον Άντονι Καρμπαχάλ ντυμένο με γυναικείο μαγιό να διασκεδάζει με την ιδέα του μπουγελώματος, η συνέχεια εξελίσσεται τελείως διαφορετικά. Παρά τις αντιδράσεις το παγκόσμιο διαδικτυακό αυτό κίνημα, έδωσε την ευκαιρία σε εκατομμύρια ανθρώπους να ενημερωθούν για τη νόσο, καθώς τα βίντεο με τα μπουγελώμτα γίνονται viral στο λεπτό και παράλληλα ενισχύθηκε οικονομικά το ίδρυμα ASL που επιχειρεί να βρει θεραπεία για την Αμυοτροφική Πλάγια Σκλήρυνση (ALS).
Η όλη ιδέα του κινήματος,προφασίζεται μια ασθένεια,την κατάλληλη χρονική περίοδο,ώστε να αποπροσανατολίσει το γενικό αίσθημα της κοινής γνώμης προς την συγκεκριμένη κατεύθυνση που χρειάζεται,έτσι ώστε,την ίδια ώρα που συμβαίνει 3ος παγκόσμιος πόλεμος,εμείς να κοιτάμε τις διασημότητες που βρέχονται και να δικαιολογούμε αυτήν την ενέργεια ως θετική γιατί,δίνονται χρήματα για μια ασθένεια ή να ψευτοαντιδράμε με το γεγονός ότι...σπαταλάνε νερό,μια και χάψαμε την οικολογική παραμύθα τους. Ακόμη και οι αντιδράσεις μας είναι προμελετημένες.Αντιδρώ ναι μεν,αλλά για να μην με πεις αναίσθητο,επειδή πρόκειται για σοβαρή ασθένεια,θα αντιδράσω προβάλλοντας τις οικολογικές μου ανησυχίες,άρα είμαι πάλι μέσα στα πλαίσια του "ευσυνείδητου ανθρώπου". Και φυσικά,κουβέντα να γίνεται για αυτό και όχι για τα άλλα που διαδραματίζονται.
Στην πραγματικότητα όμως,κρύβουμε την ασθένεια που μαστίζει όλους μας πλέον και φαίνεται να είναι αθεράπευτη.Όσους κουβάδες με παγωμένο νερό και να μας πετάξουν δεν πρόκειται να ξυπνήσουμε.
Όλα αυτά θα ήταν ωραία,αν ήταν αληθινά.Αν είχαμε λύσει πρώτα άλλα θέματα και απλά βρεχόμασταν για έναν καλό σκοπό και παίζαμε και γελούσαμε. Είναι όμως έτσι;Στην Παλαιστίνη,δεν έχουν καν νερό. Ξεκίνησαν ήδη και έσπειραν ιους και τον τρόμο τους και την λύση τους. Όλες αυτές οι διασημότητες,έχουν τόσα λεφτά και θα μπορούσαν να τα διαθέσουν για πολλές θεραπείες,γιατί δεν το κάνουν χωρίς αυτό το σόου;Και όλο αυτό,δεν μοιάζει με ύβρις την ίδια ώρα που σκοτώνονται πλήθος ανθρώπων; Και ξαφνικά τους έπιασε ευαισθησία για μια συγκεκριμένη ασθένεια;Και ναι μεν λένε πως άλλος το ξεκίνησε ,αλλά ποιοι το έφεραν στην επιφάνεια;Δείτε τα πρόσωπα:Ο ιδρυτής του facebook και ο Bill Gates;Κάντε μια αναζήτηση γι αυτόν τον..φιλάνθρωπο.
Πόσες φορές δεν έχουμε δει,να λένε ότι έχουν βρει θεραπείες για τον καρκίνο,αλλά οι φαρμακευτικές εταιρείες κόβουν τον δρόμο τους;
Δεν με πείθει το κίνημα,όσα λεφτά κι αν μαζέψουν,είναι απλά μια παράσταση κι εμείς πληρώνουμε πολύ ακριβό αντίτιμο για να την παρακολουθήσουμε και να την στηρίξουμε,αυτήν αλλά και άλλες προσπάθειες αποπροσανατολισμού. Κι αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς όλοι με τον εαυτό μας,ας αναρωτηθούμε αν πραγματικά μας νοιάζει η τάδε ασθένεια ή αν απλά όλο αυτό είναι πιο ευχάριστο στα μάτια μας,από τα πεταμένα μυαλά ενός παιδιού.
Θυμάμαι μια γυναίκα που είχε χάσει τις δυο κόρες της. Βρισκόταν σε απεγνωσμένη κατάσταση ενώ όλοι γύρω της προσπαθούσαν να την ανακουφίσουν χωρίς αποτέλεσμα. Γνωρίζοντας τη δύναμη της καρδιάς, την πλησίασα, έφερα το κεφάλι της στην καρδιά μου και την κράτησα εκεί για λίγα λεπτά σε ησυχία. Όταν σήκωσα το κεφάλι της, άνοιξε τα μάτια της και είπε, “Υποθέτω ότι ήταν θέλημα Θεού. Αισθάνομαι καλά. Νομίζω ότι μπορώ να ξεπεράσω τη θλίψη μου. Όσο μου κρατούσατε το κεφάλι, άρχισα να σκέφτομαι την συνέχεια της ζωής σε άλλα πεδία και την Απειροσύνη...”
Δεν της απάντησα αλλά χαμογέλασα, και συνέχισε, “Ήξερα ότι υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος απ’ τα χάπια για ν’ ανακουφίσω τον εαυτό μου”.
Απ’ τη στιγμή που μάθουμε πως να διοχετεύουμε την θεραπευτική ενέργεια της καρδιάς, γινόμαστε αθέατοι θεραπευτές, και θεραπεύουμε ανθρώπους στο φυσικό, συναισθηματικό και νοητικό πεδίο.
Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο ένας άντρας από τους δυο ήταν συνεχώς καθηλωμένος στο κρεβάτι του. Στον άλλο άντρα οι γιατροί του επέτρεπαν να σηκώνεται από το κρεβάτι του για μια ώρα κάθε απόγευμα, να πηγαίνει στο μοναδικό παράθυρο του θαλάμου που βρίσκονταν δίπλα του και να χαζεύει για λίγο την ζωή έξω από το νοσοκομείο. Οι δυο άνδρες μιλούσαν για ώρες. Μιλούσαν για τις οικογένειες τους, για τα σπίτια τους, για τις δουλειές τους, για τη θητεία τους στο στρατό. Κάθε απόγευμα, όταν ο ένας άνδρας σηκώνονταν και πήγαινε στο παράθυρο, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον συγκάτοικο του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο. Μέρα με τη μέρα ο καθηλωμένος άνδρας άρχισε να ζει περιμένοντας αυτές τις περιόδους της μίας ώρας όπου με την φαντασία του μπορούσε να δει για λίγο και αυτός έξω από τους τέσσερις άψυχους τοίχους του δωματίου του. Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια ενώ κάπου στο βάθος αχνοφαίνονταν τα πρώτα σπίτια της πόλης. Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε ότι έβλεπε με μεγάλη λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και σχημάτιζε τις εικόνες στο μυαλό του με την φαντασία του. Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε. Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική, μπορούσε να τη δει μέσα από τα μάτια του άλλου. Πέρασαν μέρες, εβδομάδες, μήνες ώσπου ένα πρωί, μια νοσοκόμα που ήρθε για να τους φέρει τα φάρμακα βρήκε νεκρό τον άνδρα που μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Είχε πεθάνει ειρηνικά στον ύπνο του. Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό του σώμα. Μόλις ο άλλος άντρας θεώρησε ότι ήταν σωστό, ρώτησε τη νοσοκόμα αν θα μπορούσε να μεταφερθεί τώρα αυτός στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο. Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή και αφού σιγουρεύτηκε ότι ήταν άνετα, τον άφησε μόνο του. Αυτός σιγά σιγά και επώδυνα, στήριξε το σώμα του στον ένα του αγκώνα και ανασήκωσε το πρόσωπο του για να δει για πρώτη φορά τον πραγματικό κόσμο εκεί έξω. Αυτό που αντίκρισε, δεν ήταν αυτό που περίμενε. Δεν είδε ούτε πάρκο, ούτε λιμνούλα αλλά ούτε και ζευγάρια να περπατούν χέρι χέρι. Αυτό που είδε ήταν μόνο ένας λευκός τοίχος. Ο άνδρας φώναξε τη νοσοκόμα και την ρώτησε πως ο πεθαμένος συγκάτοικος του μπορούσε και του περιέγραφε τόσο όμορφες εικόνες, ενώ το παράθυρο έβλεπε σε τοίχο. Η νοσοκόμα του απάντησε ότι ο άνδρας που πέθανε ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε καν αυτόν τον τοίχο. Του είπε: «Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει δύναμη. Ίσως ήθελε να σε κάνει να νιώσεις λίγο καλύτερα». Είναι πολύ όμορφο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τη δική σου άσχημη κατάσταση. Η μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται. Αν θέλετε να νιώσετε πλούσιος, καθίστε και μετρήσετε όλα τα πράγματα που μπορείτε να αγοράσετε με τα χρήματα που έχετε στη κατοχή σας. Θα εκπλαγείτε με το πόσα μπορεί να είναι. Έστω και μικρά, έστω και ασήμαντα. Η κάθε μέρα που ζούμε είναι ένα δώρο. Για αυτό ας την αντιμετωπίζουμε με αισιοδοξία.. Το είδα εδώ: http://cosmo-scope.com/index.php/2016/05/30/tha-chriastite-molis-ena-lepto-gia-na-diavasete-alla-tha-sas-allaxi-gia-panta-ton-tropo-pou-skefteste/