H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...

Και ο Νους... ο Αλχημιστής των Πάντων... και η Αλήθεια, οδηγός!
 
ΑρχικήΦόρουμΑναζήτησηΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεσηΕγγραφή
Είθε στους δρόμους της ουσίας σου να πορευθείς και στα μυστικά απόκρυφα αρχεία της ψυχής σου... Είναι άπειρες οι κατευθύνσεις στο Άπειρο Σύμπαν… Το ταξίδι μαγικό και ατελείωτο… Έχεις πολλά να χαρτογραφήσεις…

Μοιραστείτε | 
 

 Στην αιώνια Ψυχή...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Αιθηρόη
Admin
avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 28/02/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2417

ΔημοσίευσηΘέμα: Στην αιώνια Ψυχή...    Κυρ 27 Μαρ - 15:28:43

Μια φλόγα…
Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο…

Σύρθηκα σε κάθε γωνιά που έζησα τον εαυτό μου μέσα μου…
Με βρήκα σε γωνιές κουλουριασμένη…
Το πρόσωπο χωμένο σε πληγωμένα γόνατα… να με σκεπάζω με τις ασήμαντες παλάμες μου…
Ηχώ τρεμάμενη το κλάμα της απόγνωσης…
Πώς μπόρεσα να με αφήσω εκεί;
«Σ αγαπώ… σήκω… έλα μαζί μου… ενώσου…»

Γαντζώθηκα σε κάθε πικρή ανάμνηση συγχωρώντας ό,τι με σμίλεψε αθόρυβα.
Την σκόνη τους με τα μαλλιά μου σκούπισα… το σάλιο μου έσταξα… πυλός γλυκόπικρος…
Πουλιά σχημάτισα και με το χαμόγελο μου, τα φτερά τους έδεσα.
Το βάρος το περίσσιο από την ζώνη της καρδιάς ξεκρέμασα.
Λίγο πιο ψηλά από τη γη οι πλάτες μου στάθηκαν.
«Δεν ήταν τίποτα…. Είδες; Προχώρα τώρα, εδώ είμαι εγώ…»

Σιωπηλά τοπία όπου έδωσα τις πιο σκληρές μου μάχες, όχι για να νικήσω,
μα για να συνεχίσω την πορεία μου.
Ποτέ μου δεν λυπήθηκα τις μάχες της ψυχής… δεν έκανα οικονομία.
Μα…
Δεν έχω την αίσθηση για ό,τι τελείωσε… μόνο οι γραμμές στην παλάμη μου… σφραγίδες από κάθε πέρασμα…
Κομμάτια πέτρας ό,τι έχασα… ό,τι μου αφαιρέθηκε…
Αγάλματα σημάδια…
Δεν είναι πια δικός μου χώρος…
Κάθε ανάγλυφο σημάδι που ξεχάστηκε αφημένο στους εφιάλτες μου, το ξόρκισα με δάκρυ.
«Έτσι τους πρέπει… δεν έφταιξαν… δεν ήξεραν αλλιώς… μην Χωρίζεσαι…»

Ευλογημένη υπήρξα όπου αγαπήθηκα…
Καταραμένη όπου δεν μπόρεσα…
Δέντρα γεμάτος ο κήπος του ονείρου…
Με μοίρασα απλόχερα…
Την στέρεψη ποτέ δεν την λογάριασα στα μέρη τα δικά μου…
Με μοίρασα κι απλώθηκα…

Μια φλόγα…
Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο εδώ στα ανθρώπινα…

Μα Εκεί…
Μια φλόγα…
Μια τόση δα…
Και όμως τόσο απέραντη και απαραβίαστη…
Τόσο σημαντική και γενναία…
Τόσο άβατη κι απόκρυφη…

«Επέλεξε που θα κοιτάξεις…»

Κοιτάω χαμηλά… και ντύνομαι του ανθρώπου τις διαστάσεις…
Κοιτάω ψηλά… και γίνομαι άνεμος…
Δεν θα ντραπώ…
Θα διεκδικήσω το άπειρο που έσπειρε στην ψυχή μου ο Θεός…
Θα επιβεβαιώσω την υποψία που χάραξε στην διάνοια μου…

Αργά… σιγά… με μυριάδες τρόπους…
Μα δεν θα πάψω…
Είτε εδώ… είτε εκεί… κι αλλού… και πιο πέρα… και όπου δεν βάζει ο νους και η φανερωμένη γνώση…

Αδράχτηκα από μια υπόσχεση Ζωής…
Βαφτίστηκα στα νερά των άφθαρτων ιδεών…
Στην χούφτα μου απομεινάρια από την σκόνη του ονείρου…
Στα δάχτυλα μου η μυρωδιά από την σάρκα τρυφερού θεού…
Χτυπούν στο στήθος τα κρουστά μιας Γαίας ζωντανής…
Γαία κάθε μορφή που φυτεύτηκε στα υγρά του μαύρου απείρου…
Βλέμμα βλέμμα κατακτώ την πανσπερμία του διαστήματος…
Βήμα βήμα αναγνωρίζω το απέραντο του σύμπαντος μέσα μου…
Γραμμή γραμμή χαράζω τον χάρτη των κόσμων που με ανακάλυψα….
Ζωή ζωή με φτιάχνω…

Μια φλόγα…
Αρκεί…
Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο…

Αιθηρόη...








Να έχετε αγάπη στην καρδιά, φως στο πνεύμα,
θάρρος στην ψυχή και αλήθεια στο στόμα...


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.aoratos-naos.com
anarhos

avatar

Ηλικία : 41
Κριός
Ημερομηνία εγγραφής : 08/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 639

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Κυρ 27 Μαρ - 17:05:16



Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
elgr

avatar

Ηλικία : 35
Καρκίνος
Ημερομηνία εγγραφής : 22/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 125

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Κυρ 27 Μαρ - 23:46:01

Thanks! Ομολογώ ότι είναι wow! Δεν τα έχω διαβάσει όλα. Σιγά σιγά.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
romantikos

avatar

Ηλικία : 48
Ιχθύς
Ημερομηνία εγγραφής : 12/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 66

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Πεμ 21 Ιουλ - 8:44:23

Το έψαχνα.
Έχω κάτι περίεργες αναλαμπές τελευταία. Πράγματα που πριν δεν καταλάβαινα και ούτε καν τα σκεφτόμουνα, μου βγαίνουν μπροστά μου και είναι σα να βλέπω πιο μακριά. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Αλλά είναι σα περιπέτεια μυστηριακή. Και τα ποιήματα σου αλλιώς τα διαβάζω και τα καταλαβαίνω. Πιο βαθιά! Κρύβουν τόσα μυστικά και νιώθω συγκλονισμένος κάθε φορά που μου ξεκλειδώνεται και ένα. Με πιάνει ένα πράγμα σαν δέος κάθε φορά και συγνώμη γι αυτό που θα πω, αλλά κάθε τέτοια φορά, με κάνει να αναρωτιέμαι ποια είσαι, πως είσαι, τι κάνεις, πόσο χρονών είσαι, με τι ασχολείσαι, πως ζεις εδώ. Δεν γίνεται ένας απλός άνθρωπος να ξέρει τόσα. Απλώς δεν γίνεται! Σκέφτομαι ότι μπορεί να περάσεις από δίπλα μου κι εγώ μπορεί να μην το καταλάβω και να μην το μάθω ποτέ. Δεν με πειράζει βέβαια γιατί γνωρίζω το σημαντικότερο κομμάτι σου. Αλλά κάθε φορά, μα κάθε φορά που ηλεκτρίζομαι από κάτι καινούργιο και το διαπιστώνω στα λόγια σου, και την στιγμή που το ξαναδιαβάζω, το πρώτο που μου έρχεται στο στόμα είναι το Ποια είσαι;
Έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Και βλέπω ότι αρκούσε να διαβάσω ένα σου ποίημα. Μακάρι να με καταλαβαίνεις γιατί αυτή την στιγμή σου ανοίγω την καινούργια μου ψυχή και σου λέω με λίγα λόγια, ότι δεν φοβάμαι τίποτα πια. Καταλαβαίνω καλά τι λες και τι εννοείς. Όλα όσα έχεις πει τα καταλαβαίνω. Και η ψυχή μου άνοιξε φτερά. Δεν φοβάμαι τίποτα πια.
Να μόλις τώρα μου δημιουργήθηκε κι άλλη ερώτηση. Αν καταφέρουν οι άνθρωποι και αλλάξουν και πιστεύω ότι αυτό θα γίνει κάποια στιγμή, ρωτάω εσύ που θα είσαι; Θα βρίσκεσαι εδώ; Και την ίδια ώρα που ρωτάω αυτό, αναρωτιέμαι και για κάτι άλλο: Τώρα άραγε, βρίσκεσαι εδώ;
Συγνώμη για όλη αυτή την μουρμούρα. Δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα. Είχα μια παράξενη εμπειρία και μπήκα εδώ για να διαβάσω και να επιβεβαιώσω όσα εμπνεύστηκα. Είχα την ανάγκη να σου εκφράσω όσα σκέφτομαι και νιώθω. Να σου πω πόσο ΥΠΕΡΟΧΗ είσαι και πόσο σε θαυμάζω. Να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Θεό αυτό που στολίζει τον κόσμο με πλάσματα σαν εσένα. Δεν θέλω να σε εντυπωσιάσω. Είμαι τόσο χαρούμενος που δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην σου ομολογήσω ότι καταλαβαίνω τι θέλεις να πεις και τι είναι αυτό που κάνεις. Και γι αυτό: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Συγνώμη αν έγινα κουραστικός! Το είχα ανάγκη όμως. Να έχεις μια υπέροχη μέρα ΑΙΘΗΡΟΗ και να προσέχεις εσύ για να έχουμε εμείς.
Με βαθιά εκτίμηση και σεβασμό!
Αλέξανδρος


Αρχοντικές και επιβλητικές οι κινήσεις σου
καθώς ανεμίζεις την χλαμύδα σου
πάνω από τ' απαστράπτοντα βήματα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
lordos

avatar

Ηλικία : 46
Λέων
Ημερομηνία εγγραφής : 18/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 202

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Δευ 8 Αυγ - 11:43:33

Πόσο σε καταλαβαίνω και πόσο συμφωνώ μαζί σου αγαπητέ μου! Βρίσκω τέλειο το συγκεκριμένο απόσπασμα:



Κοιτάω χαμηλά… και ντύνομαι του ανθρώπου τις διαστάσεις…
Κοιτάω ψηλά… και γίνομαι άνεμος…
Δεν θα ντραπώ…
Θα διεκδικήσω το άπειρο που έσπειρε στην ψυχή μου ο Θεός…
Θα επιβεβαιώσω την υποψία που χάραξε στην διάνοια μου…

Αργά… σιγά… με μυριάδες τρόπους…
Μα δεν θα πάψω…
Είτε εδώ… είτε εκεί… κι αλλού… και πιο πέρα… και όπου δεν βάζει ο νους και η φανερωμένη γνώση…

Αδράχτηκα από μια υπόσχεση Ζωής…
Βαφτίστηκα στα νερά των άφθαρτων ιδεών…
Στην χούφτα μου απομεινάρια από την σκόνη του ονείρου…
Στα δάχτυλα μου η μυρωδιά από την σάρκα τρυφερού θεού…
Χτυπούν στο στήθος τα κρουστά μιας Γαίας ζωντανής…
Γαία κάθε μορφή που φυτεύτηκε στα υγρά του μαύρου απείρου…
Βλέμμα βλέμμα κατακτώ την πανσπερμία του διαστήματος…
Βήμα βήμα αναγνωρίζω το απέραντο του σύμπαντος μέσα μου…
Γραμμή γραμμή χαράζω τον χάρτη των κόσμων που με ανακάλυψα….
Ζωή ζωή με φτιάχνω…




Τι να πω; Τι μπορώ να πω; Πόσο τέλεια γραμμένο; Τι μέθη κρύβουν αυτά τα λόγια; Αυτά τα υπέροχα λόγια; Τι υπέροχη ψυχή! Τι υπέροχο πνεύμα! Είμαι βαθιά ευτυχής για αυτή την γνωριμία! Αχ! Δεν μπορώ να μιλήσω σωστά. Θα με περάσετε για ανόητο και δεν θέλω. Ένα μεγάλο ευχαριστώ!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
sofaki

avatar

Ηλικία : 40
Ιχθύς
Ημερομηνία εγγραφής : 25/08/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 252

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Παρ 23 Δεκ - 9:30:54



Τι όμορφα λόγια! Τι όμορφες σκέψεις! Μην γελάσεις Αιθηρόη! Εχτές έβλεπα την παιδική ταινία με την Tinkerbell. Μ αρέσουν αυτές οι ταινίες. Στην ταινία δείχνει ένα δέντρο όπου πάνε οι νεράιδες και παίρνουν μαγική νεραιδόσκονη για να μπορούν να πετάνε. Ο αόρατος ναός είναι για μένα αυτό το δέντρο. Και τα λόγια σου είναι σαν τη νεραιδόσκονη. Σ ευχαριστώ για τα δώρα σου!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ασταρτη

avatar

Ηλικία : 46
Τόπος : ΑΘΗΝΑ
Δίδυμος
Ημερομηνία εγγραφής : 04/12/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 11

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Παρ 23 Δεκ - 23:03:54

ΥΠΕΡΟΧΟ!!

NΟΙΩΘΩ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΠΟΥ ΣΕ ΒΡΗΚΑ.

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙΣ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΟΥ.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Αιθηρόη
Admin
avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 28/02/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2417

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Παρ 23 Δεκ - 23:27:57

Σας ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σας και την αγάπη σας...

Νομίζω πως... το φως που φωτίζει το δρόμο σας... προέρχεται από εσάς τους ίδιους...

Είστε υπέροχα και αυτόφωτα πλάσματα... ΑΥΤΟΦΩΤΑ!

Μην επιτρέψετε να σας πουν το αντίθετο...

Όλα όσα χρειάζεστε, βρίσκονται μέσα σας...

Και πάλι ευχαριστώ, με όλη μου την καρδιά...






Να έχετε αγάπη στην καρδιά, φως στο πνεύμα,
θάρρος στην ψυχή και αλήθεια στο στόμα...


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.aoratos-naos.com
anarhos

avatar

Ηλικία : 41
Κριός
Ημερομηνία εγγραφής : 08/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 639

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Δευ 30 Ιαν - 11:50:29

Μια φλόγα…
Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο…

Σύρθηκα σε κάθε γωνιά που έζησα τον εαυτό μου μέσα μου…
Με βρήκα σε γωνιές κουλουριασμένη…
Το πρόσωπο χωμένο σε πληγωμένα γόνατα… να με σκεπάζω με τις ασήμαντες παλάμες μου…
Ηχώ τρεμάμενη το κλάμα της απόγνωσης…
Πώς μπόρεσα να με αφήσω εκεί;
«Σ αγαπώ… σήκω… έλα μαζί μου… ενώσου…»

Γαντζώθηκα σε κάθε πικρή ανάμνηση συγχωρώντας ό,τι με σμίλεψε αθόρυβα.
Την σκόνη τους με τα μαλλιά μου σκούπισα… το σάλιο μου έσταξα… πυλός γλυκόπικρος…
Πουλιά σχημάτισα και με το χαμόγελο μου, τα φτερά τους έδεσα.
Το βάρος το περίσσιο από την ζώνη της καρδιάς ξεκρέμασα.
Λίγο πιο ψηλά από τη γη οι πλάτες μου στάθηκαν.
«Δεν ήταν τίποτα…. Είδες; Προχώρα τώρα, εδώ είμαι εγώ…»

Σιωπηλά τοπία όπου έδωσα τις πιο σκληρές μου μάχες, όχι για να νικήσω,
μα για να συνεχίσω την πορεία μου.
Ποτέ μου δεν λυπήθηκα τις μάχες της ψυχής… δεν έκανα οικονομία.
Μα…
Δεν έχω την αίσθηση για ό,τι τελείωσε… μόνο οι γραμμές στην παλάμη μου… σφραγίδες από κάθε πέρασμα…
Κομμάτια πέτρας ό,τι έχασα… ό,τι μου αφαιρέθηκε…
Αγάλματα σημάδια…
Δεν είναι πια δικός μου χώρος…
Κάθε ανάγλυφο σημάδι που ξεχάστηκε αφημένο στους εφιάλτες μου, το ξόρκισα με δάκρυ.
«Έτσι τους πρέπει… δεν έφταιξαν… δεν ήξεραν αλλιώς… μην Χωρίζεσαι…»

Ευλογημένη υπήρξα όπου αγαπήθηκα…
Καταραμένη όπου δεν μπόρεσα…
Δέντρα γεμάτος ο κήπος του ονείρου…
Με μοίρασα απλόχερα…
Την στέρεψη ποτέ δεν την λογάριασα στα μέρη τα δικά μου…
Με μοίρασα κι απλώθηκα…

Μια φλόγα…
Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο εδώ στα ανθρώπινα…

Μα Εκεί…
Μια φλόγα…
Μια τόση δα…
Και όμως τόσο απέραντη και απαραβίαστη…
Τόσο σημαντική και γενναία…
Τόσο άβατη κι απόκρυφη…

«Επέλεξε που θα κοιτάξεις…»

Κοιτάω χαμηλά… και ντύνομαι του ανθρώπου τις διαστάσεις…
Κοιτάω ψηλά… και γίνομαι άνεμος…
Δεν θα ντραπώ…
Θα διεκδικήσω το άπειρο που έσπειρε στην ψυχή μου ο Θεός…
Θα επιβεβαιώσω την υποψία που χάραξε στην διάνοια μου…

Αργά… σιγά… με μυριάδες τρόπους…
Μα δεν θα πάψω…
Είτε εδώ… είτε εκεί… κι αλλού… και πιο πέρα… και όπου δεν βάζει ο νους και η φανερωμένη γνώση…

Αδράχτηκα από μια υπόσχεση Ζωής…
Βαφτίστηκα στα νερά των άφθαρτων ιδεών…
Στην χούφτα μου απομεινάρια από την σκόνη του ονείρου…
Στα δάχτυλα μου η μυρωδιά από την σάρκα τρυφερού θεού…
Χτυπούν στο στήθος τα κρουστά μιας Γαίας ζωντανής…
Γαία κάθε μορφή που φυτεύτηκε στα υγρά του μαύρου απείρου…
Βλέμμα βλέμμα κατακτώ την πανσπερμία του διαστήματος…
Βήμα βήμα αναγνωρίζω το απέραντο του σύμπαντος μέσα μου…
Γραμμή γραμμή χαράζω τον χάρτη των κόσμων που με ανακάλυψα….
Ζωή ζωή με φτιάχνω…

Μια φλόγα…
Αρκεί…
Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο…

Αιθηρόη...




Αυτό. Και τίποτα άλλο.

Αυτό, για όλα.

Αυτό, όλα τα λόγια.

Αλλά "χρειάζεται και να θέλει ο άλλος να ακούσει…"


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ΓιώργοςΦ.

avatar

Ηλικία : 44
Αιγόκερως
Ημερομηνία εγγραφής : 28/01/2012
Αριθμός μηνυμάτων : 10

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Δευ 6 Φεβ - 11:18:19

Είναι πραγματικά θαυμάσιο και αποκαλυπτικό!

Κοιτάω χαμηλά… και ντύνομαι του ανθρώπου τις διαστάσεις…
Κοιτάω ψηλά… και γίνομαι άνεμος…
Δεν θα ντραπώ…
Θα διεκδικήσω το άπειρο που έσπειρε στην ψυχή μου ο Θεός…
Θα επιβεβαιώσω την υποψία που χάραξε στην διάνοια μου…

Αργά… σιγά… με μυριάδες τρόπους…
Μα δεν θα πάψω…
Είτε εδώ… είτε εκεί… κι αλλού… και πιο πέρα… και όπου δεν βάζει ο νους και η φανερωμένη γνώση…

Αδράχτηκα από μια υπόσχεση Ζωής…
Βαφτίστηκα στα νερά των άφθαρτων ιδεών…
Στην χούφτα μου απομεινάρια από την σκόνη του ονείρου…
Στα δάχτυλα μου η μυρωδιά από την σάρκα τρυφερού θεού…
Χτυπούν στο στήθος τα κρουστά μιας Γαίας ζωντανής…
Γαία κάθε μορφή που φυτεύτηκε στα υγρά του μαύρου απείρου…
Βλέμμα βλέμμα κατακτώ την πανσπερμία του διαστήματος…
Βήμα βήμα αναγνωρίζω το απέραντο του σύμπαντος μέσα μου…
Γραμμή γραμμή χαράζω τον χάρτη των κόσμων που με ανακάλυψα….
Ζωή ζωή με φτιάχνω…

Θαυμάσιο και αποκαλυπτικό! Όπως όλα. Ευχαριστώ θερμά για την ανοιχτή πόρτα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ilia

avatar

Ηλικία : 34
Τοξότης
Ημερομηνία εγγραφής : 08/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 1946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Δευ 6 Φεβ - 20:08:12

Καλώς όρισες Γιώργο


"Don't turn away (don't give in to pain) don't try to hide (though they're screaming your name) don't close your eyes (God knows what lies behind them)don't turn out the light (never sleep never die)"

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ΓιώργοςΦ.

avatar

Ηλικία : 44
Αιγόκερως
Ημερομηνία εγγραφής : 28/01/2012
Αριθμός μηνυμάτων : 10

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Δευ 13 Φεβ - 11:31:50

Σ ευχαριστώ ilia! Καλώς σας βρήκα!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ηλιόδωρος

avatar

Τόπος : Κάπου κοντά από την Πηγή…
Ημερομηνία εγγραφής : 04/07/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 1302

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Δευ 3 Σεπ - 20:22:42



Αφού μπορείς να γίνεις τα πάντα, γίνε ο Εαυτός σου, γιατί εσύ είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο !!

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.youtube.com/user/mikroulis11
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: «ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ Η ΙΣΧΥΣ», ΕΛΛΗΝΕΣ Μήνυμα «εις Νέωτα» δηλαδή εις το επερχόμενον Έτος   Κυρ 7 Οκτ - 11:00:43

Του Αντωνίου Α. Αντωνάκου
Καθηγητού - Φιλολόγου
Ιστορικού - Συγγραφέως


[font=Verdana]Ενώ
οι Έλληνες έχουν καταντήσει, λόγω «τρώει-κας», η οποία τρώει συνεχώς
ο,τιδήποτε απέμεινε στον ελληνικό λαό, να τρώνε με την σειρά τους όσα
πετάνε στο παζάρι, κάποιοι άλλοι κάνοντας παζάρια για δικό τους
λογαριασμό, ασχολούνται με bazaar πωλήσεως ελληνικής γης και ελληνικού
πλούτου.
Ζούμε
πραγματικά ιστορικές στιγμές, εφ’ όσον διαπιστώνουμε ότι οι πυλώνες
πάνω στους οποίους στηριζόταν το έθνος μας σιγά σιγά και μεθοδικά ένας
ένας αποκόπτονται. Η ιστορία διαστρεβλώνεται και παραποιείται, η γλώσσα
μας καταστρέφεται και αλλοιώνεται, ο πολιτισμός μάς αφήνει αδιάφορους
και τόσα άλλα. Και μέσα σε αυτά δεν έχουμε καταλάβει ότι η τακτική των
εκάστοτε κοσμοεξουσιαστών είναι το divide et impera (διαίρει και
βασίλευε).

Πράγματι,
αν δώσουμε λίγη περισσότερη προσοχή, θα διαπιστώσουμε ότι το ελληνικόν
έθνος έχει χωρισθεί σε ποικίλες μικροομάδες. Όλοι μαλώνουν μεταξύ
τους. Για τα ποδοσφαιρικά για τα πολιτικά για τα εργασιακά, για τα
συντεχνιακά κ.λπ. Μαλώνουν οι Ολυμπιακοί με τους Παναθηναϊκούς, οι
βόρειοι με τους νότιους, οι δεξιοί με τους αριστερούς, οι δημόσιοι
υπάλληλοι με τους ιδιωτικούς... Και η δουλειά πάει λέγοντας.

Όσοι
φροντίζουν να κρατούν ζεστή αυτή την διαμάχη γνωρίζουν καλά ότι το
αντίθετο του divide et impera (διαίρει και βασίλευε) είναι το «εν τη
ενώσει η ισχύς». Και πράγματι...
ΟΠΟΤΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΝΩΜΕΝΟΙ
ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΣΑΜΕ.

Οι
κοσμοεξουσιαστές είναι γνωστόν ότι απεχθάνονται την έννοια του έθνους
για τους λαούς που εξουσιάζουν. Έτσι, εφαρμόζοντας την Θουκυδίδειον
γραφήν «και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονομάτων ες τα έργα αντήλαξαν τη
δικαιώσει», η οποία ελευθέρως ερμηνευομένη αποδίδεται «για να
δικαιολογούν τις πράξεις τους άλλαζαν ακόμη και την σημασία των
λέξεων», άλλαξαν κι αυτοί, με την σειρά τους, την σημασία κάποιων
λέξεων, όπως «εθνικόφρων», που είναι «ο φρονών εθνικώς» η «εθνικισμός»,
που, κατά τον πατέρα της Δημοκρατίας Αλέξανδρο Παπαναστασίου,
επιδιώκει «την σύμπτωσιν εθνικών και κρατικών ορίων», αντιδιαστέλοντάς
τον μάλιστα προς τον ιμπεριαλισμό, ο οποίος «θέλει επέκτασιν των ορίων
πέρα από τα εθνικά». Έτσι έδωσαν σε αυτούς τους όρους άλλη σημασία για
να βάλουν απέναντι τους εθνικόφρονες πατριώτες.

Ίσως
δεν είναι άμοιρη της αλλαγής τού ορισμού του εθνικισμού από την έννοια
που προσδιόριζε ο Παπαναστασίου, «της συμπτώσεως, δηλαδή, εθνικών και
κρατικών ορίων» και η εγκατάλειψη των ελληνικών πληθυσμών στις
λεγόμενες αλύτρωτες περιοχές, όπου κάποιοι, αφού εγκατέλειψαν τους
Έλληνες κατοίκους στην μοίρα τους και στα αρπακτικά νύχια των
ανθελλήνων πρακτόρων των περιοχών αυτών, υιοθέτησαν ανερυθρίαστα το
αντεθνικώτατον «δεν διεκδικούμε τίποτα», ενώ παράλληλα τα ΜΜΕ τους
ανεδείκνυαν σε «εθνάρχες» ή «υπερπατριώτες».

Το
προοδευτικά «εθνικιστικό», σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες»,
εξαντλήθηκε σε κάποιες «εθνικιστικές» κορώνες, εξελισσόμενες σε
ζεϊμπεκιές. Διότι, είναι γεγονός ότι η Ελλάδα δεν ανήκει πλέον στους
Έλληνες αλλά στους κάθε είδους αλλοδαπούς λαθρομετανάστες, στην τρόϊκα
που μας επέβαλαν και στους διεθνείς τοκογλύφους που εκπροσωπεί, στους
πρακτορίσκους των ξένων μυστικών υπηρεσιών, που αλωνίζουν στο έδαφός
της, και στα εξαρτημένα φερέφωνά τους, τους «πασίγνωστους γνωστούς»,
τους οποίους γνωρίζουν αλλά αδιαφορούν και των οποίων οι
κοσμοεξουσιαστές άλλαξαν κι αυτών το όνομα, ονομάζοντάς τους πλέον ...
«γνωστούς αγνώστους».

Ενώ
λοιπόν η Ελλάς ήταν ένα ευνομούμενο κράτος, μετεβλήθη σε ένα
αναρχούμενο κράτος. Πραγματικά στο «ΝεοΕλλαδιστάν» του 21ου αιώνος,
κυριαρχεί η αναρχία, και μάλιστα η «νόμιμος» τοιαύτη.

Το
«ΝΟΜΙΜΟΝ» αποτελεί ιδιότητα του κράτους, εκφραζομένη δια των νόμων και
προϋποθέτουσα την πιστή τήρησή τους τόσον από τους πολίτες, όσον και
από τους πολιτικούς ταγούς. Όμως η λέξη «ΝΟΜΙΜΟΝ» διαβάζεται το ίδιο
και από τις δύο πλευρές, πράγμα που σημαίνει ότι ο καθένας ερμηνεύει
τους νόμους όπως θέλει, καθώς και ότι υπάρχουν πάντοτε, μέσα από τις
ασάφειες που σκοπίμως αφήνονται κατά την ψήφισή τους, κάποια
«παραθυράκια», μέσα από τα οποία καταλαβαίνουμε ότι οι νόμοι
δημιουργούνται για να ξεχωρίσουν τους υπουργούς από τους κατ’ όνομα
«πολίτες». Και λέω κατ’ όνομα, διότι οι Έλληνες μόνο πολίτες δεν είναι,
μιας και ο τίτλος «υπήκοοι», ο οποίος αναγράφεται ευκρινώς στις
ταυτότητές τους, τους έχει αναδείξει σε υπάκουα άβουλα πλάσματα μιας
σάπιας κοινωνίας και μιας ακόμα πιο σάπιας ηγεσίας.

Θα
αναφέρω μερικά παραδείγματα: Για ένα μικρό χρέος π.χ. προς την Εφορία
ένα αδύναμο άτομο καταλήγει πάντοτε στην φυλακή, ενώ για μία μεγάλη
κλοπή δημοσίου χρήματος, από έναν πολιτικό η υπουργό, σε ελάχιστα
χρόνια υπάρχει παραγραφή. Έτσι είναι, λένε, η κοινωνία... Όπως, όταν
εγκλωβισθεί ένα κοπάδι ψαριών μέσα στα δίχτυα, τα μεγάλα ψάρια, οι
καρχαρίες τα κόβουν και ξεφεύγουν μαζί με όσα μικρότερα ψάρια βρίσκονται
κοντά τους, ενώ τα μικρά ψαράκια αιχμαλωτίζονται πάντοτε... Δύο μέτρα,
λοιπόν, και δύο σταθμά.

Οι
«μίζες» και το «λάδωμα» για να κινηθεί η (κρατική) μηχανή ανέρχονται,
αναλόγως του είδους, σε υπέρογκα, υπερβαίνοντα κάθε φαντασία ποσά.
Βεβαίως, και αυτών των «ειδικών» εννοιών η σημασία έχει επίσης αλλάξει,
όπως και το όνομα, αποκτώντας νομιμοφανή επίφαση, εφ’ όσον έχει
μετονομασθεί σε «νόμιμες προμήθειες». Ποιος, όμως, έδωσε το δικαίωμα να
λάβει κάποιος χρηματική προμήθεια «νομίμως» για τον εαυτό του,
διαχειριζόμενος χρήματα που δεν του ανήκουν; Εννοώ, ότι αν οι κύριοι
αυτοί διεχειρίζοντο δικά τους χρήματα με γεια τους με χαρά τους να
πάρουν όση προμήθεια θέλουν. Όταν όμως διαχειρίζονται χρήματα του
ελληνικού λαού, τότε τα χρήματα της προμήθειας πρέπει να τα πάρει
αντισταθμιστικά ο ελληνικός λαός! Οι υπουργοί έχουν τον μισθό τους,
που, δόξα τω Θεώ, κάποιοι φρόντισαν να είναι παχυλός...

Ο
απλός κόσμος, βεβαίως, δικαίως διαμαρτύρεται ότι δεν έχει χρήματα για
τις βασικές του ανάγκες. Οι πετσοκομμένοι μισθοί όσων ακόμη εργάζονται,
με την ακρίβεια, τα δάνεια και τις πιστωτικές κάρτες, έχουν εξαντληθεί
μέσα σε 15 ημέρες... Και μετά, ξανά δανεικά για τις υπόλοιπες δέκα
πέντε. Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας μας δεν αξιοποιούνται υπέρ
των πολιτών αλλά αποτελούν αντικείμενο πολιτικής και όχι εθνικής
διαπραγματεύσεως με τους κοσμοεξουσιαστές.

Το
υπ’ αριθμόν «1» εθνικό πρόβλημα, η υπογεννητικότητα, χλευάζεται και
αγνοείται προκλητικά από την πολιτεία, εφ’ όσον δεν επιδοτείται και δεν
υποστηρίζεται χρηματικά η νέα ελληνική οικογένεια, ούτως ώστε να
μπορέσει να αποκτήσει παιδιά, τα μέλη της δεν βρίσκουν τις περισσότερες
φορές δουλειά, ενώ, αντιθέτως, οι παιδικοί σταθμοί στην πλειοψηφία
τους διευκολύνουν περισσότερο τις αλλοδαπές λαθρομετανάστριες μητέρες
από τις ελληνίδες, δεχόμενες τα παιδιά εκείνων.

Η
ανασφάλεια που υπάρχει στον κόσμο είναι φοβερή. Οι κλοπές, οι
επιθέσεις, είναι καθημερινό φαινόμενο, παρουσιάζοντας την αλήθεια γυμνή
εμπρός στα μάτια των πολιτών, οι οποίοι αισθανόμενοι ανυπεράσπιστοι
απειλούν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους. Τι να κάνουν οι λίγοι
εναπομείναντες ευσυνείδητοι αστυνομικοί, όταν βλέπουν την πλειοψηφία
των συναδέλφων τους να είναι αποσπασμένη σε πολιτικούς, σε
μεγαλόσχημους δημοσιογράφους, σε οικονομικούς και εμπορικούς
παράγοντες, σε ξένες πρεσβείες κ.λπ.

Έτσι,
ενώ όλοι ψάχνουμε για «νομαρχία», όπως αναφέρει η «Ελληνική Νομαρχία»
παρά του Ανωνύμου του Έλληνος, ενώ όλοι ψάχνουμε για μία πολιτεία όπου
θα άρχει ο νόμος, βρισκόμαστε σε μία συνεχή αναρχία. Και «αναρχίας δε
μείζον ουκ έστι κακόν», όπως γράφει και ο μεγάλος μας τραγικός και
«ηθοποιός» (=ποιών ήθος) Σοφοκλής στην «Αντιγόνη» στ. 672. Συνεχίζει
μάλιστα προφητικά ότι αυτή είναι που καταστρέφει τις πόλεις και κάνει
ανάστατους τους οίκους: «αύτη πόλεις όλλυσιν, ήδ’ αναστάτους οίκους
τίθησιν, ήδε συμμάχου δορός τροπάς καταρρήγνυσι».

Κρούουμε
λοιπόν τον κώδωνα του κινδύνου. Ένα νέο έτος έρχεται. Το πλοίο της
Ελλάδος, όμως, το έχει καταλάβει με ανταρσία το κάθε είδους πλήρωμα που
υπάρχει σε αυτό! Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί δεν μπορούν να το
ελέγξουν. Και κυρίως δεν μπορούν να βρουν την κατεύθυνση και τον
προορισμό, να χαράξουν την πορεία για να σωθούν! Η πυξίδα (του
μεγαλείου και της συνέχειας) έχει χαθεί! Παλεύει στα κύματα του ωκεανού
ανερμάτιστο!

Πρέπει
γρήγορα ο πλοίαρχος με τους αξιωματικούς να ξαναβρούν την πυξίδα! Να
καταστείλουν την ανταρσία. Να χαράξουν πορεία και προορισμό! Για να
βοηθήσει πάλι ο θεός και να φυσήξει πάλι ο άνεμος της αισιοδοξίας!

Γιατί να ξέρουν οι κυβερνήτες πως όταν το πλοίο δεν ξέρει που πάει,
κανένας άνεμος δεν είναι ούριος!


http://dsymeonidis.blogspot.com/2011/04/blog-post_2584.html
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Στην αιώνια Ψυχή...    Κυρ 7 Οκτ - 11:11:06

Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Στην αιώνια Ψυχή...
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου... :: ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ :: ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ.-
Μετάβαση σε: