H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
Θέλετε να αντιδράσετε στο μήνυμα; Φτιάξτε έναν λογαριασμό και συνδεθείτε για να συνεχίσετε.
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...

Και ο Νους... ο Αλχημιστής των Πάντων... και η Αλήθεια, οδηγός!
 
ΑρχικήΦόρουμΑναζήτησηΣύνδεσηΕγγραφή
Είθε στους δρόμους της ουσίας σου να πορευθείς και στα μυστικά απόκρυφα αρχεία της ψυχής σου... Είναι άπειρες οι κατευθύνσεις στο Άπειρο Σύμπαν… Το ταξίδι μαγικό και ατελείωτο… Έχεις πολλά να χαρτογραφήσεις…

 

 Το Πνεύμα...

Πήγαινε κάτω 
Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ 7 Ιουν - 13:23:19


“Στην ουσία, δεν υπάρχει χρόνος, αλλά μονάχα μια σειρά από ολογραφικές φέτες, κλάσματα του κόσμου, μέσα στα οποία έχει αποκωδικοποιηθεί η κάθε μας στιγμή. Κάθε τέτοια ολογραφική φέτα, αποτελείται μονάχα από χώρο, μέσα στον οποίο υπάρχει η πληροφορία της συγκεκριμένης θέσης του κόσμου. Έτσι η κίνηση η οποία γίνεται σε μας αισθητή, είναι φαινομενική και αποτελεί την εναλλαγή -της μιας μετά της άλλης- από αυτές τις χωρικές ολογραφικές φέτες του κόσμου, στις οποίες αυτός -μαζί με οτιδήποτε υπάρχει μέσα του- εμφανίζεται σε διαφορετική θέση κάθε φορά από ότι ήταν προηγουμένως.”

Πάντα εγείρονται ερωτήματα σχετικά με την ψυχή. Ένα όμως από τα πλέον σημαντικά, θεωρώ ότι είναι η πορεία της μετά την ολοκλήρωση της βιολογική ζωής του σώματος στον αισθητό κόσμο. Για παράδειγμα, αρκετοί από μας θεωρούν ότι η ψυχή, απελευθερωμένη από το σώμα μετά την ολοκλήρωση του κύκλου της ζωής, ακολουθήσει μια νοητή εξωτερική πορεία προς τον ουρανό. Μια κατεύθυνση δηλαδή παρόμοια με την αστρική προβολή. Όμως η κατεύθυνση αυτή, όχι μόνο δεν την ελευθερώνει, αλλά αντίθετα την κρατά δεσμευμένη στον ενδιάμεσο χώρο, αναγκάζοντάς την να επανέλθει σε μια ακόμη ενσάρκωση.

Έτσι, η πραγματική απελευθέρωση της ψυχής φαίνεται να ακολουθεί μια εσωτερική πορεία, προς το ίδιο το κέντρο του Εαυτού μας από όπου εξέρχεται του αισθητού κόσμου και επιστρέφει στην πηγή της. Πώς όμως συμβαίνει η έλξη αυτή της ψυχής από το σώμα προς τα έξω, ποιος είναι στην πραγματικότητα ο εξωτερικός κόσμος, ποιος ο ενδιάμεσος χώρος και ποια η εσωτερική διαδρομή προς την πηγή της; Οποιοδήποτε γεγονός δεν έχει συμβεί ακόμη αλλά επίκειται να συμβεί, ανήκει στο μέλλον. Ενώ εκείνο το οποίο δημιουργείται τώρα, σε λίγο θα βρίσκεται στο παρελθόν. Κατά τη διάρκεια της υλοποίησης, η ζωή διέρχεται και συμβαίνει στο παρόν, με κατεύθυνση από το μέλλον προς το παρελθόν. Ενώ δηλαδή κάθε υλική μορφή δημιουργείται και υπάρχει ως τέτοια μονάχα στο στιγμιαίο παρόν ‘τώρα’, όλα έχουν προϋπάρξει στο μέλλον από το οποίο εκπορεύονται. Από εκεί, περνούν και υλοποιούνται ως σώματα, κόσμος και οποιαδήποτε μορφή στο παρόν, από το οποίο απομακρύνονται αμέσως μετά και εισέρχονται στο παρελθόν.

Αν προσπαθούσαμε λοιπόν να δώσουμε στο παρόν και το σώμα μας ένα σχηματικό συμβολισμό της επιλογής μας, ώστε να κατανοήσουμε αυτή τη ροή του χρόνου της ζωής μας, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε το σχήμα ενός διαφανούς θαλάμου. Ένα -γυάλινο ας πούμε- διαφανή χώρο σαν παλιό τηλεφωνικό θάλαμο, αλλά διαμπερή, με δυο ανοίγματα το ένα απέναντι από το άλλο, έτσι ώστε αν σταθείς εμπρός από αυτόν και τον κοιτάζεις έτοιμος να εισέλθεις μέσα του στο πρώτο άνοιγμα, αυτό που θα υπάρχει πίσω σου θα ανήκει στο μέλλον σου, αυτό που υπάρχει μέσα στο θάλαμο το παρόν σου και οτιδήποτε έχει περάσει μέσα από το θάλαμο και βρίσκεται απέναντί σου, θα ανήκει πλέον στο παρελθόν σου.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά αυτό το σχεδιασμό, θα δούμε ότι όσα αντικείμενα, γεγονότα ή καταστάσεις βρίσκονται πάρα πολύ κοντά -στις δύο πλευρές, εμπρός και πίσω, του θαλάμου που αντιπροσωπεύει το παρόν-, μοιάζουν τόσο μεταξύ τους ώστε με δυσκολία μπορούμε να το ξεχωρίσουμε από το πολύ κοντινό μας μέλλον ή το ανάλογα πολύ κοντινό μας παρελθόν. Αυτό είναι που δίνει και την ψευδαίσθηση της μονιμότητας και του πραγματικού στη διάρκεια, όμως αυτό συμβαίνει μονάχα για όσα βρίσκονται πάρα πολύ κοντά στο παρόν. Αν περάσουμε μέσα από το απέναντι άνοιγμα και προχωρήσουμε απομακρυνόμενοι μέσα στο παρελθόν μας, το τοπίο θα αρχίσει να αλλάζει δραστικά, κι ο κόσμος που θα βλέπουμε γύρω μας, θα αναλογεί σε αυτή τη ζωή που έχουμε ήδη ζήσει, γυρίζοντας το χρόνο προς τα πίσω, αρχής γενομένης από τη στιγμή που περάσαμε το άνοιγμα του θαλάμου. Με γρήγορη ταχύτητα, οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια που έχουμε ζήσει, θα περνούν ανάποδα, με όλα γύρω μας να οδηγούν στη μοναδική στιγμή της γέννησής μας.

Αν αντιστρέψουμε τώρα την πορεία μας αυτή, οπισθοχωρώντας με βήματα αργά προς τα πίσω, το τοπίο γύρω θα εξακολουθεί να είναι επίσης -στην αρχή- οικείο και παρόμοιο με το παρόν, αλλά καθώς θα συνεχίζουμε να οπισθοχωρούμε, γύρω μας θα αρχίσουν να εμφανίζονται όλα όσα σκεφτόμασταν να υλοποιήσουμε στη ζωή μας. Εισερχόμενοι μέσα στην περιοχή η οποία αντιπροσωπεύει το μέλλον μας, το ένα μετά το άλλο τα όνειρα και τα σχέδιά μας για τη μελλοντική πορεία της ζωής μας, θα αρχίσουν να εμφανίζονται γύρω μας, σαν να ζούμε μια εικονική πραγματικότητα από το μέλλον. Μέχρι που κάποια στιγμή, όλος ο κόσμος θα αρχίσει να γίνεται θολός και απροσδιόριστος τόσο, που ξαφνικά θα συνειδητοποιήσουμε ότι πλησιάζουμε να ζήσουμε τη στιγμή του τέλους της ζωής μας και του βιολογικού σωματικού θανάτου μας. Όμως το πραγματικό ίσως ενδιαφέρον ξεκινά, στην πιθανότητα να καταφέρουμε να συνεχίσουμε την πορεία μας αυτή και να περάσουμε τη νοητή χρονική στιγμή του θανάτου μας, ώστε να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε τι συμβαίνει στον Εαυτό μας μετά από αυτό το σημείο. Ή ακόμη περισσότερο, αν μέσα από μια τέτοια επιλογή, μπορούσαμε ίσως να ανακαλύψουμε την αιτία των μετενσαρκώσεων της ψυχής μας.

Ο κόσμος γύρω μας, μας αισθάνεται και μας αντιλαμβάνεται ως υλικό σώμα, μονάχα όταν βρισκόμαστε -ως σώμα- μέσα στον παραπάνω θάλαμο ο οποίος συμβολίζει το παρόν και το ‘τώρα’. Το ίδιο κι εμείς -ως σώμα και μέρος του κόσμου-, αισθανόμαστε κι αντιλαμβανόμαστε ολόκληρο τον κόσμο, το δικό μας και τα υπόλοιπα σώματα των άλλων γύρω μας, όταν βρίσκονται στο ίδιο παρόν. Και όλα τα υπόλοιπα τα οποία βρίσκονται μέσα στο παρελθόν και το μέλλον, παραμένουν αόρατα κι ας είναι σχετικά δίπλα μας. Αν παραστήσουμε όλες τις στιγμές τις ζωής μας σαν δικά μας σώματα -το ένα πίσω από το άλλο στη σειρά-, διαφέροντας απλά στην ηλικία, θα παρατηρήσουμε ότι όλα τα σώματα, με κατεύθυνση από το μέλλον προς το παρελθόν, εισέρχονται μέσα στο ‘τώρα’, εμφανίζονται κι ύστερα περνούν έξω από αυτό, για να παραχωρήσουν τη θέση τους στα επόμενα που ακολουθούν. Στην ουσία όμως ο θάλαμος του ‘τώρα’, δεν αντιπροσωπεύει μονάχα το δικό μας σώμα, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Και έτσι, κάθε φορά που ένα σώμα εισέρχεται μέσα του, αλληλεπιδρά με τα πάντα. Όλες οι καταστάσεις της ζωής, την ίδια στιγμή καταγράφονται μέσω της διαδικασίας της μνήμης, δημιουργώντας άπειρες στον αριθμό ενεργειακές συνάψεις, οι οποίες ενώνουν το συγκεκριμένο σώμα του ‘τώρα’, τόσο με αυτά που έχουν ήδη περάσει όσο και με εκείνα τα οποία ακολουθούν.

Έτσι αν πλησιάσουμε περισσότερο ώστε να κοιτάξουμε με μεγαλύτερη προσοχή μέσα στον διαφανή θάλαμο που συμβολίζει ολόκληρο τον κόσμο του κάθε παρόντος μας, επιλέγοντας όμως ως ροή, μια πολύ αργή κίνηση ώστε να τον κατανοήσουμε, θα δούμε ότι η κάθε στιγμή του χρόνου που αντιπροσωπεύει το ‘τώρα’, αυτό που εμείς όλοι αντιλαμβανόμαστε ως ‘στιγμιαίο παρόν’, ταυτίζεται με μια και μόνη ολοκληρωμένη αίσθηση ολόκληρου του κόσμου. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε στιγμή του ‘παρόντος’, αποτελεί και μια ολογραφική τρισδιάστατη συναίσθηση του συνολικού κόσμου, η οποία συμπεριλαμβάνει την πλήρη αποκωδικοποίησή του μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας. Κάθε ‘τώρα’ δηλαδή, είναι πληροφορία η οποία ταυτίζεται με μια ολογραφική αίσθηση από εικόνα, ήχο, γεύση, όσφρηση και αφή ολόκληρου του κόσμου μας. Κάθε τέτοια στιγμή είναι μοναδική, αυτόνομη και συναθροιστική. Μοναδική διότι εμφανίζεται και μετά χάνεται χωρίς να υπάρχει δυνατότητα να επανέλθει ακριβώς η ίδια, αυτόνομη διότι η εμφάνισή της θα συμβεί ούτως ή άλλως, καταλαμβάνοντας τη θέση της προηγουμένης που έχει αποχωρήσει και τέλος συναθροιστική διότι περιλαμβάνει ως γνώση, ολόκληρη τη γνώση της μέχρι εκείνη τη στιγμή ζωής μας. Όσο κι αν αυτό φαίνεται αδύνατο ή αδιανόητο στο υλικό σώμα, η όλη εμφάνιση του κόσμου λαμβάνει χώρα σε τρία στάδια, αυτά της εμφάνισης, της σταθεροποίησης και της εξαφάνισης ή του κενού. Ολόκληρος ο λεγόμενος υλικός ή αλλιώς αισθητός κόσμος -συμπεριλαμβανομένων όλων των σωμάτων μας-, εμφανίζεται στιγμιαία, σταθεροποιείται και στη συνέχεια εξαφανίζεται αφήνοντας στη θέση του ένα απόλυτο κενό, το οποίο θα καταλάβει αμέσως μετά η επόμενη ολογραφική στιγμή του.

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Explosion
Παρατηρώντας ολόκληρο το πεδίο του αισθητού κόσμου, μπορούμε να υποθέσουμε ότι μοιάζει με μια γιγαντιαία σφαιρική δημιουργία, στην εσωτερική επιφάνεια της οποίας σχηματίζεται κάθε στιγμή ο υλικός, αισθητός κόσμος, ο οποίος γίνεται αντιληπτός από εμάς. Η σφαίρα αυτή λειτουργεί σαν ανακλαστικό κάτοπτρο, και στους επισκέπτες και παρατηρητές που βρίσκονται μέσα της προκαλεί ψευδαισθήσεις, κάνοντάς τους να θεωρούν τον εσωτερικό της χώρο ως τον δικό τους εξωτερικό κόσμο. Ενώ συγχρόνως, κρατά εντελώς αόρατο και κρυφό οτιδήποτε υπάρχει έξω από αυτή, έτσι ώστε, ολόκληρο το εσωτερικό της να αποτελεί ένα εικονικό και ψευδές καθρέφτισμα της πραγματικής κωδικοποιημένης πληροφορίας η οποία υπάρχει στον εξωτερικό της χώρο. Ενώ δηλαδή ο Εαυτός μας, βρίσκεται στην εξωτερική της επιφάνεια και παρατηρεί τον κόσμο μέσα της, την ίδια στιγμή το σώμα μας θεωρεί ότι όλο αυτό που αισθάνεται ως κόσμο, είναι έξω από αυτό. Για το σώμα όμως, είναι πράγματι έτσι, διότι ενώ ο ουρανός, τα αστέρια, οι πλανήτες ή και οι γαλαξίες -στην πραγματικότητα- βρίσκονται στο εσωτερικό πεδίο της σφαίρας, το σώμα τα αισθάνεται -μέσα από το καθρέφτισμα- ανάποδα, θεωρώντας τα πάντα έξω και γύρω του. Κι αυτό διότι στο σώμα -ως τμήμα του πεδίου- είναι αδύνατον να δει και να αντιληφθεί τα πράγματα διαφορετικά.

Όπως ο υπόλοιπος κόσμος, έτσι και η υλική υπόσταση του σώματός μας, λαμβάνει χώρα μονάχα στο στιγμιαίο παρόν, δίνοντάς του την αίσθηση του υλικού, σταθερού και μόνιμου. Πριν συμβεί η υλοποίηση αυτή, παραμένει μέσα στο χώρο του μέλλοντος -από τον οποίο ετοιμάζεται να αναδυθεί-, ταξινομημένο ενεργειακά σε μικρά ολογραφικά τμήματα από δικές μας χρονικές στιγμές. Αυτές οι στιγμές μία -μία στη σειρά, εμφανίζονται -λαμβάνοντας υλική μορφή- στο παρόν και κατόπιν αποχωρούν σε ενεργειακή πάλι άυλη μορφή, στο χώρο ο οποίος για μας αποτελεί το παρελθόν. Το εντυπωσιακό, είναι ότι κάθε ένα τέτοιο ολογραφικό σώμα, τη στιγμή της στιγμιαίας εμφάνισής του στο παρόν, σχηματίζει αυτόματα τη μνήμη του δημιουργώντας άπειρες ηλεκτρικές συνάψεις με όλα τα προηγούμενα σώματα που πλέον βρίσκονται στο παρελθόν, ενώ παράλληλα -με τον ίδιο πάλι τρόπο-, συμμετέχει στο σχεδιασμό της μελλοντικής ζωής του, η οποία περιμένει να υλοποιηθεί.

Αν θα προσπαθούσαμε να αποτυπώσουμε γραφικά αυτή τη ροή της δημιουργίας από το μέλλον προς το παρελθόν, θα χρειαζόταν να σχεδιάζουμε -έξω από την τρισδιάστατη σφαίρα του κόσμου μας- δύο διπλές διαστάσεις, αόρατες στις ανθρώπινες αισθήσεις. Δύο, διότι η μία περιέχει τις πιθανότητες υλοποίησης ενώ η άλλη τον λεπτομερή σχεδιασμό του και διπλές, διότι η κάθε μία περιέχει μέσα της ολόκληρη τη διάρκεια τόσο από το μέλλον από το οποίο πηγάζει ο κόσμος, όσο και από το παρελθόν στο οποίο οδηγείται αμέσως μετά την υλοποίησή του. Αν λοιπόν ο αισθητός κόσμος καταλαμβάνει τις τρεις πρώτες διαστάσεις, τότε θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι οι διαστάσεις για τις οποίες μιλάμε είναι οι αόρατες σε μας τέταρτη και πέμπτη. Η υλοποίηση του κόσμου έτσι, οδεύει από το μέλλον της χαοτικής και γεμάτης πιθανότητες δημιουργίας πέμπτης προς την λεπτομερή τέταρτη και εν συνεχεία αφού αγγίξει την τρίτη και υλοποιηθεί, οδεύει προς το παρελθόν από την τέταρτη τώρα προς την πέμπτη.

Τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι στην ουσία, δεν υπάρχει χρόνος, αλλά μονάχα μια σειρά από ολογραφικές φέτες, κλάσματα ή τμήματα του κόσμου, μέσα στα οποία έχει αποκωδικοποιηθεί η κάθε μας στιγμή. Κάθε τέτοια ολογραφική φέτα, αποτελείται μονάχα από χώρο, μέσα στον οποίο υπάρχει η πληροφορία της συγκεκριμένης θέσης του κόσμου. Αυτό το χώρο όμως, εμείς -ως σώματα- τον μετρούμε και τον μεταφράζουμε χρονικά. Εφόσον όμως δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει ούτε κίνηση. Έτσι η κίνηση η οποία γίνεται σε μας αισθητή, είναι φαινομενική και αποτελεί την εναλλαγή -της μιας μετά της άλλης- από αυτές τις χωρικές ολογραφικές φέτες του κόσμου, στις οποίες αυτός -μαζί με οτιδήποτε υπάρχει μέσα του- εμφανίζεται σε διαφορετική θέση κάθε φορά από ότι ήταν προηγουμένως.

Εμείς μέσω των αισθήσεων, αισθανόμαστε τα σώματά μας μόνιμα, θεωρώντας επίσης ότι η διαδικασία που καταγράφουμε τις πληροφορίες, τη γνώση και τις εμπειρίες στη μνήμη μας βρίσκεται μέσα σε ένα ενιαίο, αδιαίρετο και σταθερό σώμα. Κι αυτό, διότι έχουμε δυσκολία στην αντίληψη αυτής της σειράς των ολογραφικών κλασμάτων του κόσμου. Μας είναι δύσκολο να αποδεχθούμε τον κόσμο και το σώμα μας μέσα από μια σειρά από τρισδιάστατες φέτες η μία μετά την άλλη, οι οποίες λαμβάνουν υλική οντότητα μονάχα στο παρόν και αμέσως μετά επιστρέφουν στην άυλη ενεργειακή μορφή, παρόμοια με την οποία υπήρχαν και πριν. Στο σώμα μας είναι δύσκολο να αποδεχθεί ότι αυτό που αντιλαμβάνεται ως εξωτερικό περιβάλλον του ή ακόμη και βαθύ διάστημα, στην ουσία είναι το εσωτερικό του κόσμου στον οποίο ανήκει και άρα, για να βγούμε Εμείς από αυτόν θα πρέπει να κάνουμε βήματα αντίθετης κατεύθυνσης, δηλαδή προς τα μέσα μας. Όχι προς τα μέσα κάποιου άλλου, αλλά προς το δικό μας μέσα, του ίδιου του Εαυτού μας. Όμως περισσότερο απ’ όλα, μας είναι δύσκολο να ταυτίσουμε το ‘πριν’ με το μέλλον, μιας και έχουμε εκπαιδευτεί να θεωρούμε ως ‘πριν’ το παρελθόν μας, δηλαδή αυτό που έχει ήδη χρονικά παρέλθει. Έτσι, για να καταφέρουμε να φτάσουμε σε μια τέτοια συνειδητοποίηση, θα πρέπει να πάψουμε να σκεφτόμαστε ως σώμα. Διότι μονάχα το σώμα δέχεται το ‘πριν’ ως παρελθόν, μιας και η πληροφορία που εισπράττει για τα πάντα, προέρχεται αποκλειστικά από τα σωματικά ολογραφικά του κλάσματα που έχουν προηγηθεί από αυτό.

Αν ακινητοποιήσουμε αυτή τη ροή από στιγμές μας και πλησιάσουμε κάποιο τυχαίο, στιγμιαίο ‘παρόν’ μας, θα παρατηρήσουμε ότι τα σώματα τα οποία βρίσκονταν στο χώρο του μέλλοντος και περιμένουν -στην ουρά- να διέλθουν μέσα από το παρόν, είναι ήδη προετοιμασμένα για αυτό που θα συναντήσουν. Κι όσο πλησιέστερα βρίσκονται στο παρόν, τόσο περισσότερες συνάψεις έχουν δημιουργήσει με όσα σώματα έχουν διέλθει και βρίσκονται ήδη στο παρελθόν, ενώ όσο απομακρύνονται από το σημείο εισόδου, οι συνάψεις γίνονταν πιο αδύναμες ή και -από ένα σημείο κι έπειτα- εξασθενούν εντελώς.

Αν αφήσουμε αυτή τη ροή να εισβάλει μέσα στο παρόν μας, τότε -αμέσως- το πρώτο ολογραφικό σώμα που στέκεται στην ουρά από το μέλλον μας θα εισέλθει μέσα. Με μια απίστευτη ταχύτητα, όλες οι συνάψεις οι οποίες έχουν μέχρι τότε δημιουργηθεί με το καθένα από τα προηγούμενα σώματα, θα συνδεθούν μαζί του, δίνοντάς του τη δυνατότητα να ανακαλεί ελεύθερα όποια πληροφορία επιθυμεί από το παρελθόν μας. Αν του ζητήσουμε να μας πει το όνομά του, τότε εκείνο αυτόματα, θα απαντήσει πως είναι ‘εμείς’, δίνοντάς μας το όνομα που έχουμε ως βιολογική ύπαρξη σε τούτη τη ζωή. Αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε πιο δύσκολο και του ζητήσουμε να μας πει για παράδειγμα ένα όνομα κάποιου συμμαθητή μας από το σχολείο, τότε -μέσα από μια ηλεκτρική εκκένωση- το συγκεκριμένο σώμα θα δημιουργήσει αστραπιαία ενεργειακές συνάψεις με όλη τη σειρά από τα σώματα τα οποία έχουν υλοποιηθεί κατά τη διάρκεια των σχολικών μας χρόνων. Όμως το πλέον εντυπωσιακό θα συμβεί αν για παράδειγμα του ζητήσουμε να μας περιγράψει κάποια στιγμή κατά την οποία έζησε θλίψη και εσωτερικό πόνο, μέσα από κάποια προδοσία, απόρριψη, εγκατάλειψη, εξευτελισμό ή ταπείνωση… Το σώμα τότε μέσα από συνάψεις που θα δημιουργηθούν αστραπιαία, θα συνδεθεί με ένα συγκεκριμένο σώμα, το οποίο θα τύχει να ήταν υλοποιημένο στο τότε παρόν, μιας συγκεκριμένης πράγματι οδυνηρής στιγμής από το παρελθόν μας. Παρατηρώντας προσεκτικά, θα δούμε ότι ως χρονική στιγμή, δεν επιλέγει χρόνο, αλλά μια συγκεκριμένη ολογραφική φέτα του συνολικού χώρου του κόσμου, η οποία ήταν τότε υλοποιημένη στο παρόν και κατέγραψε μέσα της εκείνη την εμπειρία. Δηλαδή, αν και το παρόν συγκεκριμένο ολογραφικό σώμα, δεν είχε καταγράψει -το ίδιο- οποιαδήποτε πληροφορία από εκείνη την οδυνηρή κατάσταση -μιας και δεν υπήρχε εκείνη τη στιγμή-, θεωρεί ότι η συγκεκριμένη εμπειρία το αφορά άμεσα, όπως και οι σκέψεις ή τα συναισθήματα που παράγονται από αυτή. Πράγμα που σημαίνει, ότι κάθε τέτοια ολογραφική φέτα του συνολικού σώματος, κάθε σώμα το οποίο υλοποιείται στο παρόν, ενστερνίζεται ως δική του, ολόκληρη τη γνώση και εμπειρία την οποία έχουν καταγράψει όλα τα προηγούμενα σώματα συνολικά.

Ο καθένας από μας -ως Εαυτός- παρατηρεί τον κόσμο μέσα από αυτά τα σώματα τα οποία υλοποιούνται στο παρόν. Όμως, η διαδικασία της μνήμης, υποχρεώνει το κάθε σώμα ξεχωριστά, -τη στιγμή της υλοποίησής του στο παρόν- να αθροίζει μέσα του και να θεωρεί δική του, τη συνολική πληροφορία, γνώσης και εμπειρίας που έχουν αποκομίσει από τη ζωή τους όλα τα προηγούμενα σώματα συνολικά. Αυτή η πληροφορία όμως δεν είναι δική μας, αλλά δική του ή πιο σωστά δική τους. Ο καθένας από μας -ως Εαυτός ή ψυχή- έχει ως σκοπό να παρατηρήσει τον κόσμο προσπαθώντας πάντα να κατορθώσει να διαπεράσει μέσα του ψιχία της συνείδησής μας. Με τα σώματα συγκρατούμαστε με εσωτερικούς ενεργειακούς δεσμούς κι αν το Εγώ και η σειρά αυτή των ολογραφικών σωμάτων κυριαρχήσουν σε αυτή τη σχέση, τότε κι Εμείς θα γίνουμε ένα από αυτά. Έτσι στο τέλος, όταν και το τελευταίο από αυτά τα σώματα υλοποιηθεί και περάσει στο παρελθόν σηματοδοτώντας το βιολογικό θάνατο του σώματός μας, οι δεσμοί αυτοί θα παραμείνουν ενεργοί παρασύροντάς κι Εμάς, μέσα στον ‘ενδιάμεσο χώρο’ ο οποίος χωρίζει τον αισθητό κόσμο από τον άδηλο. Ένα χώρο όπου ο καθένας από μας -ως Εαυτός-, είναι αδύνατον να υπάρξει χωρίς σώμα και το σώμα -ως βιολογική ύλη-, είναι αδύνατον να λάβει αισθητή μορφή. Όσο θα βρισκόμαστε εκεί, θα συνεχίζουμε να θεωρούμε το χώρο της επίγνωσης δικό μας, ενώ συγχρόνως θα μας είναι αδύνατον να παραμείνουμε μέσα της. Έτσι θα αφεθούμε στην ‘ανάγκη’ ενός καινούργιου σώματος, επανερχόμενοι στη ζωή ξανά και ξανά. Αυτή είναι και η αιτία της μετενσάρκωσης, όμως ποια είναι η αιτία και ο τρόπος με τον οποίο παραμένουν ενεργοί αυτοί οι δεσμοί της ψυχής με το σώμα μας;

Ο λόγος για τον οποίο δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τη σύνδεση του ‘πριν’ με το μέλλον, είναι διότι ποτέ δεν χρειάστηκε να περιγράψουμε κάτι με αυτόν τον τρόπο. Όταν στο κείμενο αυτό εδώ λέμε ‘πριν’, δεν προσδιορίζουμε κάτι χρονικά αλλά χωρικά. Λέμε ‘πριν’ και εννοούμε ‘πριν υλοποιηθεί’ κάτι στο χώρο και όχι ‘πριν’ συμβεί κάτι μέσα σε ένα χρονικό διάστημα. Συζητάτε για κάτι το οποίο ενώ θα συμβεί μελλοντικά, συγχρόνως υπάρχει ήδη κάπου αλλού. Για κάτι το οποίο αν και δεν έχει ακόμη εισέλθει στον αισθητό κόσμο ώστε να υλοποιηθεί και να το αντιληφθούμε, βρίσκεται ήδη στο χώρο που εμείς εκλαμβάνουμε χρονικά ως μέλλον. Θα προσπαθήσω να το πω απλοϊκά ώστε να γίνει κατανοητό, γνωρίζοντας ότι οι λέξεις που θα χρησιμοποιήσω -ως παράδειγμα- είναι μόνο για να διευκολύνουν έναν πρόχειρο σχεδιασμό. Έτσι λοιπόν το σύμπαν το οποίο εμείς αντιλαμβανόμαστε, εδώ το συμβολίζω ως μια κλειστή σφαιρική δημιουργία, στην εξωτερική επιφάνεια της οποίας υπάρχουν μικρά νοητά σημεία -ως οπές- από τις οποίες εμείς -ως Εαυτοί-, μπορούμε να παρατηρούμε μέσα της. Αυτές οι οπές -ως σύνορα των κόσμων-, ταυτίζονται με τα σώματά μας και τις αισθήσεις του, από όπου εισέρχεται μέσα της -σε ολογραφικά τμήματα-, τόσο ο κόσμος όσο και τα σώματα όλων μας. Εισέρχονται στο παρόν, με σκοπό να υλοποιηθούν και να γίνουν αισθητά. Άρα για όσο δεν έχουν υπάρξει ορατά, υπάρχουν ήδη κάπου αλλού αόρατα. Ο αισθητός κόσμος, ‘πριν’ υπάρξει στιγμιαία στο ‘παρόν’, υπάρχει στο μέλλον από όπου αναδύεται. Κι αυτή είναι η έννοια που δίνουμε εδώ στην ταύτιση του ‘πριν’ με το ‘μέλλον’.

Όμως αν παρατηρήσουμε νοητά το εσωτερικό της σφαίρας αυτής, κατανοούμε ότι η υλοποίηση των σωμάτων μας, συμβαίνει μόνο στην εσωτερική της επιφάνεια κι αν παρομοιάσουμε αυτή τη σφαίρα με ένα τεραστίων διαστάσεων κούφιο σφαιρικό σύμπαν, τότε το σώμα μας υλοποιείται στην εσωτερική επιφάνεια του φλοιού του. Αν λοιπόν το σώμα το οποίο μας φιλοξενεί -ως Εαυτούς- αποτελεί την πύλη του άδηλου προς τον αισθητό κόσμο, τότε εμείς -ως Εαυτός- συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στο άδηλο και έξω από αυτό το σφαιρικό σύμπαν, ενώ το σώμα, αδυνατώντας να αντιληφθεί αυτό το οποίο βρίσκεται πίσω του και έξω από το φλοιό, θεωρεί ως εξωτερικό περιβάλλον του, ολόκληρο τον εσωτερικό χώρο της σφαιρικής αυτής δημιουργίας. Ότι υπάρχει στο μέλλον λοιπόν, υπάρχει έξω από τη σφαίρα και μέσα στο εξωτερικό της άδηλο. Ακολουθώντας τη ροή, αγγίζει τον φλοιό της -από έξω προς τα μέσα- όπου υλοποιείται στο παρόν και κατόπιν εισέρχεται στο εσωτερικό της χώρο -ο οποίος αποτελεί πλέον το παρελθόν του-, πάλι σε μη αισθητή μορφή. Αυτό σημαίνει όμως ότι αν το σώμα μας κοιτάξει προς τον ουρανό και το βαθύ διάστημα, στην ουσία κοιτάζει προς τον εσωτερικό θόλο αυτής της σφαιρικής δημιουργίας, άρα προς το παρελθόν μας. Αυτός είναι και ο λόγος κατά τον οποίο αν κοιτάζει κάποιος ένα μακρινό αστέρι ή γαλαξία, στην ουσία κοιτάζει το παρελθόν του αστεριού ή του γαλαξία αυτού.

Αν ρωτήσουμε το σώμα μας το οποίο βρίσκεται στο παρόν, πόσο χρονών είναι, θα λάβουμε ως απάντηση την σωστή ηλικία που έχουμε ως ανθρώπινο βιολογικό σώμα εκείνη τη στιγμή. Όμως αυτό είναι λάθος… Το κάθε στιγμιαίο σώμα μας το οποίο υλοποιείται στο παρόν, δεν έχει τη συνολική ηλικία μας αλλά αντίθετα, έχει ως χρόνο ζωής μόλις μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου, μιας και γεννήθηκε ως υλική μορφή μόλις ‘τώρα’. Όσες φορές όμως και να το ρωτήσουμε είναι αδύνατον να καταφέρουμε να το μεταπείσουμε. Στην ουσία κάθε ένα από αυτά τα ολογραφικά σώματα, ζει μόλις μερικά εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου κι ύστερα πεθαίνει, αλλά δεν μπορεί να το καταλάβει. Και λέγοντας πεθαίνει, εννοούμε ότι όταν κάτι χάνεται από τον αισθητό κόσμο του παρόντος και περνάει στο παρελθόν, όπου δεν γίνεται πλέον αντιληπτό στο ‘τώρα’, θεωρείται ότι -ως υλικό, βιολογικό πάντα σώμα- έχει πεθάνει. Το κάθε ξεχωριστό ολογραφικό σώμα, υλοποιείται για όση ελάχιστη χρονική διάρκεια αναλογεί το ‘τώρα’ στο παρόν και αμέσως μετά, περνά στο παρελθόν και το άδηλο, όπου εξαφανίζεται για να πάρει τη θέση του το επόμενο. Άρα, στην ουσία, κάθε ένα τέτοιο σώμα μας, ζει ελάχιστα, όμως το ίδιο είναι αδύνατον να το κατανοήσει, διότι η μοναδική πληροφορία που λαμβάνει είναι η συνολική μέχρι εκείνη τη στιγμή μνήμη που έχει αθροιστεί. Και αυτή η πληροφορία της μνήμης του το αντιλαμβάνεται διαρκώς ζωντανό, διότι η υλική, αισθητή, βιολογική ζωή, αναλογεί σε όλη της τη διάρκεια της ζωής και όχι σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα παρουσίας.

Η ανάγκη της επιβίωσης. Αυτή είναι η αιτία της ανάγκης αποθήκευσης της γνώσης και της λειτουργίας της μνήμης. Η ανάγκη για γνώση προς επιβίωση, μέσα στην προσδόκιμη διάρκεια της ζωής του καθένα μας. Αν κάθε ένα τέτοιο σώμα, κατορθώσουμε να αποδεχθεί την πραγματική διάρκεια της ζωής του, τότε δεν θα έχει νόημα η ανάγκη επιβίωσης η οποία αναπτύσσεται σε όλη τη σειρά από τα σώματά μας. Σε κάθε έτος βιολογικής ζωής μας, γεννιούνται περισσότερα από τριάντα δισεκατομμύρια τέτοια ολογραφικά σώματα, των οποίων η ζωή διαρκεί μόλις μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου ενός ‘τώρα’. Άρα σε τριάντα χρόνια της ζωής σου, θα έχουν γεννηθεί -κι αμέσως χαθεί-, περισσότερα από εννιακόσια δισεκατομμύρια από αυτά τα σώματα. Κι ενώ το πρώτο σώμα από αυτά θα έχει το μέγεθος και το σχήμα ενός βρέφους ολίγων δευτερολέπτων, το τελευταίο θα έχει αυτό ενός νέου τριάντα ετών. Όμως ενώ η μνήμη του πρώτου θα είναι μηδενική, του τελευταίου θα αποτελείται από τη συνολική μνήμη της γνώσης και εμπειρίας που αποκόμισε τα τριάντα συνολικά έτη ζωής του.

Έτσι, το τελευταίο σώμα κάθε υλοποίησης στο παρόν, θα περιέχει στη μνήμη του και θα γνωρίζει, όσα γνώρισαν όλα τα προηγούμενα συνολικά. Κι ενώ η πραγματική διάρκεια της ζωής του -όπως και όλων των προηγούμενων και επόμενων- θα αποτελείται από μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου, κάθε ένα θα θεωρεί -ως διάρκεια- το άθροισμα της ζωής όλων των προηγούμενων, ενώ θα υπολείπεται ακόμη όλων των επόμενων από αυτό. Όπως αντιλαμβανόμαστε τώρα, η συνολική βιολογική ζωή, ενός μοναδικού, σταθερού, πραγματικού και διαρκούντος -εν ζωή- σώματος δεν υπάρχει, αλλά αποτελεί ένα εικονικό και ψευδές άθροισμα όλων των ολογραφικών σωμάτων τα οποία υλοποιούνται γραμμικά εν σειρά. Η ψευδαίσθηση αυτή της μονιμότητας όμως, δημιουργεί την εικονική ‘ανάγκη επιβίωσης’ του βιολογικού σώματος, η οποία στοιχειοθετεί τη ζωή ως συνολική διάρκεια από παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Το ίδιο το συνολικό σώμα κατά τη διάρκεια της βιολογικής του ζωής, γνωρίζει μέσα από το πεδίο της επίγνωσης, ότι η ζωή του ανθρώπινου είδους -με την ευρύτερη έννοια- δεν ξεκινά τη στιγμή της δικής του βιολογικής γέννησης, ούτε σταματά τη στιγμή του δικού του βιολογικού θανάτου, αλλά αντίθετα, τόσο το είδος μας όσο και ολόκληρος ο αισθητός κόσμος, έχει μια ευρύτερη διάρκεια ζωής από ένα ευρύτερο παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κατανοεί ότι η δική του ζωή αποτελεί ένα μικρό μόλις τμήμα της συνολικής διάρκειας του κόσμου, ενώ συγχρόνως -η ίδια- αποτελείται από μια σειρά από στιγμές, μέσα από τις οποίες αποκομίζει γνώση και εμπειρίες ώστε να διαχειρίζεται την εξουσία. Έτσι, επιθυμεί να καταφέρει να δημιουργήσει μια συνέχεια της όλης αυτής διαδικασίας. Η ανάγκη επιβίωσης τώρα, αφού το ίδιο δεν κατορθώνει να έχει μια μεγαλύτερη διάρκεια της υπάρχουσας βιολογικής ζωής του, δημιουργεί την ανάγκη διεύρυνσής της γραμμικά -σε μια μεγαλύτερης διάρκειας συνολική ζωή- μέσω μιας νέας ζωής. Η σχέση με τον Εαυτό του, του δίνει την πληροφορία της δυνατότητας του δεύτερου να δημιουργήσει μια δεύτερη ευκαιρία ζωής, αλλά -ψευδώς- θεωρεί ότι η δεύτερη αυτή ευκαιρία, απευθύνεται σε αυτό το ίδιο το σώμα. Θεωρεί δηλαδή, ότι η μετεμψύχωση του Εαυτού και η έναρξη μιας νέας ζωής από την αρχή, απευθύνεται σε αυτό το σώμα κι όχι μονάχα στον Εαυτό, κάτι το οποίο είναι αδύνατον ποτέ να συμβεί. Έτσι αντί να κυριαρχήσει ο Εαυτός στο σώμα και το Εγώ, γίνεται το αντίθετο, όπου το Εγώ με το σώμα πλέον θεωρούν ότι αυτά τα ίδια έχουν ψυχή και συνείδηση και μέσω αυτών θα επανέλθουν στη ζωή με ένα άλλο όνομα, σε μια άλλη χρονική γραμμή. Θα ήταν πραγματική φιλοσοφική πρόκληση, αν κατορθώναμε να παρατηρήσουμε τη σειρά των σωμάτων μας που βρίσκονται πίσω από τη στιγμή του βιολογικού μας θανάτου και μέσα στο μέλλον, όπου θα συνειδητοποιούσαμε ότι δεν υπάρχουμε πλέον μέσα τους. Ο βιολογικός θάνατος θα έχει σηματοδοτήσει τη διακοπή της επαφής μας μαζί τους κι έτσι τα λίγα σώματα τα οποία θα έχουν μείνει για το μελλοντικό χρόνο μετά το θάνατό μας, θα περιλαμβάνουν μονάχα τις χρονικές στιγμές της διαδικασίας ταφής τους. Που βρισκόμαστε όμως Εμείς;

Αν παρατηρήσουμε τι υπάρχει από Εμάς μέσα στο παρελθόν μας εμπρός από το θάλαμο, μέσα στο χώρο που αντιπροσωπεύει το παρελθόν της ζωής μας, θα δούμε ότι η τελευταία σειρά από τα ολογραφικά μας σώματα, έχει τραβήξει ένα δικό μας τμήμα -ως Εαυτού- μέσα στο παρελθόν της ζωής μας -και άρα μέσα στο πεδίο της επίγνωσης του αισθητού κόσμου-, κρατώντας μας ενωμένο μέσω ενός συνδέσμου, παρόμοιου με ηλεκτρικό λώρο. Εμείς -ως Εαυτός-, παραμένουμε έξω από το πεδίο, όμως η σύνδεση με τον λώρο μας εμποδίζει να φύγουμε και να απομακρυνθούμε μακριά από αυτό. Ο χώρος αυτός, ο οποίος βρίσκεται ακριβώς στην αρχή του παρελθόντος της ζωής και εφάπτεται με το παρόν, ονομάζεται ‘ενδιάμεσος χώρος. Ευρισκόμενος ανάμεσα στο αισθητό και στο αόρατο ή άδηλο, είναι ο χώρος τον οποίο ονομάζουμε ‘κάτω κόσμο’ ή απλά ‘ο άλλος κόσμος’. Αν αφήσουμε το σώμα μας να κυριαρχήσει πάνω μας, θεωρώντας ότι τόσο Εμείς οι ίδιοι -ως Εαυτός- όσο και η συνείδησή μας ανήκουν στο Εγώ μας, τότε αυτό -για να επεκτείνει τη διάρκεια της ζωής του- ετοιμάζεται να μας χρησιμοποιήσει στην επόμενη -υποθετική- ζωή του, τραβώντας μας και εγκλωβίζοντάς μας μέσα στο πεδίο της επίγνωσης. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το σώμα δημιουργεί έναν ενεργειακό λώρο μαζί μας. Αν δεν κατορθώσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση αυτή μέχρι την τελευταία στιγμή του θανάτου μας, τότε το τελευταίο ολογραφικό σώμα, αποχωρώντας προς τα έξω του -δηλαδή προς το εσωτερικό του πεδίου και το παρελθόν του-, έλκει και το λώρο μαζί του κρατώντας μας δέσμιο, χωρίς να έχουμε δυνατότητα να απεμπλακούμε και να επιστρέψουμε στην πηγή μας.

Δεν μας απορροφά ολόκληρο -ως Εαυτό- μέσα στο πεδίο. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατον να συμβεί. Όμως ο λώρος αυτός είναι αρκετός ώστε να μας δεσμεύσει. Με τη σύνδεση αυτή, είναι αδύνατον να παρατηρούμε τον αισθητό κόσμο μιας και δεν φιλοξενούμαστε πλέον σε ζωντανό σώμα, αλλά μπορούμε να παρατηρούμε το παρελθόν στο οποίο έζησε το σώμα μας. Χωρίς δηλαδή να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ανήκουμε πια στον αισθητό κόσμο, μπορούμε να ζούμε εικονικά στιγμές με άλλα άτομα με τα οποία έχουμε αλληλεπιδράσει στο παρελθόν και να βιώνουμε καταστάσεις που -ακόμη κι αν δεν πραγματοποιήθηκαν-, είχε δρομολογηθεί η πιθανότητα να συμβούν κάποτε. Αυτό σημαίνει ότι μόλις μπούμε στο πεδίο με έναν τέτοιο σύνδεσμο, θα θεωρούμε -ψευδώς- ότι η ζωή του σώματός μας συνεχίζεται. Όμως ούτε αυτό είναι δυνατόν να συμβεί.

Το σώμα στο οποίο φιλοξενηθήκαμε έχει μια ορισμένη διάρκεια ζωής και ο θάνατός του -με την απομάκρυνσή του από το παρόν- σηματοδοτεί το τέλος του. Η διάρκεια ζωής του όμως ταυτίζεται με τη συνολική γνώση την οποία έχει αποκομίσει μέσα στην επίγνωση κι αυτή η γνώση είναι εγκατεστημένη στη μνήμη του η οποία πλέον έχει αθροιστεί συνολικά στο τελευταίο ζωντανό σώμα. Έτσι έχουμε, Εμάς -μέσω του ενεργειακού λώρου- δέσμιο μέσα στην επίγνωση, να θεωρούμε ότι συνεχίζουμε να υπάρχουμε μέσα σε ένα σώμα παρατηρώντας τον κόσμο, ενώ παράλληλα το σώμα μας, το οποίο αν και περιμένει να ξαναζήσει μια νέα ζωή μέσα από Εμάς, έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και απομακρύνεται προς το βαθύ διάστημα, έχοντας όμως δεσμευμένο ενεργειακά επάνω του Εμάς.

Αυτός ο σύνδεσμος του ενεργειακού λώρου δεν μπορεί να απομακρυνθεί περισσότερο από μια γραμμικά ισοδύναμη απόσταση, όσο -περίπου- της γης από τη σελήνη. Στην απόσταση αυτή, μπορεί να παραμένει ενεργός, για όσο διάστημα υπάρχει πληροφορία υλοποίησης του σώματος μέσα στο μέλλον, ανεξάρτητα αν συνεχίζει να ολοκληρώνεται οποιαδήποτε υλοποίησή του στο παρόν. Όταν ο κύκλος της προσδόκιμης ζωής του σώματος ολοκληρωθεί και η οποιαδήποτε πληροφορία η οποία μπορεί να υπάρχει σε μέλλον και παρόν χαθεί, τότε ο λώρος λύνεται ελευθερώνοντας το σύνδεσμο του Εαυτού μέσα στο πεδίο. Η απελευθέρωση αυτή, αυτομάτως διαγράφει οποιαδήποτε πληροφορία μνήμης υπάρχει από το προηγούμενο σώμα, αλλά συνεχίζει να κρατά δέσμιο τον Εαυτό, ο οποίος τώρα έχει ανάγκη ενός νέου σώματος ώστε να μπορεί να παρατηρήσει και να αλληλεπιδράσει με το πεδίο. Ως αποτέλεσμα ο Εαυτός, επιλέγει μια νέα διάρκεια ζωής αποτελούμενη από μέλλον, παρόν και παρελθόν και εισέρχεται εκ νέου σε ένα νέο σώμα από όπου ξεκινά ένα καινούργιο κύκλο ζωής από την αρχή.

Συνειδητοποιούμε έτσι, ότι ο οποιοσδήποτε οριστεί -εκούσια ή ακούσια- ως θεματοφύλακας της γνώσης σε τούτο τον κόσμο, αυτομάτως γίνεται διαχειριστής της εξουσίας και δέσμιος μιας συνεχούς ανακύκλωσης βιολογικής ζωής διαδοχικών σωμάτων. Ακόμη και η αστρική προβολή έξω από το υλικό μας σώμα, είναι στην ουσία μια βύθιση του Εαυτού μας μέσα στο εσωτερικό του αισθητού κόσμου ή μια δοκιμή μετεμψύχωσης. Από την άλλη, όλοι όσοι διαχειρίζονται εξουσία σε τούτο τον κόσμο, -ανεξάρτητα αν είναι συνειδητή αυτή η επιλογή τους ή όχι-, συμμετέχουν σε αυτή την ανακύκλωση της ψυχής μέσα στο πεδίο της επίγνωσης. Για αυτό και η εσωτερική διαδρομή του καθενός δεν επιδέχεται κάποια συγκεκριμένη περιγραφή ως διαδικασία.

Ο οποιοσδήποτε κατέχει κάποια στιγμή -ως γνώση- την περιγραφή και λειτουργία του εσωτερικού και εξωτερικού μέρους του κόσμου, δεν σημαίνει ότι είναι έτοιμος να δημιουργήσει μια συγκεκριμένη συνειδητή διαδικασία ως Εαυτός. Δεν υπάρχει κανόνας σε αυτό. Ο δρόμος προς τα μέσα ή προς τα έξω, είναι εντελώς ατομικός, βασισμένος στην πραγματική ελεύθερη βούληση του καθενός. Το ότι γνωρίζει κάποιος ότι υπάρχει εικονικότητα στο πεδίο δεν σημαίνει ότι μπορεί και να την κατανοήσει. Η απόσταση του ‘μου περιγράφουν το περιβάλλον στο οποίο βρίσκομαι’, μέχρι του ‘συνειδητοποιώ τον Εαυτό μου και το Λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ, επιλέγοντας ο ίδιος το δρόμο που θα ακολουθήσω’, είναι σχεδόν αγεφύρωτη. Διότι ακόμη και ο φόβος μας, είναι επιλογή. Δεν μπορεί να μας υποδείξει κάποιος αυτό που θα συνειδητοποιήσουμε. Μόνοι μας θα το κάνουμε. Κι Εμείς, όπως και ο καθένας που θα αποφασίσει να ενεργοποιήσει τον Εαυτό του.

Λέξεις και φράσεις όπως ‘γνώση’, ‘επίγνωση’, ‘ολογραφικό σώμα’ ή ‘υλοποίηση στο στιγμιαίο παρόν’, από μόνες τους δεν πρόκειται να μας βοηθήσουν να φτάσουμε κάπου, αν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει βαθιά μέσα μας τα βαθύτερα νοήματά τους. Αν δεν κατορθώσουμε να συνειδητοποιήσουμε Εμείς οι ίδιοι, τη σχέση που έχουν στην πραγματικότητα, οι έννοιες της εξουσίας με τον κόσμο και τον τρόπο που συμμετέχουν -εν αγνοία μας ή όχι- το Εγώ ή ο Εαυτός, στη διατήρηση ή στην οποιαδήποτε αλλαγή του, δεν θα μπορέσει καμιά γνώση να μας βοηθήσει να το κάνουμε. Άσχετα με το τι λέμε, το πεδίο αυτό του κόσμου, έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί αν η βούληση μας λειτουργεί με τη δική μας συνείδηση ή αν αναπαράγει κομμάτια γνώσης τα οποία αδυνατεί ακόμη να συνειδητοποιήσει. Σε τούτο τον κόσμο, ο οποιοσδήποτε μπορεί να μου δείξει κάτι, αλλά αυτό που θα δω και θα κατανοήσω τελικά, είναι υπόθεση της δικής μου σχέσης με τον Εαυτό και τη συνείδησή μου.



Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/06/blog-post_80.html#ixzz3cNHck2U0
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ 7 Ιουν - 18:27:43


"H συνειδητότητα είναι χαμένη μέσα στο ίδιο της το όνειρο. Εξαπατάσαι από κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα και κάθε εμπειρία σε τέτοιο βαθμό, ώστε, στην πραγματικότητα, είσαι σε μια κατάσταση που μοιάζει με όνειρο. Αυτή είναι η φυσιολογική κατάσταση της ανθρωπότητας εδώ και χιλιάδες χρόνια."

                                                                           Eckhart Tolle
 

  Το  ξυπνημα   της    συνειδησης   μεσα    στη    συνειδηση   σε   ολες   τις   καταστασεις   υπαρξης  οριζεται   ως  αθανασια ....



Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΔευ 8 Ιουν - 8:59:01



Ο άνθρωπος αποτελείται από τρία επίπεδα: το σώμα -το πιο oρατό΄ την ύπαρξη -το πιο αόρατο΄ και τον νου -ενδιαμέσως.

Ο νους είναι ένας καλός μηχανισμός, όχι όμως κι ένας καλός αφέντης.


Μπορεί να σε υπηρετήσει, αν είσαι εσύ ο αφέντης και ο νους είναι ο υπηρέτης. Αν όμως γίνει αφέντης ο υπηρέτης και αρχίσει να σε κατευθύνει, πρόκειται τότε για κατάσταση παραφροσύνης. Γι΄αυτό ακριβώς και λέω ότι όλη η ανθρωπότητα έχει μια ΄΄κοινή παραφροσύνη΄΄.

Τι είναι ο νους; Είναι όλος δανεισμένος, και δανεισμένος από διάφορες πηγές -από τους γονείς, από τους γείτονες, από τους δασκάλους, από τους ιερείς, από τις βιβλιοθήκες. Η πείνα του είναι ακόρεστη΄ καταπίνει συνεχώς κάθε είδους πληροφορίες. Οι πληροφορίες εκείνες μπορεί να είναι αντιφατικές, οι πληροφορίες εκείνες μπορεί να δημιουργούν ένταση, μπορεί να δημιουργούν έναν διχασμό -ή πολλούς διχασμούς. Αν μπορείς με κάποιο τρόπο να διατηρείς την ισορροπία σου, πρόκειται για την κοινή παραφροσύνη. Υπάρχει η παραφροσύνη, αλλά είναι ακριβώς η ίδια όπως και όλων των άλλων. Αν δεν πλησιάσεις από κοντά έναν άνθρωπο που είναι διανοητικά υγιής, δεν θα μπορέσεις να σκεφτείς ότι είσαι εσύ παράφρων.

Ο ρόλος του ψυχοθεραπευτή είναι, όποτε πηγαίνει κάποιος πέρα από το όριο της κοινής παραφροσύνης, να τον ξαναφέρνει πίσω. Δεν είναι εύκολη δουλειά. Παίρνει χρόνια και μόνο οι πολύ πλούσιοι έχουν αυτή την οικονομική δυνατότητα. Ακόμα και τότε, δεν είναι βέβαιη η επιτυχία, διότι ο άνθρωπος που σου κάνει θεραπεία καταπιέζει κι εκείνος τη δική του παραφροσύνη.

Η ψυχοθεραπεία δεν έχει κάνει και πολύ καλό στην ανθρωπότητα. Δεν μπορεί.

Η κατάσταση του μη-νου είναι άγνωστη στη Δύση, και μόνο στην κατάσταση του μη-νου αποκτά κανείς επίγνωση αυτού που βρίσκεται πέρα από τον νου. . .

Γιατί, όταν σταματά όλη η φλυαρία του νου και δεν υπάρχει θόρυβος πια, ακούει κανείς την ακίνητη μικρή φωνή τού είναι του.

Για πρώτη φορά συνειδητοποιεί, ΄΄Εδώ είμαι. Δεν βρισκόμουν εκεί σε εκείνον τον πολυσύχναστο χώρο, βρισκόμουν πάντοτε έξω από εκεί.΄΄

Αν δεις για μια και μόνο στιγμή ότι ο εαυτός σου βρίσκεται πιο πάνω από τον νου, θα έχεις το μαγικό κλειδί. Τώρα δεν μπορεί ποτέ να γίνει αφέντης σου ο νους. Κι αν δεν μπορεί να γίνει ποτέ αφέντης σου ο νους, δεν μπορεί ποτέ και να σε τρελάνει. Τώρα δεν μπορεί ο νους να συσσωρεύει συνεχώς ό,τι θέλει. Μόλις εκδηλωθεί το είναι σου, ο νους γίνεται πολύ υποτακτικός΄ αμέσως.

Ο διαλογισμός αποτελεί μια κατευθείαν διαδρομή προς το είναι. Προσπερνά τον νου. Και όταν έχεις ως κέντρο το είναι σου, ο νους, ο οποίος χοροπηδούσε εδώ κι εκεί κάνοντας πως είναι ο αφέντης σου, γίνεται ξαφνικά υποτακτικός΄ σωπαίνει αμέσως, αφήνει όλη του τη φασαρία. Και ένας άνθρωπος που έχει το είναι του μπορεί να χρησιμοποιεί το νου με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που χρησιμοποιείς ένα μηχάνημα. Αν όμως αρχίσει το μηχάνημα να χρησιμοποιεί εσένα, η κατάσταση εκείνη είναι άσχημη.

Ο άνθρωπος πρέπει να θυμάται ότι είναι αφέντης του σώματος και του νου του. Ασφαλώς ο αφέντης θα πρέπει να βρίσκεται πέρα και από τα δυο αυτά. Και το λέω τούτο με την δική μου εγκυρότητα: έτσι είναι. Μπορείς να παίξεις με την ψυχοθεραπεία και τις άλλες θεραπείες΄ πρόκειται για απλά παιγνίδια. Αν σου αρέσουν αυτά τα παιγνίδια, δεν βλάπτει. Είναι καλύτερα από το ποδόσφαιρο, δεν είναι όμως τίποτε περισσότερο από παιγνίδια. Και δεν πρόκειται να σου δώσουν μια καινούργια ζωή, δεν πρόκειται να σου δώσουν αυθεντική ευφυΐα, διαύγεια που να μπορεί να βλέπει κάθε πρόβλημα χωρίς το ερώτημα τού είτε/είτε.

Οι μέρες της ψυχοθεραπείας είναι μετρημένες. Καθώς εξαπλώνεται ο διαλογισμός, η ψυχοθεραπεία θα αρχίσει να συρρικνώνεται. Αν μπορούμε να διαδώσουμε τον διαλογισμό σε ολόκληρη τη Γη, η ψυχοθεραπεία θα εξαφανιστεί. Δεν έχει καμιά χρησιμότητα και δεν έχει βοηθήσει κατά κανένα τρόπο.

Ο διαλογισμός σε οδηγεί στο είναι σου. Πρόκειται για κατευθείαν διαδρομή προς το πέραν.

Και όταν βρίσκεται πια ο αφέντης εκεί, ο νους παραδίδεται αμέσως. Με την παράδοση αυτή έρχεται η υγεία, διότι ο αφέντης βρίσκεται στη θέση του και ο υπηρέτης βρίσκεται στη θέση του΄ αποκαθίσταται η αρμονία. Και αν είσαι αρμονικός, αυτό ακριβώς σημαίνει υγεία.


Osho, From Bondage to Freedom, Ομιλία #13



Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤρι 9 Ιουν - 14:24:20

ΑΥΤΟ  ΠΟΥ  ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ   ΕΙΝΑΙ  ΚΑΙ  ΑΠΟΤΕΛΕΙΤΑΙ  Η   ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ   ΦΥΣΗ  ΕΙΝΑΙ  ΠΕΡΑ  ΑΠΟ  ΚΑΘΕ   ΦΑΝΤΑΣΙΑ


Σταμάτα να βλέπεις τον εαυτό σου σαν ένα πακέτο σκέψεων, πεποιθήσεων, αναμνήσεων, εικόνων, συναισθημάτων ή παραπόνων. Αυτό που είσαι πραγματικά δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να το συλλάβει ο νους σου, όση φαντασία και αν έχεις.

Όταν περπατάς παρατήρησε ότι περπατάς. Όταν κάθεσαι παρατήρησε ότι κάθεσαι. Όταν κλαις παρατήρησε ότι κλαις. Όταν χαίρεσαι παρατήρησε ότι χαίρεσαι. Όταν φωνάζεις παρατήρησε ότι φωνάζεις. Όταν φοβάσαι παρατήρησε ότι φοβάσαι. Όταν σκέφτεσαι παρατήρησε ότι σκέφτεσαι.

Ό,τι κάνεις, απλά παρατήρησέ το. Μην κρατάς τίποτα και μην κάνεις τίποτα δικό σου.Τώρα που διαβάζεις παρατήρησε ότι διαβάζεις. Τώρα που βλέπεις παρατήρησε ότι βλέπεις. Τώρα που αναπνέεις παρατήρησε ότι αναπνέεις

Αφαίρεσε την προσοχή σου απ” το περιεχόμενο της αντίληψης και στρεψ” τη προς τη γνώση της εμπειρίας. Όταν γνωρίζεις ότι βιώνεις κάτι, κοιτάς τον εαυτό σου κατάματα. Συνδέεσαι με το Είναι, την επίγνωση που γνωρίζει τον εαυτό της μέσα από τις εμπειρίες. Αυτό που είσαι

Η επίγνωση δεν περπατάει. Το σώμα περπατάει. Η επίγνωση δεν κάθεται. Το σώμα κάθεται. Η επίγνωση δεν κλαίει. Το σώμα κλαίει. Η επίγνωση δεν χαίρεται. Το σώμα χαίρεται. Η επίγνωση δεν φωνάζει. Το σώμα φωνάζει. Η επίγνωση δεν φοβάται. Το σώμα φοβάται. Η επίγνωση δεν σκέφτεται. Ο νους σκέφτεται

Η επίγνωση είναι ο κοινός παρονομαστής σε όλα σου τα «κάνω», τα «αισθάνομαι», τα «σκέφτομαι», τα «νιώθω». Είναι πάντα παρούσα. Είναι η γνώση της ζωής

Το μόνο για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι σε όλη μας τη ζωή είναι η γνώση των εμπειριών μας. Για το περιεχόμενό τους ποτέ κανένας δεν είναι σίγουρος. Αυτό που σκέφτεσαι είναι σωστό ή λάθος; Αυτό που βλέπεις είναι αυτό που νομίζεις ή είναι κάτι άλλο; Η συμπεριφορά ενός ανθρώπου εξηγείται μ” αυτόν τον τρόπο ή με άλλον; Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος

Είσαι όμως σίγουρος ότι σκέφτεσαι. Είσαι σίγουρος ότι βλέπεις. Και είσαι σίγουρος ότι παρατηρείς τη συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Το μόνο με το οποίο έρχεσαι σε επαφή είναι η γνώση των εμπειριών. Όλα τα άλλα αποτελούν παροδικά φαινόμενα. Μορφές, αντικείμενα, άνθρωποι, αισθήσεις, σκέψεις και συναισθήματα… Όλα έρχονται και φεύγουν.

Το μεγαλύτερο κακό που μπορεί να κάνει κανείς στον εαυτό του είναι να πιστέψει ότι είναι ένα πακέτο σκέψεων και συναισθημάτων. Αλλά ακόμα και αυτή η φράση δεν εκφράζει την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει «κακό», δεν υπάρχει «εαυτός» και δεν υπάρχει «πίστη». Απλά, όταν απουσιάζει η επίγνωση για την ύπαρξη των σκέψεων και των συναισθημάτων, συμβαίνει αυτό το «κακό», που κάνει κάποιος «εαυτός», επειδή «πιστεύει» ότι είναι ένα πακέτο σκέψεων και συναισθημάτων. Όλα αυτά συμβαίνουν εν απουσία της επίγνωσης, δηλαδή ανεπίγνωστα, δηλαδή ασυνείδητα. Δεν τα κάνει κανείς και γι” αυτό δεν φταίει κανείς.

Όλα μας τα πιστεύω και οι πεποιθήσεις είναι σκέψεις. Και οι σκέψεις είναι λέξεις. Οι λέξεις γράμματα. Τα γράμματα σύμβολα. Είμαστε ένα πακέτο από σύμβολα; Μήπως ο κόσμος όλος είναι ένα πακέτο από σύμβολα; Τα σύμφωνα και τα φωνήεντα… Αυτά θα μας πουν ποιοι ή τι είμαστε; Αυτά θα μας πουν πώς είναι ο κόσμος και τι είναι η ζωή;

Ανεπίγνωστα θυσιάσαμε το βίωμα για τις λέξεις και την ελευθερία για μια ταυτότητα.


Δεν είμαστε τίποτα. Γνωρίζουμε.


Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/06/blog-post_29.html#ixzz3cZDXBTbC
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤετ 10 Ιουν - 19:55:05

Κάθε κύτταρο στο σώμα σας τελικά πεθαίνει και αντικαθίσταται με νέα κύτταρα. Κάθε μέρα είναι μια νέα ευκαιρία για να οικοδομήσουμε ένα νέο σώμα!

Το DNA σας ανανεώνεται κάθε 2 μήνες.
Το δέρμα σας ανακατασκευάζεται σε 1 μήνα. (ιδιαίτερα τη νύχτα)
Το συκώτι σας ανακατασκευάζεται σε 6 εβδομάδες.
Η επένδυση στο στομάχι σας δημιουργείτε ξανά σε 5 ημέρες.

Ο εγκέφαλός σας ανακατασκευάζεται σε 1 χρόνο.
Το αίμα σας ανακατασκευάζεται σε 4 μήνες.
Το σώμα σας δημιουργεί ένα εντελώς νέο σκελετό σε 3 μήνες.
(Κάποια έρευνα λέει δύο χρόνια κάποιοι λένε 10 χρόνια *)

Εφοσων  τα   παντα   αναπλαθωνται   θα   μπορουσε  λοιπον   καποιος  να  επεμβει   συνειδησιακα  και  να   ''μιληση ''  με   τα   κυτταρα  του   σωματος   του   επιδιορθωνοντας    την  οποια   ασθενεια  η   δυσαρμονια  αλλαζωντας   την  ιδια  την  πληροφορια   της  ασθενειας ....
 
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΠεμ 11 Ιουν - 16:36:20

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΠεμ 11 Ιουν - 20:16:32


ΚΑΤΑΝΟΩΝΤΑΣ  ΤΟΝ  ΝΟΜΟ  ΤΗΣ   ΕΛΞΗΣ


Θελουμε να μοιραστουμε μαζί σας το γεγονός, ότι είστε η φυσική προέκταση ενός μη-φυσικού όντος και ως τέτοιο συνυπάρχετε με την ίδια αγνή θεϊκή δυναμική ενέργεια που δημιουργεί κόσμους. Οι «Τέσσερις Αρχές της Δημιουργίας»* είναι ποιότητες ενσωματωμένες μέσα σας, αλλά την ίδια στιγμή είναι ποιότητες, τις οποίες έμφυτα αναζητείτε.

Ο λόγος της αναζήτησής σας είναι, ότι έχετε ξεχάσει, ότι είστε μια ψυχή που έχει μια ανθρώπινη εμπειρία και αντ’ αυτού ζείτε την ψευδαίσθηση, ότι είστε μόνο αυτό το μικρό κομμάτι που βιώνετε στο ανθρώπινο πεδίο. Το μεγαλύτερο μέρος του εαυτού σας, το Εσωτερικό Ον, η ψυχή σας, έχει καθορίσει την πρόθεση να γίνει ο κύριος της γήινης ζωής. Το να είσαι κύριος της γήινης εμπειρίας συνεπάγεται, ότι κινείσαι πέρα από το φόβο και ζεις μια ζωή με αφθονία και με μεγάλη χαρά.

Η σκέψη είναι η βάση για όλη τη δημιουργία. Τα πάντα ήταν σκέψη σε ύπαρξη. Ακόμα και όλα τα φυσικά αντικείμενα, τα οποία έχουν φτιαχτεί από άλλους, προϋπήρξαν ως σκέψη πριν μετατραπούν σε ύλη. Είστε ο δημιουργός της εμπειρίας σας και είναι ο τρόπος που σκέφτεστε που δημιουργεί το πώς θα βιώσετε τη ζωή. Η ενέργεια ακολουθεί την σκέψη και η ύλη είναι συμπυκνωμένη ενέργεια. Έτσι λοιπόν, τα πάντα στον κόσμο της ύλης είναι το αποτέλεσμα της σκέψης. Ολόκληρος ο κόσμος σας, όλος αυτός ο κόσμος που τον προσλαμβάνετε σαν αληθινό και πολύ ζωντανό, είναι ενέργεια, η οποία έχει συμπυκνωθεί σε μορφή από την σκέψη. Και είναι τόσο πραγματικός, όσο εσείς επιθυμείτε να τον κάνετε.

Ο καθένας από σας έχει τη δύναμη να δημιουργήσει οτιδήποτε κι αν είναι αυτό που θέλει μέσα από αυτό που σκέφτεται. Όλη η ενέργεια ακολουθεί τη σκέψη και καθώς η ύλη είναι ενέργεια και αυτή επίσης θα ακολουθήσει τη σκέψη. Η ταχύτητα με την οποία τα πράγματα ακολουθούν την σκέψη πάνω στο γήινο πεδίο εξαρτάται από την προσοχή σας, την ικανότητα και την εξάσκηση. Δεν παίζει κανέναν ρόλο πόσες πολλές αρνητικές σκέψεις πιθανών να έχετε κάνει στο παρελθόν – είναι οι σκέψεις που κάνετε αυτή την στιγμή οι οποίες έχουν τη δύναμη.

Ο Νόμος της Έλξης δηλώνει, ότι τα πάντα ελκύουν προς τον εαυτό τους αυτά τα οποία είναι παρόμοια με τον εαυτό τους. Με άλλα λόγια, όλα τα πράγματα ελκύουν κοντά τους αυτά με τα οποία είναι ίδια ή ταυτόσημα. Οι ενέργειες που έχουν παρόμοια φύση πάντοτε θα ελκύονται μεταξύ τους. Αυτή είναι η αρχή του μαγνητισμού. Η σκέψη πάντα ελκύει και οι σκέψεις ελκύουν άλλες σκέψεις παρόμοιας φύσης μέχρι να αρχίσουν να συγχωνεύονται και να αποκτούν κεκτημένη ταχύτητα, που τελικά οδηγεί στην εκδήλωση-πραγματοποίηση κάτι εντελώς «αληθινού» όσον αφορά την εμπειρία σας.

Χρησιμοποιείτε τον Νόμο της Έλξης συνεχώς. Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που να μην χρησιμοποιείτε αυτόν το νόμο. Δεν χρειάζεται καν να είστε συνειδητοί όταν το κάνετε, προκειμένου να βιώσετε τα αποτελέσματά του. Κάθε εμπειρία, κάθε αντικείμενο, κάθε πρόσωπο στη ζωή σας είναι παρόν στη ζωή σας, επειδή το έχετε ελκύσει στην εμπειρία σας. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις σε αυτόν τον κανόνα, ούτε τυχαίες συναντήσεις, ούτε συμπτώσεις, ούτε ατυχήματα, καμία θεϊκή παρέμβαση, ούτε εξωτερικές δυνάμεις να σας σταματούν από το να έχετε αυτό που θέλετε να έχετε και κανένας που να σας ανταμοίβει.

Η εμπειρία σας είναι δημιουργημένη ολόκληρη από σας, είστε ολοκληρωτικά υπεύθυνοι για αυτήν, όχι απλώς για ένα μέρος από αυτήν ή την περισσότερη από αυτήν, αλλά για ολόκληρη την εμπειρία. Σας ακούμε να λέτε «Αλλά δεν ήθελα να μου συμβεί αυτό». Και θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε μαζί σας, ότι υπάρχουν όντως πολλά πράγματα τα οποία δεν προσκαλέσατε ηθελημένα στη ζωή σας. Από τη στιγμή που θα κατανοήσετε το Νόμο της Έλξης, θα αντιληφθείτε, ότι σε οτιδήποτε κατευθύνετε την προσοχή σας, το προσκαλείτε στην εμπειρία σας. Επίσης, θα αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε, ότι δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ αρνητικής προσοχής και θετικής προσοχής.

Η πρόθεσή σας είναι επαρκής για να δημιουργήσει, να ελκύσει και να προσκαλέσει. Από την στιγμή που θα συνειδητοποίησετε αυτόν τον νόμο, μπορείτε να διαλέξετε να αντιδράσετε με έναν από δύο τρόπους. Μπορείτε είτε να δείτε τον εαυτό σας ως θύμα του δικού σας περιορισμένου και φοβισμένου τρόπου σκέψης ή μπορείτε να γιορτάσετε την επίγνωση, ότι μπορείτε να έχετε οτιδήποτε θελήσετε και ότι όντως έχετε όλη τη δύναμη που χρειάζεται, για να το δημιουγήσετε. Αυτή η επίγνωση είναι μεγάλη πηγή ελευθερίας, λόγω του ότι δε χρειάζεται πλέον να κοιτάτε έξω από τον εαυτό σας για να βρείτε αυτό που επιθυμείτε.

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 IMG_3719_s

Δε χρειάζεται πλέον να ζητάτε την άδεια, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα, μπορείτε με βεβαιότητα να γνωρίζετε, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη εξουσία στη ζωή σας από εσάς τους ίδιους. Όλα τελειώνουν, αλλά και αρχίζουν από σας. Εσείς είστε ο γλύπτης και η ζωή σας είναι το γλυπτό σας. Εσείς είστε ο καλλιτέχνης και η ζωή σας είναι ο πίνακάς σας. Είστε ο σεναριογράφος και η ζωή σας είναι το σενάριο. Ποια θα είναι η επόμενη σκηνή που θα γράψετε για τον εαυτό σας λοιπόν?

Τα πάντα που έχετε στη ζωή σας κάποια στιγμή έχουν ξεκινήσει από μια ιδέα ή ένα πιστεύω. Αυτό ισχύει εξίσου για όλα όσα θεωρείτε θετικά και για όλα όσα θεωρείτε αρνητικά. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει θετικό και αρνητικό, σωστό ή λάθος, καλό ή κακό. Υπάρχει μόνο εμπειρία. Το πρωταρχικό σας κίνητρο για να ‘ρθείτε σε αυτόν τον πλανήτη ήταν να γίνετε κύριοι της εμπειρίας της ζωής στη γη. Ως εκ τούτου όλη η εμπειρία έχει αξία. Είναι η δική σας ερμηνεία της εμπειρίας που την κάνει χαρούμενη ή οτιδήποτε άλλο.

Μπορείτε να διαλέξετε να δείτε τον εαυτό σας ως θύμα των περιστάσεων ή μπορείτε να διαλέξετε να επανατοποθετήσετε το αρνητικό μέσα στο θετικό και να μάθετε από τις ίδιες σας τις δημιουργίες. Καθώς αρχίζετε να μαθαίνετε από τις ίδιες τις δημιουργίες σας, θα αρχίσετε να καθορίζετε με μεγαλύτερη σαφήνεια αυτό που επιθυμείτε και καθώς το κάνετε αυτό, αρχίζετε να εστιάζετε με μεγαλύτερη καθαρότητα στους στόχους σας και τις επιθυμίες σας. Έπειτα, αυτό για το οποίο λαχταράτε, αρχίζει να έρχεται στη ζωή σας πολύ πιο γρήγορα, γιατί η προσοχή σας έχει στραφεί μακριά από αυτό που δεν θέλετε, σε αυτό που θέλετε.

Οι σκέψεις είναι ενέργεια και όπως όλες οι ενέργειες, ελκύουν παρόμοιες ενέργειες στους εαυτούς τους. Αυτή είναι η Αρχή της Συνήχησης. Αυτό το οποίο σκέφτεστε, έχει μια αντίστοιχη συνήχηση ή ενεργειακό ταίριασμα αν θέλετε, με πολλά αντικείμενα και καταστάσεις. Καθώς ολόκληρο το σύμπαν είναι ενέργεια, συμπεριλαμβανομένης και της ύλης που συνθέτει κι αυτό το βιβλίο, αυτή η αρχή ισχύει για καταστάσεις, υλικά αντικείμενα και ανθρώπους. Ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο βλέπετε τον κόσμο θα επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο τον βιώνετε, όπως επίσης και τα αντικείμενα και τους ανθρώπους που παρουσιάζονται στη ζωή σας.

Για παράδειγμα, εάν θεωρείτε ότι τα λεφτά είναι μια μεγάλη πηγή ελευθερίας και νιώθετε ότι είναι ένα εκφραστικό μέσο που σας απελευθερώνει, ώστε να είστε αυτοί που πραγματικά είστε, τότε αυτόματα θα ελκύετε περισσότερα λεφτά στην εμπειρία σας, επειδή θα υπάρχει ένα ταίριασμα των κραδασμών ανάμεσα στο αντικείμενο, που σ’ αυτή την περίπτωση είναι τα λεφτά και σε αυτό που σκέφτεστε και πιστεύετε.

Για να καταλάβετε αυτό το νόμο περαιτέρω, πρέπει να κατανοήσετε, ότι η δημιουργική ενέργεια η οποία σας είναι απείρως διαθέσιμη, είναι εντελώς ουδέτερη. Έχουμε ήδη πει, ότι είστε η φυσική προέκταση ενός μη φυσικού όντος και αυτό το ον, αντί να είναι μια σταγόνα που πέφτει σα βροχή από το σύννεφο του θεού, είναι μια προέκταση του Όλα Όσα Είναι, που προβάλλει τον εαυτό του στη φυσική πραγματικότητα.

Ως τέτοια προέκταση είστε συνδεδεμένοι με αυτή την ανεξάντλητη πηγή ζωτικής ενέργειας, της ίδιας ενέργειας που δημιούργησε το φυσικό σύμπαν στο οποίο τοποθετήσατε τους εαυτούς σας, της ίδιας ενέργειας που χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει όλα όσα βλέπετε στην πραγματικότητά σας. Αυτή η ενέργεια δεν θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε άλλο παρά ουδέτερη, γιατί επιτρέπει στον εαυτό της να σχηματίζεται και να διαμορφώνεται από την σκέψη σας.

Καθώς αυτή η ενέργεια είναι ουδέτερη και επειδή διαμορφώνεται από την σκέψη σας, δε γνωρίζει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτό που θέλετε και δεν θέλετε. Επειδή σας έχει δοθεί η ελεύθερη βούληση και υπάρχετε σε ένα σύμπαν ελέυθερης βούλησης και επιλογής, αυτή η ενέργεια, η οποία είναι το Όλα Όσα Είναι, το μόνο που μπορεί και το μόνο που θέλει είναι να διαμορφώνεται από αυτό που εσείς σκέφτεστε.

Έτσι λοιπόν, όταν θέλετε να ελκύσετε κάτι στη ζωή σας και το μόνο που κάνετε είναι να σκέφτεστε την έλλειψη αυτού του αντικειμένου, τότε το Σύμπαν το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σας φέρει περισσότερο από αυτό που σκέφτεστε, περισσότερη έλλειψη αυτού του αντικειμένου, το οποίο λέτε ότι θέλετε.

Το Σύμπαν δεν κρίνει, εάν αυτό που θέλετε ή δε θέλετε είναι καλό ή κακό. Απλά είναι κι αποκρίνεται σε κάθε σας σκέψη, σε κάθε σας λόξα. Αυτή η ζωτική ενέργεια δεν κατανοεί τη διαφορά ανάμεσα στο «θέλω» και «δεν θέλω». Απλώς ακολουθεί και υποστηρίζει την σκέψη.

Η ενέργεια ακολουθεί την σκέψη και όχι το αντίστροφο. Έτσι λοιπόν, καθώς οι σκέψεις σας είναι εστιασμένες σε αυτό που φοβάστε ή σε πράγματα που δεν θέλετε ή σας είναι δυσάρεστα, η παντοτινά πιστή ζωτική ενέργεια του σύμπαντος, η ίδια ενέργεια που δημιουργεί τους κόσμους, με ακρίβεια ακολουθεί τις σκέψεις σας για να σας φέρει αυτό στο οποίο είχατε κατευθύνει την προσοχή σας.

Κατανοώντας αυτό, θ’ αρχίσετε να βλέπετε, ότι οτιδήποτε πράγμα και να σκεφτείτε, είναι μάλλον σαν ένα νόμισμα. Έχει δύο πλευρές. Από τη μία πλευρά έχετε το «έχω» του αντικειμένου και από την άλλη πλευρά έχετε το «δεν έχω» του αντικειμένου. Όσον αφορά την προοπτική της Ζωτικής Ενέργειας, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να έχεις καρκίνο και το να μην έχεις καρκίνο. Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να έχεις λεφτά και να μην έχεις λεφτά, αγάπη ή όχι αγάπη, κλπ.

Έτσι λοιπόν, όταν σκέφτεστε και φαντασιώνεστε, ευθυγραμείστε το σκεπτικό σας σε σχέση με αυτά που θέλετε να ελκύσετε στη ζωή σας. Εάν εστιάσετε στην έλλειψη οποιουδήποτε πράγματος, θα τα καταφέρετε. Εάν φοβάστε την αδύναμη υγεία, θα την ελκύσετε. Εάν φοβάστε την μοναξιά, θα σας έρθει.

Το σύμπαν δεν είναι απλώς απόλυτα ακριβοδίκαιο, αλλά επίσης δεν κρίνει ούτε και παίρνει αποφάσεις για εσάς. Εσείς είστε υπεύθυνοι, είστε το αφεντικό, ο κυρίαρχος της εμπειρίας σας και το σύμπαν δεν μπορεί και ούτε θα κάνει οτιδήποτε ενάντια σε αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός. Χωρίς αυτή την ουδέτερη ανταπόκριση από το σύμπαν, δεν θα μπορούσατε πραγματικά να έχετε ελεύθερη βούληση.

Οπότε, τι συμβαίνει? Έχετε ελεύθερη βούληση ή δεν έχετε? Δεν μπορούν να συμβαίνουν και τα δύο. Δεν μπορείτε να είστε συγχρόνως ο δημιουργός του πεπρωμένου σας και το αντικείμενο της βούλησης κάποιου άλλου. Το ένα αναιρεί το άλλο. Η ελεύθερη βούληση είναι η βάση πάνω στην οποία υπάρχουν η ανάπτυξη, η εξέλιξη και η εμπειρία μέσα στο σύμπαν. Χωρίς αυτήν, όλο το μέλλον θα ήταν προδιαγεγραμμένο και κάθε ψυχή θα ήταν απλώς μια μαριονέτα σε ένα μεγάλο θέατρο.

Είναι πρόθεσή μας να σας βοηθήσουμε να καταλάβετε, ότι μπορείτε να έχετε αυτά που θέλετε και να κάνετε αυτά που θέλετε και να είστε αυτοί που θέλετε να είστε. Έχετε προεκτείνει τον εαυτό σας στη φυσική πραγματικότητα, όχι για να αποδείξετε κάτι σε κάποια υψηλότερη εξουσία, αλλά για να προσθέσετε στην μοναδικότητα της ύπαρξής σας μέσα από την εμπειρία της δημιουργίας αυτής της πραγματικότητας.

Στο γήινο πεδίο, επειδή η ύλη είναι πυκνή και η συχνότητα των κραδασμών είναι κατά κάποιο τρόπο αργή, βιώνετε την έλευση των καταστάσεων με έναν τρόπο που φαίνεται αργοπορημένος. Οι περισσότεροι άνθρωποι από τη στιγμή που σχηματίσουν μια καινούρια σκέψη σχετικά με αυτό που θέλουν, μέσα σε μερικές μέρες αρχίζουν να σκέφτονται κάτι εντελώς διαφορετικό.

Το Σύμπαν ανταποκρίνεται σε σας άμεσα, ναι, άμεσα, και καθώς σκέφτεστε αυτό που θέλετε, αρχίζει αμέσως να το μεταφέρει προς το μέρος σας. Εντούτοις, φαίνεται ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων αλλάζει το μυαλό τους σε τακτική βάση, έτσι ώστε το Σύμπαν παραλαμβάνει τόσες ακυρώσεις παραγγελιών όσες και παραγγελίες!

Η κύρια αιτία, στην πραγματικότητα η μοναδική αιτία για την οποία οι επιθυμίες σας δεν εκδηλώνονται ακαριαία όταν το θέλετε, ακόμα και τη στιγμή που το σκέφτεστε, είναι εξαιτίας των άλλων σκέψεων, τις οποίες επίσης έχετε εκδηλώσει. Όλα καταλήγουν στην ισορροπία των σκέψεών σας. Η Ζωτική Ενέργεια δεν μπορεί να κάνει τίποτα διαφορετικό από το να ακολουθεί τις σκέψεις σας.

Εκδηλώστε μια σκέψη σχετικά με την έλλειψη χρημάτων και αυτό θα λάβετε. Εκδηλώστε μια σκέψη σχετικά με την αφθονία χρημάτων και αυτό θα λάβετε. Το ίδιο ισχύει και για την αγάπη, υγεία και κάθε πλευρά της ζωής σας. Όταν λοιπόν κοιτάτε τη ζωή σας και βλέπετε την έλλειψη της αγάπης, την έλλειψη χρημάτων ή την έλλειψη της καλής υγείας, πρόκειται για την ισορροπία των σκέψεών σας που αφορούν αυτά τα ζητήματα και έχουν δημιουργήσει αυτή την κατάσταση.


Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/03/blog-post_88.html#ixzz3cmLCBu6w
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ainigma Woman 89

Ainigma Woman 89

Ημερομηνία εγγραφής : 11/06/2015
Αριθμός μηνυμάτων : 2

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Καλησπερα σας...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΠεμ 11 Ιουν - 23:03:12

Θελω να σας ρωτησω..μπορει ενας μυημενος να φτασει σε τετοιο επιπεδο ωστε να μπορει να μεταμορφωθει ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ η να μπει στο σωμα αλλου ανθρωπου?Αν ναι,για ποσο χρονικο διαστημα μπορει αυτο να διαρκεσει?Θα μπορουσε και χρονια?Εχετε να μου προτεινετε καποια βιβλια σχετικα με το θεμα αυτο?Θα με βοηθουσατε πολυ αν μου απαντησετε συντομα....Ευχαριστω... εχ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ainigma Woman 89

Ainigma Woman 89

Ημερομηνία εγγραφής : 11/06/2015
Αριθμός μηνυμάτων : 2

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Καλησπερα σας...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΠεμ 11 Ιουν - 23:11:34

εχ
Τι μπορει να σημαινει οτι εδω και 5 ΧΡΟΝΙΑ  οπου και να παω,οτι και να κανω παντα με ακολουθει μια νυχτεριδα...ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ...Εχω παει και σε παπα,το εχω ψαξει,αλλα δεν βρισκω ακρη...τι μου συμβαινει?...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΠαρ 12 Ιουν - 16:59:38



Να  θυμασαι  οτι  ο   εγκεφαλος  ειναι  απλως   ενα   εργαλειο  που   αρεσκεται  να  αναπαραγει   ανατροφοδοτωντας  τους   κοσμους  που   εμεις  του    επιτρεπουμε  να   δημιουργηση 
χορεψε  και  απελευθερωσε  οτι  σε   τρομαζει
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΠαρ 12 Ιουν - 19:43:53





Και το ρητό των Δελφών γνώθι σ'αυτόν, δεν εφαρμόζεται, γιατί νομίζουμε ότι είμαστε αθώοι και ο κόσμος είναι κάτι διαφορετικό από εμάς, σαν τον μύθο του Νάρκισσου, που εμείς εφεύραμε και δεν έχει κατανοηθεί καθόλου μέσα στους αιώνες.

Νομίζουμε ότι ο Νάρκισσος είναι ματαιόδοξος και ότι ερωτεύτηκε την εικόνα του, ενώ είναι το έμβλημα της ανθρωπότητας που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της, και δημιουργεί αυτή την εικόνα....
Αυτός είναι ο προβληματισμός μας: Πώς να βελτιώσουμε τον κόσμο, ενώ ο κόσμος δεν βελτιώνεται. Είναι τέλειος όπως είναι. Γιατί ο κόσμος είναι ακριβώς αυτό που είμαστε. Διαφορετικός κόσμος, θα' τανε διαφορετικοί εσείς.

Και έτσι έχουμε μεμονωμένες λύσεις και δεν προσπαθούμε να τις εφαρμόσουμε στον κόσμο. Ένας βελτιωμένος κόσμος ήδη υπάρχει, αλλά εσείς δεν είστε εκεί. Πρέπει να αλλάξετε τη θέση σας. Ο κόσμος είναι ήδη βελτιωμένος. Κοιτάξτε το διαμέρισμα σας, το αυτοκίνητό σας, τον σύντροφό σας, τον σκύλο σας, τι έχετε στο ψυγείο, και τότε ξέρετε ποιος είστε και ποιο είναι το όνειρό σας. Γιατί όλα αυτά που περιλαμβάνονται στη ζωή σας, είναι το όνειρό σας, μαζί με τις δυσκολίες, τις ασθένειες κ.λ.π..... 


Ερώτηση: Δηλαδή, είναι ένα πρόγραμμα; 


Απάντηση: Ενδιαφέρον είναι, ότι εσείς το έχετε γράψει αυτό το πρόγραμμα. Έχουμε γράψει ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει τις ζωές μας, περιλαμβάνει πώς να υποφέρουμε,πως να υποφέρουμε, στην ουσία. Όταν αποφασίσετε να υποφέρετε, σίγουρα θα γνωρίσετε τον άντρα που θα σας κάνει να υποφέρετε και μόλις τον δείτε, θα του πείτε: Σ' αγαπάω! (παλαμάκια). Γιατί έχετε μάθει να υποφέρετε, και ότι σας κάνει να υποφέρετε γίνεται φίλος σας.

Και φυσικά, όταν δεν ξέρεις τον εαυτό σου, όλοι οι άλλοι σου φταίνε που υποφέρεις. Το αφεντικό σου, ο σύντρόφος σου και οι γύρω σου, η κίνηση, τα πάντα. Εκτός από σένα. Τα πιο δύσκολο πράγμα, να αποχωριστούμε είναι αυτό. Το να υποφέρουμε...

Ξέρω ότι ο παράδεισος δεν είναι έξω από μας και όλος ο αγώνας που κάνουμε για να είμαστε υγιείς και να είμαστε καλά, γίνεται κοιτώντας έξω από μας και είναι ενοχλητικό αυτό, αλλά κοιτάμε πάντα έξω από μας, όταν θα έχουμε καλύτερη δουλειά, όταν θα κάνουμε ένα παιδί, λεφτά, αλλά τελικά το μεγαλύτερο μήνυμα του βιβλίου αυτού και του Dreamer, είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μας. 

Πρέπει να διώξουμε αυτή την ελπίδα, ότι κάτι έξω από μας, θα μας κάνει καλύτερα. Αυτό είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα. Να είμαστε χαρούμενοι με ότι έχουμε... ένα από τα πράγματα που έμαθα από τον Dreamer, είναι ότι οι άλλοι δεν υπάρχουν. Είναι μια προβολή του εαυτού μας. Εμείς προβάλλουμε αυτό που θέλουμε. Εμείς είμαστε χαρούμενοι και οι άλλοι το καταλαβαίνουν. Εάν όχι, τον ίδιο τον κόσμο που θέλετε, αυτόν προβάλλετε.
Είναι πολύ περίεργο... σας λέω τα πράγματα τα οποία έχω μάθει από εσάς.

Τι κάνεις; Έχουμε ξεχάσει εντελώς το μήνυμα, το νόημα της φράσης, τι κάνεις; Το κυριολεκτικό της νόημα είναι ΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΣ; Τι κάνεις; τι δημιουργείς; Οπότε πρέπει να σας πω τα πράγματα που μαθαίνω από εσάς: Δεν υπάρχει πια βαθύς, ουσιαστικότερος χαιρετισμός στον πλανήτη απ' αυτόν!

Γιατί δεν είμαστε μικροί Θεοί, να το δεχτούμε. Είμαστε οι μόνοι Θεοί, μοναδικοί   σε  τουτη  την  κοσμικη  γωνια .





Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΚυρ 14 Ιουν - 18:45:42


Τις τελευταίες δεκαετίες και ιδιαίτερα στους κύκλους της αυτοβελτίωσης και αυτογνωσίας πολύ συχνά γίνεται λόγος για τη δύναμη του Νου...

Ο Νους, ως ύψιστο εργαλείο συνδυασμού σκέψης, στόχου και συναισθήματος, ως μια χορδή τεντωμένη ανάμεσα στη νόηση και την καρδιά αποτελεί μέγιστο δώρο προς τον άνθρωπο...

Είναι ουσιαστικά αυτός που θέτει σε κίνηση και δημιουργεί την ατομική, αλλά και συλλογική πραγματικότητα γύρω μας... (εννοείται πως δεν αναφέρομαι στην χαμηλόσυχνη εργασία του "μυαλού" που θορυβεί συνεχώς όντας ανεξέλεγκτο .... και πηδά σαν πιθηκάκι από κλαδί σε κλαδί...)

Ο Νους είναι το Πνεύμα, είναι εκείνη η κατάσταση συναισθηματικής και νοητικής ηρεμίας και ισορροπίας που επιτρέπει στον άνθρωπο να δημιουργεί το όραμα του και να του αποκαλύπτει τρόπους να το πραγματοποιήσει...

Όλες οι αρχαίες παραδόσεις, αλλά και πολλές από τις μεθόδους που επιβιώνουν μέχρι σήμερα στους κόλπους των θρησκειών και της ιατρικής αναφέρονται στην "ψυχο-νοητική" εκπαίδευση του ανθρώπου και υπογραμμίζουν τα οφέλη της...

Ο διαλογισμός είναι μία από τις μεθόδους αυτές...

Ωστόσο δεν είναι πρόθεση μου να αναλύσω θεωρητικά τις παραπάνω ήδη γνωστές παραμέτρους...

Σήμερα γράφω απλά επειδή ως παρατηρητής συνεχίζω να βλέπω πως οι περισσότεροι δεν έχουμε εννοήσει και ακόμη περισσότερο δεν εφαρμόζουμε τη Δύναμη του Νου μας...

Παραμένουμε παγιδευμένοι σε ένα κόσμο με ξεχαρφαλωμένα γρανάζια... ενός νεκρού τρόπου αντίληψης της ζωής... Μιας αντίληψης που περιορίζεται σε δογματικές πεποιθήσεις... που κάθε άλλο παρά αναγνωρίζουν το μεγαλείο και τη δύναμη που ενυπάρχει μέσα στον κάθε άνθρωπο...

Ο κάθε ένας μας είναι ένα θεϊκο δυναμικό... είναι ένας εν δυνάμει Συν-Δημιουργός της πραγματικότητας... κι όμως... ακρωτηριασμένος συνήθως και δεμένος ή ταυτισμένος στα όρια που του επέβαλε η κυριαρχούσα αντίληψη...

Έχουμε γνωρίσει από έρευνες, αλλά και από την εμπειρία μας πως ο άνθρωπος μπορεί και είναι ικανός να κάνει θαύματα... και πως η σκέψη του είναι επίσης ενέργεια... και πως ανάλογα με το που την κατευθύνει αυτό και δημιουργεί...

Η σκέψη έλκει κοντά μας... αυτό που θέλουμε ή αυτό που φοβόμαστε...

Και η συντονισμένη εστίαση των σκέψεων πολλών (και των συναισθημάτων που αλληλεπιδρούν μαζί τους) έλκει ακόμη πιο έντονα και δυναμικά το σημείο εστίασης τους στην υλική μας πραγματικότητα...

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 5307704298_6266c2d4f7_z

Για σκεφτείτε λίγο πάνω σε τούτο...

Προς ποια κατεύθυνση εστιάζουν οι σκέψεις σου;

Ποια θέματα απασχολούν μαζικά τους πολλούς;

Τι πάμε να δημιουργήσουμε μέσα από την εστίαση αυτή; ατομικά... και συλλογικά...;

Η βαθιά κατανόηση αυτής της απλής αλήθειας μοιάζει να απέχει πολύ από το να εφαρμόζεται για το καλό όλων μας... για την αρμονία και την επίλυση των θεμάτων που απασχολούν την ανθρωπότητα...

Οι "γνώστες" συνεχίζουν να τραβούν βίαια τις σκέψεις των πολλών προς το φόβο, την έλλειψη, τη νόσο, την αγωνία... την αίσθηση αδυναμίας... Μια ματιά στις ειδήσεις αρκεί για να πειστεί κανείς...
Οι "γνώστες" εφαρμόζουν το ίδιο αυτό θαυματουργό εργαλείο για χειραγώγηση των πολλών και τη διατήρηση της ανισορροπίας και της εγωκεντρικής πυραμίδας συμφερόντων...

Παρά το γεγονός πως η εποχή μας δεν υποστηρίζει πια αυτές τις εγωκεντρικές τάσεις... και απαιτείται ακόμη μεγαλύτερος κόπος και ενέργεια για να πετύχουν ιδιοτελείς και απάνθρωπους στόχους... εκείνοι συνεχίζουν όσο μπορούν....

Όμως εμείς; Εμείς τι κάνουμε;

Κάναμε το αυτονόητο; Αποσύραμε τη δύναμη της σκέψης και των συναισθημάτων μας από τους στόχους τους;... ή ακόμη εστιάζουμε στα όσα εκείνοι επιδιώκουν να πετύχουν ως πραγματικότητα γύρω μας;

Δυστυχώς ακόμη και στο εργαλείο ελεύθερης έκφρασης μας, στο internet, κάνουμε το σφάλμα να αναπαράγουμε τα δικά τους κέντρα εστίασης...
Δεν προβάλλουμε τα οράματα τα δικά μας... δεν επιδιώκουμε την συνήχηση των οραμάτων μας με άλλους ώστε να αποκτήσουν δυναμική και υλική υπόσταση...
αναμεταδίδουμε συχνά... μόνον κριτικές και τοποθετήσεις γύρω από θέματα που αφορούν τις εστιάσεις των "χειραγωγών"...

Μπερδεύουμε το θεϊκό δημιουργικό εργαλείο του Νου με το αναλυτικό μυαλό... και την κριτική ικανότητα μας... Αφήνουμε τη ζωή μας ως κατάθεση στα οράματα των λίγων που μας θέλουν κομπάρσους και "ενεργειακές-συνειδησιακές" μπαταρίες των στόχων των δικών τους ιδιοτελών οραμάτων...

Πόσοι θυμήθηκαν το όραμα τους; Πόσοι εστίασαν στο όνειρο που πάντα ήθελαν να κάνουν πραγματικότητα στη ζωή τους;...

Πόσοι βρήκαν το γιατρό και το σοφό εντός τους και με εμπιστοσύνη και βεβαιότητα ακολουθούν τις διδαχές και συμβουλές του;...

Μια απλή "ετικέτα", μια απλή "διάγνωση" ή γνώμη από έξω, από κάποιον τρίτο... και είναι ικανή να γκρεμίσει την πίστη στην εσωτερική διαισθητική ευφυία μας...

Τόσο εύκολα παραδίδουμε τη δύναμη μας, το θεϊκό μας δυναμικό... Τόσο εύκολα αντί για Συν-Δημιουργοί γινόμαστε... μαριονέτες... Αρχής γενομένης σε θέματα που μας αφορούν άμεσα... Είτε αυτά είναι θέματα υγείας, είτε πεποιθήσεις για τα όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας... "ταυτίσεις" μας...

Και ξαναγυρνώ στο internet...

Αν κατανοούσαμε έστω και λίγο τις δυνατότητες που μας παρέχει η εστιασμένη στόχευση των δημιουργικών μας ιδεών, θαρρώ πως θα παύαμε να αναμεταδίδουμε και να διαβάζουμε "ειδήσεις" που τραβούν τις συνειδήσεις προς αντίθετες κατευθύνσεις...

Ο παρατηρητής είναι ικανός να μεταβάλλει το αποτέλεσμα του παρατηρούμενου. Τούτο έχει αποδειχτεί προ πολλού στους κόλπους της φυσικής... Η πρόθεση αλλάζει το αποτέλεσμα...

Φανταστείτε λοιπόν να εστίαζαν μαζικά οι κάτοικοι μιας πόλης ή μιας χώρας στην αφθονία... στην δικαιοσύνη... στην ισονομία... στις αρετές... στην υγεία... στην διαύγεια... στην ειλικρίνεια... στην αλήθεια... στην καθαρότητα... στην τάξη... στην ισορροπία...

Φανταστείτε να εστίαζαν με τέτοιο τρόπο που να μην επιτρέπουν κανέναν και τίποτε να τους αποσπάσει την προσοχή από τη βεβαιότητα πως αυτή είναι η πραγματικότητα που επιδιώκουν για τον εαυτό τους ατομικά, για τις οικογένειες τους, αλλά και για το γενικότερο σύνολο...

Η μάζα των συλλογικά εστιασμένων Νοων στην πραγματικότητα αυτή θα έλκυε την πραγματικότητα στην ύλη... (κι αυτό δεν είναι θεωρία ή φαντασία... έχει επίσης αποδειχτεί και πειραματικά...)

Το θέμα είναι πως καθώς συνηθίσαμε επί δεκαετίες και αιώνες να παραχωρούμε τη δύναμη μας, μαζί με την ευθύνη μας, σε άλλους... Μας φαίνεται πιο εύκολα να φταίνε οι άλλοι, οι καταστάσεις, οι κυβερνώντες, το κατεστημένο... και αδυνατούμε να δούμε πως είμαστε εμείς οι ίδιοι που συνεχίζουμε να τους παραχωρούμε το χώρο, το χρόνο και την ενέργεια να δρουν όπως δρουν...

Θυμώνουμε για παράδειγμα που δεν υπάρχουν αρκετά φάρμακα στη διάθεση των ασθενών... και εξεγειρόμαστε... ανίκανοι να δούμε πως το ίαμα είναι εντός μας και είναι πολύ πιο απλό... ανέξοδο και δίχως "παρενέργειες"...

ΑΜΦΙΒΑΛΛΟΥΜΕ... ακόμη κι όταν γνωρίζουμε θεωρητικά για το μεγαλείο τους ανθρώπινου ΝΟΥ....δεν έχουμε ΠΙΣΤΗ... στις δυνατότητες της ΚΑρδιάς και του Οράματος μας...

Πιστεύουμε με τόση ευκολία την όποια "ετικέτα" διάγνωσης μας κόλλησε ο θεράπων ιατρός... ταυτιζόμαστε με αυτή και παραδινόμαστε στις αγωγές του... στα φάρμακα... στις επιταγές της ασθένειας... ακόμη κι αν μέσα μας ακούγεται η φωνή που μας λέει ακριβώς τι πραγματικά χρειαζόμαστε για τη δική μας ίαση...κι αυτό είτε αφορά παθήσεις στον υλικό μας φορέα, είτε στην ψυχική μας κατάσταση...

ΤΟ ίδιο ακριβώς πράττουμε απέναντι σε κάθε "ειδικό"... στον κοινωνιολόγο, τον οικονομολόγο, τον διαιτολόγο, τον πολιτικό... κτλ... Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί με την καλύτερη πρόθεση και γνώση τους να προσφέρουν όσα έμαθαν στην επιστήμη τους... και σίγουρα υπάρχουν στιγμές που έχουμε την ανάγκη φροντίδας... ωστόσο η φροντίδα θα πρέπει να μας φέρνει ξανά στη δύναμη μας, να μας υποστηρίζει προς εκείνη την κατεύθυνση... και όχι να μας καθιστά μόνιμους πελάτες του όποιου ειδικού... καταναλωτές του όποιου "φαρμάκου"... της όποιας συνταγής...


[url=http://www.mylady.gr/ImageGen.ashx?image=/media/95076/images (1).jpg&width=460&constrain=true]Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Images%20(1)[/url]

Όμως σαφώς και δε φταίνε οι άλλοι... οι όποιοι άλλοι...
Είμαστε εμείς ως άτομα που παραδινόμαστε... που προσφέρουμε την ενέργεια και τη δύναμη του Νου μας... Είμαστε εμείς που προτιμούμε τον εύκολο δρόμο... αυτόν δίχως ευθύνη...

Αν θέλουμε μια άλλη πραγματικότητα, χρειαζόμαστε γερές βάσεις, δίχως αμφιβολία... ΕΙΔΙΚΑ όταν το παγιωμένο σύστημα αρχίσει να δημιουργεί εμπόδια και αντιστάσεις... Εκείνη είναι η στιγμή της κορύφωσης... είναι η δοκιμασία η τελευταία πριν τη μετάβαση στο νέο δυναμικό όπου εστιάσαμε...

Έχε ΠΙΣΤΗ στο όραμα σου. Εστίασε τις ΣΚΕΨΕΙΣ σου με Δύναμη εκεί και θα το δεις να υλοποιείται.

 

Πηγή: http://www.awakengr.com/2014/09/blog-post_78.html#ixzz3d3WFm9BR
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΔευ 15 Ιουν - 13:54:17


Υπάρχει κάτι που πρέπει να κατανοηθεί σε βάθος. Κάτι πολύ σημαντικό! Η αγάπη φέρνει πάντα μοναχικότητα και η μοναχικότητα φέρνει πάντα αγάπη. Ποτέ δεν πάνε χώρια! Οι άνθρωποι όμως νομίζουν ακριβώς το αντίθετο, δεν κάνουν κανέναν διαχωρισμό ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο λέξεις,«ΜΟΝΑΞΙΑ» και «ΜΟΝΑΧΙΚΟΤΗΤΑ».

Η μοναξιά είναι αρνητική κατάσταση, σημαίνει πως διψάς για τον άλλο, πως είσαι βυθισμένος στα σκοτάδια της απόγνωσης, πως είσαι φοβισμένος, πως αισθάνεσαι παρατημένος, πως δε σε χρειάζεται κανείς. Η μοναξιά είναι πληγή! Η μοναχικότητα είναι λουλούδι!

Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους μονάχους και εξ’ αιτίας της μοναξιάς τους κάνουν ένα σωρό ηλίθια πράγματα για να καλύψουν αυτήν την κενότητα. Το ρίχνουν στο φαγητό, στο αλκοόλ κάθονται επί ώρες μπροστά στην τηλεόραση καίγοντας τα μάτια τους … για να ξεχάσουν τον εαυτό τους. Είναι τρομακτικό! Νοιώθουν μόνοι, νοιώθουν ότι δεν έχουν τίποτε να κάνουν, πουθενά να πάνε, κανέναν να επικοινωνήσουν αφού η επικοινωνία έχει σταματήσει. Έχουν πάψει να μιλάνε μεταξύ τους. Το πολύ-πολύ να μιλάνε στον άλλον, αλλά ΟΧΙ με τον άλλον γιατί έχουν ξεχάσει πώς να πλησιάσουν τον άλλον. Οι άνθρωποι έχουν γίνει παράλληλες γραμμές που τρέχουν δίπλα- δίπλα, μα δεν συναντιούνται ποτέ, απλά τρέχουν δίπλα- δίπλα, ελπίζοντας πως κάποτε θα συναντηθούν, μα αυτό είναι απλά μια ελπίδα, μια αυταπάτη που κρατάει κατά κάποιον τρόπο τους ανθρώπους στο να συνεχίζουν. Είναι σα να πηγαίνεις στις χιλιάδες χιλιόμετρα παράλληλες γραμμές του τρένου να τις βλέπεις από μακριά και να νομίζεις ότι συναντιούνται μα όταν πλησιάζεις στο σημείο που νομίζεις ότι συναντιούνται θα δεις ότι στην πραγματικότητα η απόσταση ποτέ δε μικραίνει.

Ο κόσμος είναι πολύ μόνος! Η πληγή αιμορραγεί αδιάκοπα. Κρυβόμαστε με πολλούς τρόπους, με αποκτήματα, σπίτια, χρήματα μα η πληγή συνεχίζει να αιμορραγεί. Μπορεί να έχεις το μεγαλύτερο σπίτι και πάλι να είσαι τόσο μόνος όσο και στο μικρότερο καλύβι. Τα αποκτήματα δεν κάνουν τη διαφορά και δε μπορούν να αλλάξουν την εσωτερική μοναξιά σου. Και οι άνθρωποι συνεχίζουν να σχετίζονται ο ένας με τον άλλον, μόνο και μόνο επειδή είναι και δύο μόνοι. Μα επειδή είναι και οι δύο μόνοι, η σχέση δεν είναι εφικτή. Γιατί μια σχέση δεν μεγαλώνει μέσα από την ανάγκη. Όταν και ο ένας και ο άλλος έχουν ανάγκες, τότε θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν ο ένας τον άλλον. Τότε η σχέση θα βγαίνει μέσα από την εκμετάλλευση και όχι μέσα από την αγάπη. Θα είναι ένα είδος λύπης ζαχαρωμένης. Και εδώ βρίσκεται η παγίδα. Επιφανειακά μαζί, αλλά βαθιά μόνοι.

Η Μοναχικότητα είναι τελείως διαφορετική. Είναι θετική, είναι υγεία, είναι η χαρά του να είσαι ο εαυτός σου, του να έχεις το δικό σου χώρο. Μόνο η αγάπη σου δίνει το κουράγιο να είσαι μόνος, μόνο η αγάπη δημιουργεί τις προϋποθέσεις να είσαι μόνος, μόνο η αγάπη σε γεμίζει τόσο βαθιά ώστε να μην έχεις ανάγκη τον άλλον. Αγάπη και Μοναχικότητα είναι δύο πόλοι της ίδιας ενέργειας και είναι καλό να το καταλάβεις γιατί μερικές φορές συμβαίνει στα ζευγάρια να μη δίνουν ο ένας αρκετό χώρο στον άλλον ώστε να μπορούν να είναι και μόνοι. Μ’ αυτόν τον τρόπο η αγάπη τους θα έχει μια διαφορετική ποιότητα, θα φθάσει στην αποκορύφωσή της.

Μοναχικότητα σημαίνει πως κινείσαι προς τα μέσα, Αγάπη σημαίνει πως κινείσαι προς τα έξω. Μοναχικότητα είναι η εισπνοή, Αγάπη είναι η εκπνοή. Αν σταματήσεις τη μία από αυτές τις κατευθύνσεις τότε θα πεθάνεις. Είναι μια συνολική διαδικασία της αναπνοής και μ’ αυτόν τον τρόπο ζει η ψυχή σου. Γεμίζει με την μοναχικότητα ξεχειλίζει με την αγάπη. Κινήσου ανάμεσα στο έξω σου και στο μέσα σου. Το μήνυμά μου είναι πως δεν πρέπει να απαρνηθείς τίποτα. Το Όλο σου ανήκει! Δε θα ήθελα να γίνετε εσωστρεφείς, γιατί αυτοί αρρωσταίνουν, αδρανούν, πέφτουν σε λήθαργο. Αρχίζουν να ζουν πίσω από κλειστά παράθυρα, μέσα στη μιζέρια. Ούτε μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει μοναχικότητα. Το μόνο που ξέρουν είναι η μοναξιά. Αλλά και εκείνοι που ζουν μόνο με τον έξω κόσμο, οι εξωστρεφείς, και δε σκέφτονται ποτέ τον εσώτερό τους εαυτό, βρίσκονται στο άλλο άκρο. Ξέρουν κάτι από την αγάπη, μα η αγάπη τους δεν είναι τίποτε άλλο από πόθος ή ανάγκη. Η αγάπη τους είναι μια όμορφη λέξη. Χρειάζονται τον άλλον για να τον εκμεταλλευτούν, για να κυριαρχήσουν πάνω του. Κι όταν κυριαρχείς στον άλλον, τότε κι εκείνος κάνει το ίδιο.

Εκείνος που ζει μόνο προς τα έξω είναι φτωχός γιατί δεν έχει επίγνωση των εσωτερικών του θησαυρών. Εκείνος που ζει μόνο προς τα μέσα είναι επίσης φτωχός γιατί ποτέ δεν συνειδητοποιεί την ομορφιά της ύπαρξης του ήλιου, των αστεριών της φύσης. Ποτέ μη δημιουργείς καμία διαμάχη ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο. Να δημιουργείς μια σύνθεση απ’ αυτά τα δύο και θα έχεις ένα σπάνιο πλούτο.

- OSHO -

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΤετ 17 Ιουν - 9:13:02



Πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο, προσπαθείτε να ζήσετε μια θετική ζωή και να περιβάλλεται τον εαυτό σας με θετικούς ανθρώπους κάνοντας θετικές σκέψεις. Αλλά τι γίνεται όταν συμβεί κάτι φαινομενικά κακό, είτε στα οικονομικά σας, ή στην υγεία σας, ή στις σχέσεις σας; Όλη αυτή η θετικότητα μπορεί να γλιστρήσει μέσα από τα δάχτυλά σας πολύ γρήγορα.

Εγκαταλείποντας την θετική στάση ζωής μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που θα παγιώσει τη δυσκολία. Έτσι, πώς μπορεί κανείς να παραμείνει θετικός στις δύσκολες στιγμές;

1. Ζήσε τη στιγμή

Αλήθεια, πόσο κλισέ; Αυτό δεν λέει ο καθένας; Αλλά μάντεψε τι; Όταν διώξεις τη μανία του παρελθόντος και το αίσθημα λύπης, θα φύγει ένα μεγάλο βάρος από τους ώμους σου. Όταν αρνηθείς να προσπαθείς να προβλέψεις το μέλλον, η αγωνία του αγνώστου εξασθενίζει. Αυτή την στιγμή, τώρα, είσαι πλήρως ζωντανός. Είναι σημαντικό να βαδίσεις στιγμή προς στιγμή, λαμβάνοντας αργά, σταθερά βήματα και να μην σκέφτεσαι πάρα πολύ που αυτά σε οδηγούν. Γιατί αν αυτά τα βήματα είναι σταθερά, με αυτοπεποίθηση, οι σημερινές προκλήσεις θα είναι μόνο αναμνήσεις όταν οι στιγμές προστεθούν στο μέλλον.

2. Καθημερινή Μαγεία

Είναι πολύ φυσικό να χάνεις την πίστη τους, όταν τα πράγματα δεν πάνε με τον τρόπο που θες. Είτε πιστεύεις σε μια υπερφυσική δύναμη, ή μια πηγή ενέργειας, ή στον Θεό, ή στην εσωτερική δύναμη σου, όταν κάτι πάει στραβά στη ζωή σου, είναι η προεπιλεγμένη αντίδραση του εγκεφάλου σου να αμφιβάλλει για όλες τις προηγούμενες πεποιθήσεις. Ξεκίνησε όμως να παρατηρείς τις μικρές συμπτώσεις που συμβαίνουν στην καθημερινή ζωή, αυτό που εγώ αποκαλώ Καθημερινή Μαγεία. Αναγνώρισε την. Κράτα σημειώσεις και μοιράσου τες με ανθρώπους. Μπορεί να είναι κάποιος άλλος, που επίσης κρατάει. Ψάξε και ζήτα από τους άλλους να μοιραστούν την δική τους, μαζί σας. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στο να επιβεβαιωθεί ότι κάτι μεγαλύτερο συμβαίνει πέρα από τις φυσικές μας αισθήσεις.

3. Κράτησε το «Μικρό παράθυρο» ανοιχτό

Όταν ξυπνάς κάθε πρωί, υπάρχει ένα μικρό παράθυρο του χρόνου κατά τον οποίο ξεχνάς ότι κάτι δεν πάει καλά. Όταν αυτό το παράθυρο κλείνει, ο εγκέφαλος σου θυμίζει γρήγορα τον “κίνδυνο” που βρίσκεσαι. Αν το παράθυρο είναι ανοιχτό, ρώτησε τον εαυτό σου, “Τι πρόκειται να κάνω σήμερα, για να γιορτάσω τη ζωή;” Με τα μάτια κλειστά, φαντάσου τον εαυτό σου χαμογελαστό και χαρούμενο . Κράτησε αυτό το παράθυρο ανοιχτό για όσο διάστημα μπορείς.

4. Απέφυγε να βάλεις «ταμπέλα» χαρακτηρίζοντας τον εαυτό σου

Αντιμετωπίζεις κάποιες προκλήσεις στην ζωή σου και βάση αυτών προσδιορίζεις τον εαυτό σου βάζοντας του ένα χαρακτηρισμό. Με αυτό τον τρόπο κλειδώνεις σε μια αυτο-γνωμοδότηση που έχεις στο μυαλό σου, και ωθείσαι προς την κατεύθυνση να την αποδείξεις. Αυτοί οι αυτο-ορισμοί μπορεί εύκολα να γίνουν η συγκεκριμένη πραγματικότητα σου, αντί της προσωρινής πρόκλησης από την οποία μπορείς να μάθεις πως θα γίνεις ακόμη καλύτερος καλύτερα.

5. Να είσαι επιλεκτικός με ποιους μοιράζεσαι τις σκέψεις σου

Όπως λέει και η παροιμία, «Η μιζέρια θέλει συντροφιά». Όχι ότι όλοι οι άνθρωποι θα ενεργήσουν με σκοπό να σε βλάψουν, αλλά πολλοί είναι εκείνοι που θα καταλήξουν να κάνουν σχόλια ή να σου δίνουν συμβουλές που είναι περισσότερο σχετικές με την ανασφάλειά τους παρά με την τη δική σου ανησυχία. Θα υπάρξουν κάποιοι που θα νοιαστούν πραγματικά και ίσως ακόμη και να είναι σε θέση να σε βοηθήσουν, αλλά θα πρέπει να είσαι επιλεκτικός για να αναγνωρίσεις ποιοι είναι.

6. Ζήσε υγιεινά

Όταν είσαι αντιμέτωπος με μια πρόκληση, το άγχος μπορεί να σε οδηγήσει σε ανθυγιεινές και ενίοτε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές. Παρά την πρόκληση, είναι σημαντικό να τρως καλά, να συνεχίσεις την άσκηση και την αποφυγή δυνητικά επιβλαβών ουσιών. Παραμένοντας δυνατός μπορεί να ενισχυθεί η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και να βρεις ιδέες για νέες πιθανές λύσεις.

7. Ημερήσια επιβεβαίωση

Δήλωσε κάθε μέρα … «Όσο είμαι ζωντανός, σκοπεύω να ζήσω την καλύτερη ζωή που μπορώ.” Ή, “εγώ θα βρίσκω πάντα τον τρόπο και ένας τρόπος θα βρίσκει πάντα εμένα.” Δημιούργησε τη δική σου επιβεβαίωση ή ψάξε τα social media για αυτούς. “Like” μόνο σε θετικές σελίδες στο Facebook ή άλλα κοινωνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.

8. Διαλογίσου ή να προσευχήσου καθημερινά

Συνδέσου με την εσωτερική σου καθοδήγηση. Είναι πεποίθηση μου ότι το μυαλό μας είναι η πύλη προς την δυναμική μας, την προσωπική μας δύναμη, την θεία φύση μας. Μπορεί να πιστεύεις ή όχι στο Θεό, ή μπορεί να έχεις ένα πολύ αυστηρό ορισμό του ποιος ή τι είναι ο Θεός σου. Δεν έχει σημασία. Η αποδοχή ότι υπάρχει πραγματικότητα και αλήθεια έξω από ό, τι το μυαλό σου μπορεί να κατανοήσει και τι οι πέντε αισθήσεις σου μπορούν να εκτιμήσουν, είναι αρκετή για να ανοίξει τη δυνατότητα του ανεξήγητου. Με τη δυνατότητα αυτή έρχεται αιώνια ελπίδα. Όπως μια αγαπημένη παροιμία, “Όταν προσευχόμαστε μιλάμε στον Θεό. Όταν διαλογιζόμαστε, μας μιλάει ο Θεός.” Άρχισε να μιλάς και να ακούς αυτή την εσωτερική καθοδήγηση. Θα αρχίσεις να βρίσκεις μια διέξοδο.

9. Χαμογέλα, γέλα, & ανέπνευσε βαθιά
Δεν έχει σημασία πόσο άκεφος είσαι, τόνωσε τον εαυτό σου και να κάνε τον να χαμογελάσει όσο το δυνατόν περισσότερο… Πάρε τον έλεγχο της αναπνοής σου Πάρε βαθιές και αργές αναπνοές. Χαμογέλα…

10. Απόφυγε τις ειδήσεις  και   σπασε  την  ρημαδα  την   τηλεοραση 

Οι άνθρωποι έλκονται από το δράμα και αυτό είναι ακριβώς που η τηλεόραση κυρίως, αλλά και άλλα μέσα ενημέρωσης έχουν ως στόχο να προσφέρουν. Αλλά το δράμα μπορεί να σας βοηθήσει μόνο στο να σε ρίξει σε μεγαλύτερη απελπισία.

Όταν εμφανίζονται προκλήσεις, το άγχος ακολουθεί. Συχνά είναι πολύ δύσκολο να ζήσεις μια ευτυχισμένη, με νόημα, και παραγωγική ζωή, ενώ αντιμετωπίζεις προβλήματα οικονομικά, υγείας, ή σχέσεων.

Η εφαρμογή αυτών των δέκα στρατηγικών θα σε βοηθήσει να ζήσεις με πάθος, έτσι θα είσαι σε θέση να δεις πιο καθαρά ότι η πρόκληση δεν είναι το τέλος της ιστορίας σου, αλλά η αρχή μιας πιο όμορφης δημιουργικής ζωής!



Πηγή: http://www.awakengr.com/2015/06/10_17.html#ixzz3dIjPTyET
Under Creative Commons License: Attribution Share Alike
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ένας



Ημερομηνία εγγραφής : 14/09/2019
Αριθμός μηνυμάτων : 11

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΣαβ 21 Σεπ - 2:24:39

emmanouil έγραψε:

“Στην ουσία, δεν υπάρχει χρόνος, αλλά μονάχα μια σειρά από ολογραφικές φέτες, κλάσματα του κόσμου, μέσα στα οποία έχει αποκωδικοποιηθεί η κάθε μας στιγμή. Κάθε τέτοια ολογραφική φέτα, αποτελείται μονάχα από χώρο, μέσα στον οποίο υπάρχει η πληροφορία της συγκεκριμένης θέσης του κόσμου. Έτσι η κίνηση η οποία γίνεται σε μας αισθητή, είναι φαινομενική και αποτελεί την εναλλαγή -της μιας μετά της άλλης- από αυτές τις χωρικές ολογραφικές φέτες του κόσμου, στις οποίες αυτός -μαζί με οτιδήποτε υπάρχει μέσα του- εμφανίζεται σε διαφορετική θέση κάθε φορά από ότι ήταν προηγουμένως.”

Πάντα εγείρονται ερωτήματα σχετικά με την ψυχή. Ένα όμως από τα πλέον σημαντικά, θεωρώ ότι είναι η πορεία της μετά την ολοκλήρωση της βιολογική ζωής του σώματος στον αισθητό κόσμο. Για παράδειγμα, αρκετοί από μας θεωρούν ότι η ψυχή, απελευθερωμένη από το σώμα μετά την ολοκλήρωση του κύκλου της ζωής, ακολουθήσει μια νοητή εξωτερική πορεία προς τον ουρανό. Μια κατεύθυνση δηλαδή παρόμοια με την αστρική προβολή. Όμως η κατεύθυνση αυτή, όχι μόνο δεν την ελευθερώνει, αλλά αντίθετα την κρατά δεσμευμένη στον ενδιάμεσο χώρο, αναγκάζοντάς την να επανέλθει σε μια ακόμη ενσάρκωση.

Έτσι, η πραγματική απελευθέρωση της ψυχής φαίνεται να ακολουθεί μια εσωτερική πορεία, προς το ίδιο το κέντρο του Εαυτού μας από όπου εξέρχεται του αισθητού κόσμου και επιστρέφει στην πηγή της. Πώς όμως συμβαίνει η έλξη αυτή της ψυχής από το σώμα προς τα έξω, ποιος είναι στην πραγματικότητα ο εξωτερικός κόσμος, ποιος ο ενδιάμεσος χώρος και ποια η εσωτερική διαδρομή προς την πηγή της; Οποιοδήποτε γεγονός δεν έχει συμβεί ακόμη αλλά επίκειται να συμβεί, ανήκει στο μέλλον. Ενώ εκείνο το οποίο δημιουργείται τώρα, σε λίγο θα βρίσκεται στο παρελθόν. Κατά τη διάρκεια της υλοποίησης, η ζωή διέρχεται και συμβαίνει στο παρόν, με κατεύθυνση από το μέλλον προς το παρελθόν. Ενώ δηλαδή κάθε υλική μορφή δημιουργείται και υπάρχει ως τέτοια μονάχα στο στιγμιαίο παρόν ‘τώρα’, όλα έχουν προϋπάρξει στο μέλλον από το οποίο εκπορεύονται. Από εκεί, περνούν και υλοποιούνται ως σώματα, κόσμος και οποιαδήποτε μορφή στο παρόν, από το οποίο απομακρύνονται αμέσως μετά και εισέρχονται στο παρελθόν.

Αν προσπαθούσαμε λοιπόν να δώσουμε στο παρόν και το σώμα μας ένα σχηματικό συμβολισμό της επιλογής μας, ώστε να κατανοήσουμε αυτή τη ροή του χρόνου της ζωής μας, θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε το σχήμα ενός διαφανούς θαλάμου. Ένα -γυάλινο ας πούμε- διαφανή χώρο σαν παλιό τηλεφωνικό θάλαμο, αλλά διαμπερή, με δυο ανοίγματα το ένα απέναντι από το άλλο, έτσι ώστε αν σταθείς εμπρός από αυτόν και τον κοιτάζεις έτοιμος να εισέλθεις μέσα του στο πρώτο άνοιγμα, αυτό που θα υπάρχει πίσω σου θα ανήκει στο μέλλον σου, αυτό που υπάρχει μέσα στο θάλαμο το παρόν σου και οτιδήποτε έχει περάσει μέσα από το θάλαμο και βρίσκεται απέναντί σου, θα ανήκει πλέον στο παρελθόν σου.

Αν παρατηρήσουμε προσεκτικά αυτό το σχεδιασμό, θα δούμε ότι όσα αντικείμενα, γεγονότα ή καταστάσεις βρίσκονται πάρα πολύ κοντά -στις δύο πλευρές, εμπρός και πίσω, του θαλάμου που αντιπροσωπεύει το παρόν-, μοιάζουν τόσο μεταξύ τους ώστε με δυσκολία μπορούμε να το ξεχωρίσουμε από το πολύ κοντινό μας μέλλον ή το ανάλογα πολύ κοντινό μας παρελθόν. Αυτό είναι που δίνει και την ψευδαίσθηση της μονιμότητας και του πραγματικού στη διάρκεια, όμως αυτό συμβαίνει μονάχα για όσα βρίσκονται πάρα πολύ κοντά στο παρόν. Αν περάσουμε μέσα από το απέναντι άνοιγμα και προχωρήσουμε απομακρυνόμενοι μέσα στο παρελθόν μας, το τοπίο θα αρχίσει να αλλάζει δραστικά, κι ο κόσμος που θα βλέπουμε γύρω μας, θα αναλογεί σε αυτή τη ζωή που έχουμε ήδη ζήσει, γυρίζοντας το χρόνο προς τα πίσω, αρχής γενομένης από τη στιγμή που περάσαμε το άνοιγμα του θαλάμου. Με γρήγορη ταχύτητα, οι μέρες, οι βδομάδες, οι μήνες και τα χρόνια που έχουμε ζήσει, θα περνούν ανάποδα, με όλα γύρω μας να οδηγούν στη μοναδική στιγμή της γέννησής μας.

Αν αντιστρέψουμε τώρα την πορεία μας αυτή, οπισθοχωρώντας με βήματα αργά προς τα πίσω, το τοπίο γύρω θα εξακολουθεί να είναι επίσης -στην αρχή- οικείο και παρόμοιο με το παρόν, αλλά καθώς θα συνεχίζουμε να οπισθοχωρούμε, γύρω μας θα αρχίσουν να εμφανίζονται όλα όσα σκεφτόμασταν να υλοποιήσουμε στη ζωή μας. Εισερχόμενοι μέσα στην περιοχή η οποία αντιπροσωπεύει το μέλλον μας, το ένα μετά το άλλο τα όνειρα και τα σχέδιά μας για τη μελλοντική πορεία της ζωής μας, θα αρχίσουν να εμφανίζονται γύρω μας, σαν να ζούμε μια εικονική πραγματικότητα από το μέλλον. Μέχρι που κάποια στιγμή, όλος ο κόσμος θα αρχίσει να γίνεται θολός και απροσδιόριστος τόσο, που ξαφνικά θα συνειδητοποιήσουμε ότι πλησιάζουμε να ζήσουμε τη στιγμή του τέλους της ζωής μας και του βιολογικού σωματικού θανάτου μας. Όμως το πραγματικό ίσως ενδιαφέρον ξεκινά, στην πιθανότητα να καταφέρουμε να συνεχίσουμε την πορεία μας αυτή και να περάσουμε τη νοητή χρονική στιγμή του θανάτου μας, ώστε να προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε τι συμβαίνει στον Εαυτό μας μετά από αυτό το σημείο. Ή ακόμη περισσότερο, αν μέσα από μια τέτοια επιλογή, μπορούσαμε ίσως να ανακαλύψουμε την αιτία των μετενσαρκώσεων της ψυχής μας.

Ο κόσμος γύρω μας, μας αισθάνεται και μας αντιλαμβάνεται ως υλικό σώμα, μονάχα όταν βρισκόμαστε -ως σώμα- μέσα στον παραπάνω θάλαμο ο οποίος συμβολίζει το παρόν και το ‘τώρα’. Το ίδιο κι εμείς -ως σώμα και μέρος του κόσμου-, αισθανόμαστε κι αντιλαμβανόμαστε ολόκληρο τον κόσμο, το δικό μας και τα υπόλοιπα σώματα των άλλων γύρω μας, όταν βρίσκονται στο ίδιο παρόν. Και όλα τα υπόλοιπα τα οποία βρίσκονται μέσα στο παρελθόν και το μέλλον, παραμένουν αόρατα κι ας είναι σχετικά δίπλα μας. Αν παραστήσουμε όλες τις στιγμές τις ζωής μας σαν δικά μας σώματα -το ένα πίσω από το άλλο στη σειρά-, διαφέροντας απλά στην ηλικία, θα παρατηρήσουμε ότι όλα τα σώματα, με κατεύθυνση από το μέλλον προς το παρελθόν, εισέρχονται μέσα στο ‘τώρα’, εμφανίζονται κι ύστερα περνούν έξω από αυτό, για να παραχωρήσουν τη θέση τους στα επόμενα που ακολουθούν. Στην ουσία όμως ο θάλαμος του ‘τώρα’, δεν αντιπροσωπεύει μονάχα το δικό μας σώμα, αλλά ολόκληρο τον κόσμο. Και έτσι, κάθε φορά που ένα σώμα εισέρχεται μέσα του, αλληλεπιδρά με τα πάντα. Όλες οι καταστάσεις της ζωής, την ίδια στιγμή καταγράφονται μέσω της διαδικασίας της μνήμης, δημιουργώντας άπειρες στον αριθμό ενεργειακές συνάψεις, οι οποίες ενώνουν το συγκεκριμένο σώμα του ‘τώρα’, τόσο με αυτά που έχουν ήδη περάσει όσο και με εκείνα τα οποία ακολουθούν.

Έτσι αν πλησιάσουμε περισσότερο ώστε να κοιτάξουμε με μεγαλύτερη προσοχή μέσα στον διαφανή θάλαμο που συμβολίζει ολόκληρο τον κόσμο του κάθε παρόντος μας, επιλέγοντας όμως ως ροή, μια πολύ αργή κίνηση ώστε να τον κατανοήσουμε, θα δούμε ότι η κάθε στιγμή του χρόνου που αντιπροσωπεύει το ‘τώρα’, αυτό που εμείς όλοι αντιλαμβανόμαστε ως ‘στιγμιαίο παρόν’, ταυτίζεται με μια και μόνη ολοκληρωμένη αίσθηση ολόκληρου του κόσμου. Θα συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε στιγμή του ‘παρόντος’, αποτελεί και μια ολογραφική τρισδιάστατη συναίσθηση του συνολικού κόσμου, η οποία συμπεριλαμβάνει την πλήρη αποκωδικοποίησή του μέσα από τις πέντε αισθήσεις μας. Κάθε ‘τώρα’ δηλαδή, είναι πληροφορία η οποία ταυτίζεται με μια ολογραφική αίσθηση από εικόνα, ήχο, γεύση, όσφρηση και αφή ολόκληρου του κόσμου μας. Κάθε τέτοια στιγμή είναι μοναδική, αυτόνομη και συναθροιστική. Μοναδική διότι εμφανίζεται και μετά χάνεται χωρίς να υπάρχει δυνατότητα να επανέλθει ακριβώς η ίδια, αυτόνομη διότι η εμφάνισή της θα συμβεί ούτως ή άλλως, καταλαμβάνοντας τη θέση της προηγουμένης που έχει αποχωρήσει και τέλος συναθροιστική διότι περιλαμβάνει ως γνώση, ολόκληρη τη γνώση της μέχρι εκείνη τη στιγμή ζωής μας. Όσο κι αν αυτό φαίνεται αδύνατο ή αδιανόητο στο υλικό σώμα, η όλη εμφάνιση του κόσμου λαμβάνει χώρα σε τρία στάδια, αυτά της εμφάνισης, της σταθεροποίησης και της εξαφάνισης ή του κενού. Ολόκληρος ο λεγόμενος υλικός ή αλλιώς αισθητός κόσμος -συμπεριλαμβανομένων όλων των σωμάτων μας-, εμφανίζεται στιγμιαία, σταθεροποιείται και στη συνέχεια εξαφανίζεται αφήνοντας στη θέση του ένα απόλυτο κενό, το οποίο θα καταλάβει αμέσως μετά η επόμενη ολογραφική στιγμή του.


Παρατηρώντας ολόκληρο το πεδίο του αισθητού κόσμου, μπορούμε να υποθέσουμε ότι μοιάζει με μια γιγαντιαία σφαιρική δημιουργία, στην εσωτερική επιφάνεια της οποίας σχηματίζεται κάθε στιγμή ο υλικός, αισθητός κόσμος, ο οποίος γίνεται αντιληπτός από εμάς. Η σφαίρα αυτή λειτουργεί σαν ανακλαστικό κάτοπτρο, και στους επισκέπτες και παρατηρητές που βρίσκονται μέσα της προκαλεί ψευδαισθήσεις, κάνοντάς τους να θεωρούν τον εσωτερικό της χώρο ως τον δικό τους εξωτερικό κόσμο. Ενώ συγχρόνως, κρατά εντελώς αόρατο και κρυφό οτιδήποτε υπάρχει έξω από αυτή, έτσι ώστε, ολόκληρο το εσωτερικό της να αποτελεί ένα εικονικό και ψευδές καθρέφτισμα της πραγματικής κωδικοποιημένης πληροφορίας η οποία υπάρχει στον εξωτερικό της χώρο. Ενώ δηλαδή ο Εαυτός μας, βρίσκεται στην εξωτερική της επιφάνεια και παρατηρεί τον κόσμο μέσα της, την ίδια στιγμή το σώμα μας θεωρεί ότι όλο αυτό που αισθάνεται ως κόσμο, είναι έξω από αυτό. Για το σώμα όμως, είναι πράγματι έτσι, διότι ενώ ο ουρανός, τα αστέρια, οι πλανήτες ή και οι γαλαξίες -στην πραγματικότητα- βρίσκονται στο εσωτερικό πεδίο της σφαίρας, το σώμα τα αισθάνεται -μέσα από το καθρέφτισμα- ανάποδα, θεωρώντας τα πάντα έξω και γύρω του. Κι αυτό διότι στο σώμα -ως τμήμα του πεδίου- είναι αδύνατον να δει και να αντιληφθεί τα πράγματα διαφορετικά.

Όπως ο υπόλοιπος κόσμος, έτσι και η υλική υπόσταση του σώματός μας, λαμβάνει χώρα μονάχα στο στιγμιαίο παρόν, δίνοντάς του την αίσθηση του υλικού, σταθερού και μόνιμου. Πριν συμβεί η υλοποίηση αυτή, παραμένει μέσα στο χώρο του μέλλοντος -από τον οποίο ετοιμάζεται να αναδυθεί-, ταξινομημένο ενεργειακά σε μικρά ολογραφικά τμήματα από δικές μας χρονικές στιγμές. Αυτές οι στιγμές μία -μία στη σειρά, εμφανίζονται -λαμβάνοντας υλική μορφή- στο παρόν και κατόπιν αποχωρούν σε ενεργειακή πάλι άυλη μορφή, στο χώρο ο οποίος για μας αποτελεί το παρελθόν. Το εντυπωσιακό, είναι ότι κάθε ένα τέτοιο ολογραφικό σώμα, τη στιγμή της στιγμιαίας εμφάνισής του στο παρόν, σχηματίζει αυτόματα τη μνήμη του δημιουργώντας άπειρες ηλεκτρικές συνάψεις με όλα τα προηγούμενα σώματα που πλέον βρίσκονται στο παρελθόν, ενώ παράλληλα -με τον ίδιο πάλι τρόπο-, συμμετέχει στο σχεδιασμό της μελλοντικής ζωής του, η οποία περιμένει να υλοποιηθεί.

Αν θα προσπαθούσαμε να αποτυπώσουμε γραφικά αυτή τη ροή της δημιουργίας από το μέλλον προς το παρελθόν, θα χρειαζόταν να σχεδιάζουμε -έξω από την τρισδιάστατη σφαίρα του κόσμου μας- δύο διπλές διαστάσεις, αόρατες στις ανθρώπινες αισθήσεις. Δύο, διότι η μία περιέχει τις πιθανότητες υλοποίησης ενώ η άλλη τον λεπτομερή σχεδιασμό του και διπλές, διότι η κάθε μία περιέχει μέσα της ολόκληρη τη διάρκεια τόσο από το μέλλον από το οποίο πηγάζει ο κόσμος, όσο και από το παρελθόν στο οποίο οδηγείται αμέσως μετά την υλοποίησή του. Αν λοιπόν ο αισθητός κόσμος καταλαμβάνει τις τρεις πρώτες διαστάσεις, τότε θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι οι διαστάσεις για τις οποίες μιλάμε είναι οι αόρατες σε μας τέταρτη και πέμπτη. Η υλοποίηση του κόσμου έτσι, οδεύει από το μέλλον της χαοτικής και γεμάτης πιθανότητες δημιουργίας πέμπτης προς την λεπτομερή τέταρτη και εν συνεχεία αφού αγγίξει την τρίτη και υλοποιηθεί, οδεύει προς το παρελθόν από την τέταρτη τώρα προς την πέμπτη.

Τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι στην ουσία, δεν υπάρχει χρόνος, αλλά μονάχα μια σειρά από ολογραφικές φέτες, κλάσματα ή τμήματα του κόσμου, μέσα στα οποία έχει αποκωδικοποιηθεί η κάθε μας στιγμή. Κάθε τέτοια ολογραφική φέτα, αποτελείται μονάχα από χώρο, μέσα στον οποίο υπάρχει η πληροφορία της συγκεκριμένης θέσης του κόσμου. Αυτό το χώρο όμως, εμείς -ως σώματα- τον μετρούμε και τον μεταφράζουμε χρονικά. Εφόσον όμως δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει ούτε κίνηση. Έτσι η κίνηση η οποία γίνεται σε μας αισθητή, είναι φαινομενική και αποτελεί την εναλλαγή -της μιας μετά της άλλης- από αυτές τις χωρικές ολογραφικές φέτες του κόσμου, στις οποίες αυτός -μαζί με οτιδήποτε υπάρχει μέσα του- εμφανίζεται σε διαφορετική θέση κάθε φορά από ότι ήταν προηγουμένως.

Εμείς μέσω των αισθήσεων, αισθανόμαστε τα σώματά μας μόνιμα, θεωρώντας επίσης ότι η διαδικασία που καταγράφουμε τις πληροφορίες, τη γνώση και τις εμπειρίες στη μνήμη μας βρίσκεται μέσα σε ένα ενιαίο, αδιαίρετο και σταθερό σώμα. Κι αυτό, διότι έχουμε δυσκολία στην αντίληψη αυτής της σειράς των ολογραφικών κλασμάτων του κόσμου. Μας είναι δύσκολο να αποδεχθούμε τον κόσμο και το σώμα μας μέσα από μια σειρά από τρισδιάστατες φέτες η μία μετά την άλλη, οι οποίες λαμβάνουν υλική οντότητα μονάχα στο παρόν και αμέσως μετά επιστρέφουν στην άυλη ενεργειακή μορφή, παρόμοια με την οποία υπήρχαν και πριν. Στο σώμα μας είναι δύσκολο να αποδεχθεί ότι αυτό που αντιλαμβάνεται ως εξωτερικό περιβάλλον του ή ακόμη και βαθύ διάστημα, στην ουσία είναι το εσωτερικό του κόσμου στον οποίο ανήκει και άρα, για να βγούμε Εμείς από αυτόν θα πρέπει να κάνουμε βήματα αντίθετης κατεύθυνσης, δηλαδή προς τα μέσα μας. Όχι προς τα μέσα κάποιου άλλου, αλλά προς το δικό μας μέσα, του ίδιου του Εαυτού μας. Όμως περισσότερο απ’ όλα, μας είναι δύσκολο να ταυτίσουμε το ‘πριν’ με το μέλλον, μιας και έχουμε εκπαιδευτεί να θεωρούμε ως ‘πριν’ το παρελθόν μας, δηλαδή αυτό που έχει ήδη χρονικά παρέλθει. Έτσι, για να καταφέρουμε να φτάσουμε σε μια τέτοια συνειδητοποίηση, θα πρέπει να πάψουμε να σκεφτόμαστε ως σώμα. Διότι μονάχα το σώμα δέχεται το ‘πριν’ ως παρελθόν, μιας και η πληροφορία που εισπράττει για τα πάντα, προέρχεται αποκλειστικά από τα σωματικά ολογραφικά του κλάσματα που έχουν προηγηθεί από αυτό.

Αν ακινητοποιήσουμε αυτή τη ροή από στιγμές μας και πλησιάσουμε κάποιο τυχαίο, στιγμιαίο ‘παρόν’ μας, θα παρατηρήσουμε ότι τα σώματα τα οποία βρίσκονταν στο χώρο του μέλλοντος και περιμένουν -στην ουρά- να διέλθουν μέσα από το παρόν, είναι ήδη προετοιμασμένα για αυτό που θα συναντήσουν. Κι όσο πλησιέστερα βρίσκονται στο παρόν, τόσο περισσότερες συνάψεις έχουν δημιουργήσει με όσα σώματα έχουν διέλθει και βρίσκονται ήδη στο παρελθόν, ενώ όσο απομακρύνονται από το σημείο εισόδου, οι συνάψεις γίνονταν πιο αδύναμες ή και -από ένα σημείο κι έπειτα- εξασθενούν εντελώς.

Αν αφήσουμε αυτή τη ροή να εισβάλει μέσα στο παρόν μας, τότε -αμέσως- το πρώτο ολογραφικό σώμα που στέκεται στην ουρά από το μέλλον μας θα εισέλθει μέσα. Με μια απίστευτη ταχύτητα, όλες οι συνάψεις οι οποίες έχουν μέχρι τότε δημιουργηθεί με το καθένα από τα προηγούμενα σώματα, θα συνδεθούν μαζί του, δίνοντάς του τη δυνατότητα να ανακαλεί ελεύθερα όποια πληροφορία επιθυμεί από το παρελθόν μας. Αν του ζητήσουμε να μας πει το όνομά του, τότε εκείνο αυτόματα, θα απαντήσει πως είναι ‘εμείς’, δίνοντάς μας το όνομα που έχουμε ως βιολογική ύπαρξη σε τούτη τη ζωή. Αν προσπαθήσουμε να το κάνουμε πιο δύσκολο και του ζητήσουμε να μας πει για παράδειγμα ένα όνομα κάποιου συμμαθητή μας από το σχολείο, τότε -μέσα από μια ηλεκτρική εκκένωση- το συγκεκριμένο σώμα θα δημιουργήσει αστραπιαία ενεργειακές συνάψεις με όλη τη σειρά από τα σώματα τα οποία έχουν υλοποιηθεί κατά τη διάρκεια των σχολικών μας χρόνων. Όμως το πλέον εντυπωσιακό θα συμβεί αν για παράδειγμα του ζητήσουμε να μας περιγράψει κάποια στιγμή κατά την οποία έζησε θλίψη και εσωτερικό πόνο, μέσα από κάποια προδοσία, απόρριψη, εγκατάλειψη, εξευτελισμό ή ταπείνωση… Το σώμα τότε μέσα από συνάψεις που θα δημιουργηθούν αστραπιαία, θα συνδεθεί με ένα συγκεκριμένο σώμα, το οποίο θα τύχει να ήταν υλοποιημένο στο τότε παρόν, μιας συγκεκριμένης πράγματι οδυνηρής στιγμής από το παρελθόν μας. Παρατηρώντας προσεκτικά, θα δούμε ότι ως χρονική στιγμή, δεν επιλέγει χρόνο, αλλά μια συγκεκριμένη ολογραφική φέτα του συνολικού χώρου του κόσμου, η οποία ήταν τότε υλοποιημένη στο παρόν και κατέγραψε μέσα της εκείνη την εμπειρία. Δηλαδή, αν και το παρόν συγκεκριμένο ολογραφικό σώμα, δεν είχε καταγράψει -το ίδιο- οποιαδήποτε πληροφορία από εκείνη την οδυνηρή κατάσταση -μιας και δεν υπήρχε εκείνη τη στιγμή-, θεωρεί ότι η συγκεκριμένη εμπειρία το αφορά άμεσα, όπως και οι σκέψεις ή τα συναισθήματα που παράγονται από αυτή. Πράγμα που σημαίνει, ότι κάθε τέτοια ολογραφική φέτα του συνολικού σώματος, κάθε σώμα το οποίο υλοποιείται στο παρόν, ενστερνίζεται ως δική του, ολόκληρη τη γνώση και εμπειρία την οποία έχουν καταγράψει όλα τα προηγούμενα σώματα συνολικά.

Ο καθένας από μας -ως Εαυτός- παρατηρεί τον κόσμο μέσα από αυτά τα σώματα τα οποία υλοποιούνται στο παρόν. Όμως, η διαδικασία της μνήμης, υποχρεώνει το κάθε σώμα ξεχωριστά, -τη στιγμή της υλοποίησής του στο παρόν- να αθροίζει μέσα του και να θεωρεί δική του, τη συνολική πληροφορία, γνώσης και εμπειρίας που έχουν αποκομίσει από τη ζωή τους όλα τα προηγούμενα σώματα συνολικά. Αυτή η πληροφορία όμως δεν είναι δική μας, αλλά δική του ή πιο σωστά δική τους. Ο καθένας από μας -ως Εαυτός ή ψυχή- έχει ως σκοπό να παρατηρήσει τον κόσμο προσπαθώντας πάντα να κατορθώσει να διαπεράσει μέσα του ψιχία της συνείδησής μας. Με τα σώματα συγκρατούμαστε με εσωτερικούς ενεργειακούς δεσμούς κι αν το Εγώ και η σειρά αυτή των ολογραφικών σωμάτων κυριαρχήσουν σε αυτή τη σχέση, τότε κι Εμείς θα γίνουμε ένα από αυτά. Έτσι στο τέλος, όταν και το τελευταίο από αυτά τα σώματα υλοποιηθεί και περάσει στο παρελθόν σηματοδοτώντας το βιολογικό θάνατο του σώματός μας, οι δεσμοί αυτοί θα παραμείνουν ενεργοί παρασύροντάς κι Εμάς, μέσα στον ‘ενδιάμεσο χώρο’ ο οποίος χωρίζει τον αισθητό κόσμο από τον άδηλο. Ένα χώρο όπου ο καθένας από μας -ως Εαυτός-, είναι αδύνατον να υπάρξει χωρίς σώμα και το σώμα -ως βιολογική ύλη-, είναι αδύνατον να λάβει αισθητή μορφή. Όσο θα βρισκόμαστε εκεί, θα συνεχίζουμε να θεωρούμε το χώρο της επίγνωσης δικό μας, ενώ συγχρόνως θα μας είναι αδύνατον να παραμείνουμε μέσα της. Έτσι θα αφεθούμε στην ‘ανάγκη’ ενός καινούργιου σώματος, επανερχόμενοι στη ζωή ξανά και ξανά. Αυτή είναι και η αιτία της μετενσάρκωσης, όμως ποια είναι η αιτία και ο τρόπος με τον οποίο παραμένουν ενεργοί αυτοί οι δεσμοί της ψυχής με το σώμα μας;

Ο λόγος για τον οποίο δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τη σύνδεση του ‘πριν’ με το μέλλον, είναι διότι ποτέ δεν χρειάστηκε να περιγράψουμε κάτι με αυτόν τον τρόπο. Όταν στο κείμενο αυτό εδώ λέμε ‘πριν’, δεν προσδιορίζουμε κάτι χρονικά αλλά χωρικά. Λέμε ‘πριν’ και εννοούμε ‘πριν υλοποιηθεί’ κάτι στο χώρο και όχι ‘πριν’ συμβεί κάτι μέσα σε ένα χρονικό διάστημα. Συζητάτε για κάτι το οποίο ενώ θα συμβεί μελλοντικά, συγχρόνως υπάρχει ήδη κάπου αλλού. Για κάτι το οποίο αν και δεν έχει ακόμη εισέλθει στον αισθητό κόσμο ώστε να υλοποιηθεί και να το αντιληφθούμε, βρίσκεται ήδη στο χώρο που εμείς εκλαμβάνουμε χρονικά ως μέλλον. Θα προσπαθήσω να το πω απλοϊκά ώστε να γίνει κατανοητό, γνωρίζοντας ότι οι λέξεις που θα χρησιμοποιήσω -ως παράδειγμα- είναι μόνο για να διευκολύνουν έναν πρόχειρο σχεδιασμό. Έτσι λοιπόν το σύμπαν το οποίο εμείς αντιλαμβανόμαστε, εδώ το συμβολίζω ως μια κλειστή σφαιρική δημιουργία, στην εξωτερική επιφάνεια της οποίας υπάρχουν μικρά νοητά σημεία -ως οπές- από τις οποίες εμείς -ως Εαυτοί-, μπορούμε να παρατηρούμε μέσα της. Αυτές οι οπές -ως σύνορα των κόσμων-, ταυτίζονται με τα σώματά μας και τις αισθήσεις του, από όπου εισέρχεται μέσα της -σε ολογραφικά τμήματα-, τόσο ο κόσμος όσο και τα σώματα όλων μας. Εισέρχονται στο παρόν, με σκοπό να υλοποιηθούν και να γίνουν αισθητά. Άρα για όσο δεν έχουν υπάρξει ορατά, υπάρχουν ήδη κάπου αλλού αόρατα. Ο αισθητός κόσμος, ‘πριν’ υπάρξει στιγμιαία στο ‘παρόν’, υπάρχει στο μέλλον από όπου αναδύεται. Κι αυτή είναι η έννοια που δίνουμε εδώ στην ταύτιση του ‘πριν’ με το ‘μέλλον’.

Όμως αν παρατηρήσουμε νοητά το εσωτερικό της σφαίρας αυτής, κατανοούμε ότι η υλοποίηση των σωμάτων μας, συμβαίνει μόνο στην εσωτερική της επιφάνεια κι αν παρομοιάσουμε αυτή τη σφαίρα με ένα τεραστίων διαστάσεων κούφιο σφαιρικό σύμπαν, τότε το σώμα μας υλοποιείται στην εσωτερική επιφάνεια του φλοιού του. Αν λοιπόν το σώμα το οποίο μας φιλοξενεί -ως Εαυτούς- αποτελεί την πύλη του άδηλου προς τον αισθητό κόσμο, τότε εμείς -ως Εαυτός- συνεχίζουμε να βρισκόμαστε στο άδηλο και έξω από αυτό το σφαιρικό σύμπαν, ενώ το σώμα, αδυνατώντας να αντιληφθεί αυτό το οποίο βρίσκεται πίσω του και έξω από το φλοιό, θεωρεί ως εξωτερικό περιβάλλον του, ολόκληρο τον εσωτερικό χώρο της σφαιρικής αυτής δημιουργίας. Ότι υπάρχει στο μέλλον λοιπόν, υπάρχει έξω από τη σφαίρα και μέσα στο εξωτερικό της άδηλο. Ακολουθώντας τη ροή, αγγίζει τον φλοιό της -από έξω προς τα μέσα- όπου υλοποιείται στο παρόν και κατόπιν εισέρχεται στο εσωτερικό της χώρο -ο οποίος αποτελεί πλέον το παρελθόν του-, πάλι σε μη αισθητή μορφή. Αυτό σημαίνει όμως ότι αν το σώμα μας κοιτάξει προς τον ουρανό και το βαθύ διάστημα, στην ουσία κοιτάζει προς τον εσωτερικό θόλο αυτής της σφαιρικής δημιουργίας, άρα προς το παρελθόν μας. Αυτός είναι και ο λόγος κατά τον οποίο αν κοιτάζει κάποιος ένα μακρινό αστέρι ή γαλαξία, στην ουσία κοιτάζει το παρελθόν του αστεριού ή του γαλαξία αυτού.

Αν ρωτήσουμε το σώμα μας το οποίο βρίσκεται στο παρόν, πόσο χρονών είναι, θα λάβουμε ως απάντηση την σωστή ηλικία που έχουμε ως ανθρώπινο βιολογικό σώμα εκείνη τη στιγμή. Όμως αυτό είναι λάθος… Το κάθε στιγμιαίο σώμα μας το οποίο υλοποιείται στο παρόν, δεν έχει τη συνολική ηλικία μας αλλά αντίθετα, έχει ως χρόνο ζωής μόλις μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου, μιας και γεννήθηκε ως υλική μορφή μόλις ‘τώρα’. Όσες φορές όμως και να το ρωτήσουμε είναι αδύνατον να καταφέρουμε να το μεταπείσουμε. Στην ουσία κάθε ένα από αυτά τα ολογραφικά σώματα, ζει μόλις μερικά εκατομμυριοστά του δευτερολέπτου κι ύστερα πεθαίνει, αλλά δεν μπορεί να το καταλάβει. Και λέγοντας πεθαίνει, εννοούμε ότι όταν κάτι χάνεται από τον αισθητό κόσμο του παρόντος και περνάει στο παρελθόν, όπου δεν γίνεται πλέον αντιληπτό στο ‘τώρα’, θεωρείται ότι -ως υλικό, βιολογικό πάντα σώμα- έχει πεθάνει. Το κάθε ξεχωριστό ολογραφικό σώμα, υλοποιείται για όση ελάχιστη χρονική διάρκεια αναλογεί το ‘τώρα’ στο παρόν και αμέσως μετά, περνά στο παρελθόν και το άδηλο, όπου εξαφανίζεται για να πάρει τη θέση του το επόμενο. Άρα, στην ουσία, κάθε ένα τέτοιο σώμα μας, ζει ελάχιστα, όμως το ίδιο είναι αδύνατον να το κατανοήσει, διότι η μοναδική πληροφορία που λαμβάνει είναι η συνολική μέχρι εκείνη τη στιγμή μνήμη που έχει αθροιστεί. Και αυτή η πληροφορία της μνήμης του το αντιλαμβάνεται διαρκώς ζωντανό, διότι η υλική, αισθητή, βιολογική ζωή, αναλογεί σε όλη της τη διάρκεια της ζωής και όχι σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα παρουσίας.

Η ανάγκη της επιβίωσης. Αυτή είναι η αιτία της ανάγκης αποθήκευσης της γνώσης και της λειτουργίας της μνήμης. Η ανάγκη για γνώση προς επιβίωση, μέσα στην προσδόκιμη διάρκεια της ζωής του καθένα μας. Αν κάθε ένα τέτοιο σώμα, κατορθώσουμε να αποδεχθεί την πραγματική διάρκεια της ζωής του, τότε δεν θα έχει νόημα η ανάγκη επιβίωσης η οποία αναπτύσσεται σε όλη τη σειρά από τα σώματά μας. Σε κάθε έτος βιολογικής ζωής μας, γεννιούνται περισσότερα από τριάντα δισεκατομμύρια τέτοια ολογραφικά σώματα, των οποίων η ζωή διαρκεί μόλις μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου ενός ‘τώρα’. Άρα σε τριάντα χρόνια της ζωής σου, θα έχουν γεννηθεί -κι αμέσως χαθεί-, περισσότερα από εννιακόσια δισεκατομμύρια από αυτά τα σώματα. Κι ενώ το πρώτο σώμα από αυτά θα έχει το μέγεθος και το σχήμα ενός βρέφους ολίγων δευτερολέπτων, το τελευταίο θα έχει αυτό ενός νέου τριάντα ετών. Όμως ενώ η μνήμη του πρώτου θα είναι μηδενική, του τελευταίου θα αποτελείται από τη συνολική μνήμη της γνώσης και εμπειρίας που αποκόμισε τα τριάντα συνολικά έτη ζωής του.

Έτσι, το τελευταίο σώμα κάθε υλοποίησης στο παρόν, θα περιέχει στη μνήμη του και θα γνωρίζει, όσα γνώρισαν όλα τα προηγούμενα συνολικά. Κι ενώ η πραγματική διάρκεια της ζωής του -όπως και όλων των προηγούμενων και επόμενων- θα αποτελείται από μερικά χιλιοστά του δευτερολέπτου, κάθε ένα θα θεωρεί -ως διάρκεια- το άθροισμα της ζωής όλων των προηγούμενων, ενώ θα υπολείπεται ακόμη όλων των επόμενων από αυτό. Όπως αντιλαμβανόμαστε τώρα, η συνολική βιολογική ζωή, ενός μοναδικού, σταθερού, πραγματικού και διαρκούντος -εν ζωή- σώματος δεν υπάρχει, αλλά αποτελεί ένα εικονικό και ψευδές άθροισμα όλων των ολογραφικών σωμάτων τα οποία υλοποιούνται γραμμικά εν σειρά. Η ψευδαίσθηση αυτή της μονιμότητας όμως, δημιουργεί την εικονική ‘ανάγκη επιβίωσης’ του βιολογικού σώματος, η οποία στοιχειοθετεί τη ζωή ως συνολική διάρκεια από παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Το ίδιο το συνολικό σώμα κατά τη διάρκεια της βιολογικής του ζωής, γνωρίζει μέσα από το πεδίο της επίγνωσης, ότι η ζωή του ανθρώπινου είδους -με την ευρύτερη έννοια- δεν ξεκινά τη στιγμή της δικής του βιολογικής γέννησης, ούτε σταματά τη στιγμή του δικού του βιολογικού θανάτου, αλλά αντίθετα, τόσο το είδος μας όσο και ολόκληρος ο αισθητός κόσμος, έχει μια ευρύτερη διάρκεια ζωής από ένα ευρύτερο παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κατανοεί ότι η δική του ζωή αποτελεί ένα μικρό μόλις τμήμα της συνολικής διάρκειας του κόσμου, ενώ συγχρόνως -η ίδια- αποτελείται από μια σειρά από στιγμές, μέσα από τις οποίες αποκομίζει γνώση και εμπειρίες ώστε να διαχειρίζεται την εξουσία. Έτσι, επιθυμεί να καταφέρει να δημιουργήσει μια συνέχεια της όλης αυτής διαδικασίας. Η ανάγκη επιβίωσης τώρα, αφού το ίδιο δεν κατορθώνει να έχει μια μεγαλύτερη διάρκεια της υπάρχουσας βιολογικής ζωής του, δημιουργεί την ανάγκη διεύρυνσής της γραμμικά -σε μια μεγαλύτερης διάρκειας συνολική ζωή- μέσω μιας νέας ζωής. Η σχέση με τον Εαυτό του, του δίνει την πληροφορία της δυνατότητας του δεύτερου να δημιουργήσει μια δεύτερη ευκαιρία ζωής, αλλά -ψευδώς- θεωρεί ότι η δεύτερη αυτή ευκαιρία, απευθύνεται σε αυτό το ίδιο το σώμα. Θεωρεί δηλαδή, ότι η μετεμψύχωση του Εαυτού και η έναρξη μιας νέας ζωής από την αρχή, απευθύνεται σε αυτό το σώμα κι όχι μονάχα στον Εαυτό, κάτι το οποίο είναι αδύνατον ποτέ να συμβεί. Έτσι αντί να κυριαρχήσει ο Εαυτός στο σώμα και το Εγώ, γίνεται το αντίθετο, όπου το Εγώ με το σώμα πλέον θεωρούν ότι αυτά τα ίδια έχουν ψυχή και συνείδηση και μέσω αυτών θα επανέλθουν στη ζωή με ένα άλλο όνομα, σε μια άλλη χρονική γραμμή. Θα ήταν πραγματική φιλοσοφική πρόκληση, αν κατορθώναμε να παρατηρήσουμε τη σειρά των σωμάτων μας που βρίσκονται πίσω από τη στιγμή του βιολογικού μας θανάτου και μέσα στο μέλλον, όπου θα συνειδητοποιούσαμε ότι δεν υπάρχουμε πλέον μέσα τους. Ο βιολογικός θάνατος θα έχει σηματοδοτήσει τη διακοπή της επαφής μας μαζί τους κι έτσι τα λίγα σώματα τα οποία θα έχουν μείνει για το μελλοντικό χρόνο μετά το θάνατό μας, θα περιλαμβάνουν μονάχα τις χρονικές στιγμές της διαδικασίας ταφής τους. Που βρισκόμαστε όμως Εμείς;

Αν παρατηρήσουμε τι υπάρχει από Εμάς μέσα στο παρελθόν μας εμπρός από το θάλαμο, μέσα στο χώρο που αντιπροσωπεύει το παρελθόν της ζωής μας, θα δούμε ότι η τελευταία σειρά από τα ολογραφικά μας σώματα, έχει τραβήξει ένα δικό μας τμήμα -ως Εαυτού- μέσα στο παρελθόν της ζωής μας -και άρα μέσα στο πεδίο της επίγνωσης του αισθητού κόσμου-, κρατώντας μας ενωμένο μέσω ενός συνδέσμου, παρόμοιου με ηλεκτρικό λώρο. Εμείς -ως Εαυτός-, παραμένουμε έξω από το πεδίο, όμως η σύνδεση με τον λώρο μας εμποδίζει να φύγουμε και να απομακρυνθούμε μακριά από αυτό. Ο χώρος αυτός, ο οποίος βρίσκεται ακριβώς στην αρχή του παρελθόντος της ζωής και εφάπτεται με το παρόν, ονομάζεται ‘ενδιάμεσος χώρος. Ευρισκόμενος ανάμεσα στο αισθητό και στο αόρατο ή άδηλο, είναι ο χώρος τον οποίο ονομάζουμε ‘κάτω κόσμο’ ή απλά ‘ο άλλος κόσμος’. Αν αφήσουμε το σώμα μας να κυριαρχήσει πάνω μας, θεωρώντας ότι τόσο Εμείς οι ίδιοι -ως Εαυτός- όσο και η συνείδησή μας ανήκουν στο Εγώ μας, τότε αυτό -για να επεκτείνει τη διάρκεια της ζωής του- ετοιμάζεται να μας χρησιμοποιήσει στην επόμενη -υποθετική- ζωή του, τραβώντας μας και εγκλωβίζοντάς μας μέσα στο πεδίο της επίγνωσης. Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το σώμα δημιουργεί έναν ενεργειακό λώρο μαζί μας. Αν δεν κατορθώσουμε να ανατρέψουμε την κατάσταση αυτή μέχρι την τελευταία στιγμή του θανάτου μας, τότε το τελευταίο ολογραφικό σώμα, αποχωρώντας προς τα έξω του -δηλαδή προς το εσωτερικό του πεδίου και το παρελθόν του-, έλκει και το λώρο μαζί του κρατώντας μας δέσμιο, χωρίς να έχουμε δυνατότητα να απεμπλακούμε και να επιστρέψουμε στην πηγή μας.

Δεν μας απορροφά ολόκληρο -ως Εαυτό- μέσα στο πεδίο. Κάτι τέτοιο είναι αδύνατον να συμβεί. Όμως ο λώρος αυτός είναι αρκετός ώστε να μας δεσμεύσει. Με τη σύνδεση αυτή, είναι αδύνατον να παρατηρούμε τον αισθητό κόσμο μιας και δεν φιλοξενούμαστε πλέον σε ζωντανό σώμα, αλλά μπορούμε να παρατηρούμε το παρελθόν στο οποίο έζησε το σώμα μας. Χωρίς δηλαδή να αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ανήκουμε πια στον αισθητό κόσμο, μπορούμε να ζούμε εικονικά στιγμές με άλλα άτομα με τα οποία έχουμε αλληλεπιδράσει στο παρελθόν και να βιώνουμε καταστάσεις που -ακόμη κι αν δεν πραγματοποιήθηκαν-, είχε δρομολογηθεί η πιθανότητα να συμβούν κάποτε. Αυτό σημαίνει ότι μόλις μπούμε στο πεδίο με έναν τέτοιο σύνδεσμο, θα θεωρούμε -ψευδώς- ότι η ζωή του σώματός μας συνεχίζεται. Όμως ούτε αυτό είναι δυνατόν να συμβεί.

Το σώμα στο οποίο φιλοξενηθήκαμε έχει μια ορισμένη διάρκεια ζωής και ο θάνατός του -με την απομάκρυνσή του από το παρόν- σηματοδοτεί το τέλος του. Η διάρκεια ζωής του όμως ταυτίζεται με τη συνολική γνώση την οποία έχει αποκομίσει μέσα στην επίγνωση κι αυτή η γνώση είναι εγκατεστημένη στη μνήμη του η οποία πλέον έχει αθροιστεί συνολικά στο τελευταίο ζωντανό σώμα. Έτσι έχουμε, Εμάς -μέσω του ενεργειακού λώρου- δέσμιο μέσα στην επίγνωση, να θεωρούμε ότι συνεχίζουμε να υπάρχουμε μέσα σε ένα σώμα παρατηρώντας τον κόσμο, ενώ παράλληλα το σώμα μας, το οποίο αν και περιμένει να ξαναζήσει μια νέα ζωή μέσα από Εμάς, έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και απομακρύνεται προς το βαθύ διάστημα, έχοντας όμως δεσμευμένο ενεργειακά επάνω του Εμάς.

Αυτός ο σύνδεσμος του ενεργειακού λώρου δεν μπορεί να απομακρυνθεί περισσότερο από μια γραμμικά ισοδύναμη απόσταση, όσο -περίπου- της γης από τη σελήνη. Στην απόσταση αυτή, μπορεί να παραμένει ενεργός, για όσο διάστημα υπάρχει πληροφορία υλοποίησης του σώματος μέσα στο μέλλον, ανεξάρτητα αν συνεχίζει να ολοκληρώνεται οποιαδήποτε υλοποίησή του στο παρόν. Όταν ο κύκλος της προσδόκιμης ζωής του σώματος ολοκληρωθεί και η οποιαδήποτε πληροφορία η οποία μπορεί να υπάρχει σε μέλλον και παρόν χαθεί, τότε ο λώρος λύνεται ελευθερώνοντας το σύνδεσμο του Εαυτού μέσα στο πεδίο. Η απελευθέρωση αυτή, αυτομάτως διαγράφει οποιαδήποτε πληροφορία μνήμης υπάρχει από το προηγούμενο σώμα, αλλά συνεχίζει να κρατά δέσμιο τον Εαυτό, ο οποίος τώρα έχει ανάγκη ενός νέου σώματος ώστε να μπορεί να παρατηρήσει και να αλληλεπιδράσει με το πεδίο. Ως αποτέλεσμα ο Εαυτός, επιλέγει μια νέα διάρκεια ζωής αποτελούμενη από μέλλον, παρόν και παρελθόν και εισέρχεται εκ νέου σε ένα νέο σώμα από όπου ξεκινά ένα καινούργιο κύκλο ζωής από την αρχή.

Συνειδητοποιούμε έτσι, ότι ο οποιοσδήποτε οριστεί -εκούσια ή ακούσια- ως θεματοφύλακας της γνώσης σε τούτο τον κόσμο, αυτομάτως γίνεται διαχειριστής της εξουσίας και δέσμιος μιας συνεχούς ανακύκλωσης βιολογικής ζωής διαδοχικών σωμάτων. Ακόμη και η αστρική προβολή έξω από το υλικό μας σώμα, είναι στην ουσία μια βύθιση του Εαυτού μας μέσα στο εσωτερικό του αισθητού κόσμου ή μια δοκιμή μετεμψύχωσης. Από την άλλη, όλοι όσοι διαχειρίζονται εξουσία σε τούτο τον κόσμο, -ανεξάρτητα αν είναι συνειδητή αυτή η επιλογή τους ή όχι-, συμμετέχουν σε αυτή την ανακύκλωση της ψυχής μέσα στο πεδίο της επίγνωσης. Για αυτό και η εσωτερική διαδρομή του καθενός δεν επιδέχεται κάποια συγκεκριμένη περιγραφή ως διαδικασία.

Ο οποιοσδήποτε κατέχει κάποια στιγμή -ως γνώση- την περιγραφή και λειτουργία του εσωτερικού και εξωτερικού μέρους του κόσμου, δεν σημαίνει ότι είναι έτοιμος να δημιουργήσει μια συγκεκριμένη συνειδητή διαδικασία ως Εαυτός. Δεν υπάρχει κανόνας σε αυτό. Ο δρόμος προς τα μέσα ή προς τα έξω, είναι εντελώς ατομικός, βασισμένος στην πραγματική ελεύθερη βούληση του καθενός. Το ότι γνωρίζει κάποιος ότι υπάρχει εικονικότητα στο πεδίο δεν σημαίνει ότι μπορεί και να την κατανοήσει. Η απόσταση του ‘μου περιγράφουν το περιβάλλον στο οποίο βρίσκομαι’, μέχρι του ‘συνειδητοποιώ τον Εαυτό μου και το Λόγο για τον οποίο βρίσκομαι εδώ, επιλέγοντας ο ίδιος το δρόμο που θα ακολουθήσω’, είναι σχεδόν αγεφύρωτη. Διότι ακόμη και ο φόβος μας, είναι επιλογή. Δεν μπορεί να μας υποδείξει κάποιος αυτό που θα συνειδητοποιήσουμε. Μόνοι μας θα το κάνουμε. Κι Εμείς, όπως και ο καθένας που θα αποφασίσει να ενεργοποιήσει τον Εαυτό του.

Λέξεις και φράσεις όπως ‘γνώση’, ‘επίγνωση’, ‘ολογραφικό σώμα’ ή ‘υλοποίηση στο στιγμιαίο παρόν’, από μόνες τους δεν πρόκειται να μας βοηθήσουν να φτάσουμε κάπου, αν δεν έχουμε συνειδητοποιήσει βαθιά μέσα μας τα βαθύτερα νοήματά τους. Αν δεν κατορθώσουμε να συνειδητοποιήσουμε Εμείς οι ίδιοι, τη σχέση που έχουν στην πραγματικότητα, οι έννοιες της εξουσίας με τον κόσμο και τον τρόπο που συμμετέχουν -εν αγνοία μας ή όχι- το Εγώ ή ο Εαυτός, στη διατήρηση ή στην οποιαδήποτε αλλαγή του, δεν θα μπορέσει καμιά γνώση να μας βοηθήσει να το κάνουμε. Άσχετα με το τι λέμε, το πεδίο αυτό του κόσμου, έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί αν η βούληση μας λειτουργεί με τη δική μας συνείδηση ή αν αναπαράγει κομμάτια γνώσης τα οποία αδυνατεί ακόμη να συνειδητοποιήσει. Σε τούτο τον κόσμο, ο οποιοσδήποτε μπορεί να μου δείξει κάτι, αλλά αυτό που θα δω και θα κατανοήσω τελικά, είναι υπόθεση της δικής μου σχέσης με τον Εαυτό και τη συνείδησή μου.




    Τα βρίσκω αυτά τρομερά ενδιαφέροντα,αλλά και τρομερά. 
Σε τι ύψη / βάθη μπορεί να οδηγήσει έναν νου ώριμο και σοφό,εστιασμένο,η ενδοεξερεύνηση τέτοιων βιοδιεργασιών?
Σε πόση παράκρουση μπορεί να οδηγηθεί ένας ανόητος ή φαντασιόπληκτος, που τα δέχεται ακαριαία ως αλήθεια και τα διερευνά  δίχως να έχει το υπόβαθρο εξερεύνησης?
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
emmanouil

emmanouil

Ημερομηνία εγγραφής : 30/03/2014
Αριθμός μηνυμάτων : 630

Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Empty
ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Το Πνεύμα...   Το Πνεύμα... - Σελίδα 2 Icon_minitimeΣαβ 21 Σεπ - 7:56:27

{ Σε τούτο τον κόσμο, ο οποιοσδήποτε μπορεί να μου δείξει κάτι, αλλά αυτό που θα δω και θα κατανοήσω τελικά, είναι υπόθεση της δικής μου σχέσης με τον Εαυτό και τη συνείδησή μου. }


Αυτη ειναι η απαντηση στο ερωτημα σου αγαπητε , για ολους οσους παρακρουουν


ωστε να μπορεσουν εν τελει να κρουουν την δικη τους αληθεια .
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Το Πνεύμα...
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 2 από 2Μετάβαση στη σελίδα : Επιστροφή  1, 2

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου... :: ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ :: ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ-
Μετάβαση σε: