H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...

Και ο Νους... ο Αλχημιστής των Πάντων... και η Αλήθεια, οδηγός!
 
ΑρχικήΦόρουμΑναζήτησηΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεσηΕγγραφή
Είθε στους δρόμους της ουσίας σου να πορευθείς και στα μυστικά απόκρυφα αρχεία της ψυχής σου... Είναι άπειρες οι κατευθύνσεις στο Άπειρο Σύμπαν… Το ταξίδι μαγικό και ατελείωτο… Έχεις πολλά να χαρτογραφήσεις…

Μοιραστείτε | 
 

 Η Ελληνική Θρησκεία και οι Θρησκευτικές Τελετές

Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
maggisoula

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 3634

ΔημοσίευσηΘέμα: Η Ελληνική Θρησκεία και οι Θρησκευτικές Τελετές   Δευ 21 Μαρ - 10:01:13

Η Ελληνική Θρησκεία και οι Θρησκευτικές Τελετές
Η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία διέφερε σημαντικά από τις αρχαιότερες δοξασίες και
κυρίως τον Ιουδαϊσ
μό, διότι δεν αποτελούνταν από μια σειρά ηθικών κανόνων που όφειλε να
ακολουθεί ο πιστός
, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν στοιχεία ηθικής δικαιοσύνης. Η
θρησκευτικότητα των Αρχαίων Ελλήνων εκφραζόταν κατά κύριο λόγο
μέσα από την τέχνη, που
τιθόταν στην υπηρεσία του θρησκευτικού αισθή
ματος των πιστών. Η πλαστική, η
αρχιτεκτονική
, η ζωγραφική αλλά και η ποίηση εξυπηρετούσαν, σχεδόν αποκλειστικά, την
θρησκεία ευρισκό
μενες όμως και σε μια διαλεκτική σχέση με τον εαυτό τους, δηλαδή μια
αυτόνο
μη εξέλιξη, ανεξάρτητη από την σχέση τους με την θρησκεία. Το γεγονός ότι οι Έλληνες
εξέφραζαν την θρησκευτικότητά τους σχεδόν σε κάθε δραστηριότητα της ζωής τους
, τους
παρουσίαζε ως τους ευσεβέστερους ανά
μεσα στους συγχρόνους τους λαούς. Φαίνεται, όμως,
ότι οι Έλληνες χρησιμοποιούσαν την θρησκεία ως πρόφαση για να δημιουργήσουν τέχνη για την
τέχνη
, πράγμα που είναι οξύμωρο αλλά δείχνει και το ανώτατο πνευματικό στάδιο διαλεκτικής,
εκούσιο ή ακούσιο, στο οποίο έφθασε ο Ελληνικός Πολιτισμός.

Η ιδιομορφία της Αρχαίας Ελληνική Θρησκείας δεν περιορίζεται μόνο στην σχέση της
με την τέχνη. Άλλο ιδιαίτερο στοιχείο υπήρξε η αντιδιαστολή επίσημης θρησκείας και ατομικής
θρησκευτικότητας του κάθε πολίτη
. Η επίσημη θρησκεία εξυπηρετούνταν από εντυπωσιακές
τελετές
, μεγαλοπρεπείς πομπές και τυπολατρικές θυσίες, που δεν είχαν άλλο σκοπό παρά την
εκπλήρωση του συλλογικού θρησκευτικού αισθή
ματος. Κατά τόπους, όμως, και περισσότερο σε
ατο
μικό ή στενά τοπικό επίπεδο, η λατρεία παλαιών λατρευτικών αντικειμένων, όπως οι τρεις
αλάξευτες πέτρες στον Ορχο
μενό Βοιωτίας ή ένα κομμάτι ξύλο στην Θήβα, φαίνεται ότι ήταν
ση
μαντικότερες της επίσημης θρησκείας. Παρόλα αυτά, η πλειονότητα των Ελλήνων
συ
μμετείχε συνειδητά στις επίσημες θρησκευτικές εορτές των κλασικών χρόνων, οι οποίες
διεξάγονταν σε διάφορες τοποθεσίες ανά τον ελλαδικό χώρο
. Στην Αττική, οι σημαντικότερες
εορτές ήταν τα Παναθήναια
, τα Διονύσια, τα Ανθεστήρια, τα Λήναια, τα Αρρηφόρια, τα Διάσια,
τα Διιπόλια, τα Θαργήλια, τα Πυανόμια και τα Πλυντήρια.

ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΑΤΤΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ
Μήνας τέλος / αρχή
Εκατο
μβαιών Ιούλιος / Αύγουστος
Μεταγειτνιών Αύγουστος
/ Σεπτέμβριος
Βοηδρο
μιών Σεπτέμβριος / Οκτώβριος
Πυανοψιών Οκτώβριος
/ Νοέμβριος
Μαι
μακτηριών Νοέμβριος / Δεκέμβριος
Ποσειδεών Δεκέ
μβριος / Ιανουάριος
Γα
μηλιών Ιανουάριος / Φεβρουάριος
Ανθεστηριών Φεβρουάριος
/ Μάρτιος
Ελαφηβολιών Μάρτιος
/ Απρίλιος
Μουνυχιών Απρίλιος
/ Μάιος
Θαργηλιών Μάιος
/ Ιούνιος
Σκιροφοριών Ιούνιος
/ Ιούλιος

Τα Παναθήναια ήταν η σημαντικότερη θρησκευτική γιορτή των Αθηναίων προς τιμήν
της πολιούχου θεάς Αθηνάς
. Εκτός από τα ετήσια Παναθήναια, που εορτάζονταν στο τέλος
Ιουλίου
, το τρίτο έτος κάθε Ολυμπιάδας και στην θέση των ετησίων Παναθηναίων οι Αθηναίοι
εόρταζαν τα Μεγάλα Παναθήναια
, διαρκείας τεσσάρων ημερών.
Την νύχτα της παραμονής τηςτελέσεως της γιορτής γινόταν η παννυχίς, με χορούς παρθένων και νέων καθώς και με
λα
μπαδηφορία, δηλαδή αγώνα δρόμου με αναμμένους δαυλούς.

Οι νικητές ελάμβαναν σε όλους
τους αγώνες της εορτής ως έπαθλο παναθηναϊκό α
μφορέα, γεμάτο με λάδι από τις ιερές ελιές
της Αθήνας
ορίας) καθώς και κλάδους ελιάς από τα ίδια δένδρα. Με την ανατολή του ηλίου
άρχιζε η
μεγάλη πομπή των Παναθηναίων, που ξεκινούσε από το Δίπυλο στον Κεραμικό και
κατέληγε στην Ακρόπολη
, καλύπτοντας μια διαδρομή 1.050 μ. Οι συμμετέχοντες στην πομπή
μετέφεραν, τα πρώτα χρόνια στον παλαιό ναό της Αθηνάς στην Ακρόπολη και, αργότερα, μετά
την οικοδό
μησή του, στον Παρθενώνα, τις προσφορές προς την θεά και κυρίως τον ιερό πέπλο,
ένα τετράγωνο ύφασμα που το είχαν υφάνει οι κόρες των επιφανέστερων αθηναϊκών
οικογενειών
. Ο πέπλος είχε το χρώμα κρόκου αυγού (υποκίτρινος) και έφερε κεντημένες σκηνές
από την
μυθολογική γιγαντομαχία στην οποία είχε διακριθεί η Αθηνά.

Ο πέπλος τοποθετούντανσε σχήμα Ι στην θέση του ιστίου τροχοφόρου πλοίου, που αποτελούσε το κέντρο της πομπής,
και περιστοιχιζόταν από κόρες που μετέφεραν σε κάνιστρα πάνω στο κεφάλι τους τις προσφορές
για την θεά
. Στην πομπή μετείχαν ακόμη ηλικιωμένοι ευγενείς, με κλάδους ελιάς στο χέρι,
έφιπποι νέοι, μέτοικοι, αντιπρόσωποι φιλικών ή συμμαχικών προς τους Αθηναίους Πόλεων
αλλά και πολλές αγελάδες και πρόβατα για τις θυσίες στους βω
μούς της θεάς στην Ακρόπολη.
Μετά το πέρας των θυσιών, το κρέας των ζώων καταναλωνόταν από τον λαό, ο οποίος ευχόταν
μια καλή γεωργική χρονιά για την Πόλη των Αθηνών.

Άλλη γιορτή που διεξαγόταν στην Αθήνα ήταν τα Διονύσια. Στην πραγματικότητα ήταν
δύο γιορτές
: τα "εν άστει" και τα "καταγρούς" Διονύσια. Τα "εν άστει" εορτάζονταν στο τέλος
Μαρτίου
/ αρχές Απριλίου στον ναό του Διονύσου, στους πρόποδες της Ακροπόλεως. Ήταν
πολυή
μερη γιορτή και στην κορύφωσή της μεταφερόταν το ξόανο του θεού, εν πομπή και δια
του Κερα
μικού, στο ιερό του Διονύσου. Η γιορτή είχε εύθυμο χαρακτήρα, περιλάμβανε θυσία
ταύρου και το κύριο έ
μβλημά της ήταν ο φαλλός, σύμβολο γονιμότητας. Μετά την ολοκλήρωση
της πο
μπής, οι πολίτες περιδιάβαζαν την πόλη χορεύοντας και τραγουδώντας. Οι επόμενες
η
μέρες αφιερώνονταν στα δρώμενα (δραματοποιημένο ιερό θέαμα). Παρόμοια διαδικασία με τα
"εν άστει" γινόταν και στα "καταγρούς" Διονύσια μόνο που αυτά εορτάζονταν τέλη
Δεκε
μβρίου / αρχές Ιανουαρίου στους μεγάλους δήμους της Αττικής.

Μια ακόμη γιορτή που ήταν αφιερωμένη στον Διόνυσο ήταν τα Ανθεστήρια.
Γιορτάζονταν τέλη Φεβρουαρίου / αρχές Μαρτίου και ήταν αφιερωμένα στο άνοιγμα των
πιθαριών του νέου κρασιού
, που είχε τοποθετηθεί εκεί πριν μερικούς μήνες. Οι παρευρισκόμενοι
έπιναν προς τι
μήν του θεού ευχόμενοι να είναι καλόπιοτος ο καινούριος οίνος. Μέχρι και οι
δούλοι είχαν το δικαίω
μα να πιουν εκείνες τις μέρες. Η πομπή κατευθυνόταν από τους αγρούς
στο εν Λί
μναις ιερό του Διονύσου (κάπου κοντά στην Ακρόπολη) ενώ τον Διόνυσο πάνω στο
τροχοφόρο πλοίο υποδυόταν ο άρχων βασιλεύς
. Στο ιερό συναντούσε την σύζυγό του και δέκα
τέσσερις Αθηναίες
, συζύγους αξιότιμων πολιτών, για να επιτελέσουν τις ιερουργίες στους
ισάριθ
μους βωμούς των θεών.
Ο άρχων βασιλεύς και η σύζυγός του αποτελούσαν το ιερό ζεύγος
που θα τελούσε τον
μυστικό γάμο για την καλή βλάστηση των καρπών στους αγρούς. Το
απόγευ
μα γίνονταν αγώνες οινοποσίας για να γιορτασθεί ο ιερός γάμος ενώ οι συμμετέχοντες
στις γιορτές είχαν δικαίω
μα να πειράζουν λεκτικά τους συμπολίτες τους στους δρόμους.
Η τελευταία ewRoman]μέρα των Ανθεστηρίων ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς και στον Χθόνιο Ερμή, τον
ψυχοπο
μπό. Η μέρα ήταν πένθιμη και οι προσφορές απευθύνονταν προς τις ψυχές των νεκρών,
όπως στα χριστιανικά ψυχοσάββατα.

Τα Λήναια ήταν μια ακόμη γιορτή αφιερωμένη στον Διόνυσο, ο οποίος τώρα έπαιρνε
νέα
μορφή. Δεν ήταν ο θεός που συμβόλιζε την γονιμότητα αλλά ο εκστατικός, ο οργιαστικός
Διόνυσος
. Τα Λήναια εορτάζονταν τέλος Ιανουαρίου / αρχές Φεβρουαρίου. Οι λήνες ή βάκχες,
διονυσιακές μαινάδες δηλαδή, προσέρχονταν στο εν Λήμναις ιερό του Διονύσου, στόλιζαν ένα
ξόανο του θεού και χόρευαν υπό τον ήχο τυ
μπάνων και αυλών κρατώντας πυρσούς και δάδες.
Τα Αρρηφόρια ήταν γιορτή προς τιμήν της Αθηνάς. Η τελετή γινόταν τέλος Ιουνίου /
αρχές Ιουλίου και δύο μικρά κορίτσια, οι αρρηφόροι, ηλικίας 7 έως 11 ετών, παραδίνονταν από
τις οικογένειες τους για να ζήσουν για λίγο διάστη
μα, πριν την εορτή, στον "οίκο των
αρρηφόρων
".

Ο οίκος ήταν μικρό οίκημα δίπλα στον ναό της Πολιάδος Αθηνάς (κοντά στο
Ερέχθειο
), όπου τα κορίτσια πέρναγαν την ημέρα τους παίζοντας στην αυλή. Την νύχτα της
παρα
μονής της γιορτής η ιέρεια της Αθηνάς παρέδιδε στις δύο αρρηφόρες --τυλιγμένα για να
μην τα δουν-- μυστικά αντικείμενα (αρρηφόρια), που τα δύο κορίτσια μετέφεραν σε υπόγειο
χώρο στο ιερό της εν κήποις Αφροδίτης
, όπου τα παρέδιδαν και ελάμβαναν άλλα για να τα
μεταφέρουν στην Ακρόπολη. Τα μυστικά αντικείμενα ήταν μάλλον απομιμήσεις φιδιών και
φαλλών από ζυ
μάρι με κλαδιά κουκουναριάς που σκοπό είχαν να τονώσουν την εφορία των
καρπών
.

Τα Διάσια ήταν η μεγαλύτερη αθηναϊκή γιορτή για τον Δία και είχε ως σκοπό να
προκαλέσει την εύνοια του θεού
, που σε αυτήν την περίπτωση ονομαζόταν Μειλίχιος Δίας. Οι
Αθηναίες νοικοκυρές έψηναν
μικρά ψωμάκια σε μορφή βοδιών για να τα προσφέρουν στον θεό
ενώ φρόντιζαν και τον
"οικουρό όφι", φίδια που ίσως έμεναν στους τοίχους ή στα θεμέλια των
σπιτιών και προστατεύονταν ως σύ
μβολο του Δία. Οι Έλληνες γιόρταζαν επίσης τον Ιούνιο /
Ιούλιο τα Διιπόλια ή Διπόλεια, γιορτή που ήταν αφιερωμένη στην γονιμότητα. Οι εκδηλώσεις

γίνονταν στο όνο
μα του Δία και περιλάμβαναν λύχνος, ο οποίος γεμιζόταν με λάδι μια φορά τον χρόνο.
Το ξόανο της θεάς ewRoman]μεταφερόταν τοπρωί στο Φάληρο με πομπή, πλενόταν στην θάλασσα και το ίδιο βράδυ,

υπό το φως των δάδωνεταφερόταν πίσω στην Ακρόπολη.

Παρόμοιες γιορτές με τους Αθηναίους τελούσαν και οι Λάκωνες με σημαντικότερες τα
Υακίνθια και τα Κάρνεια
. Τα Υακίνθια ήταν τριήμερη γιορτή που διεξαγόταν στα τέλη Μαΐου /
αρχές Ιουνίου στις Αμύκλες (νότια της Σπάρτης) προς τιμήν του Απόλλωνα και του Υακίνθου,
που ήταν τοπικός θεός της βλαστήσεως. Η πρώτη ημέρα ήταν πένθιμη, εις ανάμνησιν του
θανάτου του Υακίνθου
, ενώ η δεύτερη γιορτινή, προς τιμήν του Απόλλωνα. Έτσι, εκφραζόταν ο
κύκλος θανάτου και γεννήσεως των θεών της βλαστήσεως ή γονι
μότητας, όπως συνέβαινε και
με τον Όσιρη στην Αίγυπτο. Σπαρτιάτισσες ύφαιναν τον χιτώνα του Απόλλωνα για να του τον
αφιερώσουν και εν
μέσω πομπής αρμάτων και εφίππων κατευθύνονταν μέχρι τον ναό του
Απόλλωνα στις Α
μύκλες, όπου συνεχίζονταν οι γιορτές και την τρίτη ημέρα.

Τα Κάρνεια ήταν γιορτή που διαρκούσε εννέα ημέρες στο τέλος Αυγούστου. Ήταν
αφιερω
μένη στον τοπικό θεό Κάρνειο ή Κάρνο και στον Απόλλωνα. Οι άνδρες μετείχαν σε
δείπνο
, που προσφερόταν με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε σε εννέα σημεία της πόλεως δειπνούσαν
ανά εννέα άνδρες
. Η όλη γιορτή εμπιστευόταν σε νέους Σπαρτιάτες, που ονομάζονταν
καρνεάτες
. Κατά την διάρκεια της γιορτής, ένας από τους καρνεάτης, αφού εκφωνούσε τις ευχές
για το τέλος της συγκο
μιδής, έφευγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε ενώ τον κυνηγούσαν οι
σταφιλοδρό
μοι, άλλοι καρνεάτες που κρατούσαν τσαμπιά σταφύλια. Εάν τον έπιαναν, η χρονιά
για την Πόλη θα ήταν καλή
.

Παρόμοιες γιορτές γίνονταν και σε άλλα σημεία της Ελλάδας, με περισσότερο γνωστό
το Ηραίο του Άργους
. Η γιορτή ήταν αφιερωμένη στην Ήρα και είχε σχέση με την ευφορία των
καρπών της γης
. Έξω από το Άργος υπήρχε ιερό της θεάς, όπου και κατευθυνόταν η πομπή που
ξεκίναγε από την πόλη
. Οι εκδηλώσεις διεξάγονταν κάθε τέσσερα χρόνια και πολύ πιθανό να
περιλά
μβαναν και αναπαράσταση ιερού γάμου της Ήρας με τον Δία, όπως συνέβαινε στην
Αθήνα
με τον Διόνυσο.

Σε γενικές γραμμές, οι γιορτές που διοργανώνονταν σε διάφορες ελληνικές Πόλεις, όπως
συνέβαινε και στις προγενέστερες αγροτικές κοινωνίες
, είχαν χαρακτήρα καθαρά γεωργικό με
βάση τις ευχές για καρποφορία των καρπών της γης
, γονιμότητα και γενικά καλή αγροτική
χρονιά
.

Οι θρησκευτικές τελετές σε όλες τις ελληνικές Πόλεις είχαν ορισμένα κοινά
γνωρίσ
ματα. Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά ήταν οι θυσίες ζώων και ειδικότερα βοδιών αν
και δεν έλειπαν τα ερίφια
, οι αίγες, οι χοίροι αλλά και τα πουλερικά. Βασικό στοιχείο των
ιεροτελεστιών ήταν ο καθαρ
μός. Τα ζώα πλένονταν καλά και οι συμμετέχοντες έπλεναν τα χέρια
τους για να ιερουργήσουν
. Μετά, έπαιρναν μια χούφτα σιτηρά, σήκωναν τα χέρια ψηλά στον
ουρανό
με τελετουργικό τρόπο, απήγγελλαν μια προσευχή και έριχναν τα σιτηρά στον βωμό,
όπου βρισκόταν τοποθετημένο το ιερό ζώο. Ο ιερέας έπιανε το εγχειρίδιο, έκοβε τρίχες από τον
λαι
μό του ζώου και τις έριχνε στην φωτιά. Τέλος, έσφαζε το ζώο και συνέλεγε το αίμα του, το
οποίο κατόπιν ράντιζε γύρω
-γύρω από τον βωμό. Το κρέας του ζώου ψηνόταν στην φωτιά του
βω
μού και καταναλωνόταν από τους παρευρισκομένους στην θυσία ενώ τα κόκαλά του
τοποθετούνταν
με ορισμένη σειρά. Η ουσία της τελετής ήταν ο εξαγνισμός και η ευχαριστία
προς τους θεούς ενώ η φωτιά συ
μβόλιζε την απαρχή κάτι νέου. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι
Αθηναίοι έστειλαν αρκετές φορές απεσταλ
μένους στο μαντείο των Δελφών για να φέρουν νέο
φως στην Πόλη
.

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
maggisoula

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 3634

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η Ελληνική Θρησκεία και οι Θρησκευτικές Τελετές   Δευ 21 Μαρ - 10:16:24

Οι Έλληνες διόριζαν και χρησιμοποιούσαν τους ιερείς τους με διαφορετικό τρόπο από
ό
,τι προγενέστεροι λαοί. Οι ιερείς και οι ιέρειες υπηρετούσαν στα διάφορα ιερά και στους ναούς
εκτελώντας
μια συγκεκριμένη υπηρεσία προς ορισμένο θεό σε καθορισμένο ναό.

Ο ιερέας ή η ιέρεια δεν έμεναν στον ναό αλλά έπρεπε να βρίσκονται εκεί όταν απαιτούνταν. Στον ναό ή στο
ιερό υπηρετούσαν και διάφοροι αξιω
ματούχοι, όπως ο νεωκόρος και οι ιεροποιοί, που
ασχολούνταν
με την αγορά των ζώων και την φροντίδα των οργάνων την θυσίας, και οι
ιεροτα
μίαι, που ήταν υπεύθυνοι για τα οικονομικά. Η ιερότητα ήταν κληρονομική αλλά ιερείς
διορίζονταν και από τον δή
μο για ένα έτος ή περισσότερο ή και εφόρου ζωής. Στις ιδιωτικές
θυσίες ο αρχηγός της οικογένειας εκτελούσε χρέη ιερέως
. Η θέση του ιερέα ήταν τιμητική και
εκείνος έπρεπε να έχει συγκεκρι
μένο παρουσιαστικό: τα μαλλιά του ήταν μακριά, φορούσε
κεφαλόδεσ
μο, στεφάνι, ενδύματα σε χρώμα λευκό ή πορφυρό, ειδική ταινία στον καρπό και
κρατούσε ειδικό σκήπτρο
.

Οι θρησκευτικές τελετές και οι προσωπικές ιερουργίες δείχνουν ότι οι Έλληνες
λάτρευαν τους θεούς τους σε συλλογική αλλά και σε ατο
μική βάση με επίσημες ομαδικές
γιορτές αλλά και ατο
μικές θυσίες.


Η λατρεία στην Αρχαία Ελλάδα δεν χαρακτηριζόταν από
μονότονη και στατική έκφραση ευλάβειας προς τους θεούς αλλά ήταν πολυδιάστατη,
πολυδύναμη και πολυποίκιλη. Η σημαντικότερη έκφανσή της ήταν οι θρησκευτικές τελετές, που
αποτελούσαν
μαζική έκφραση της θρησκευτικότητας των Αρχαίων Ελλήνων και τελούνταν με
μεγάλη ευλάβεια και προσοχή, κυρίως δια μεγαλοπρεπών πομπών και δρωμένων, τα οποία
σταδιακά έλαβαν ιδιαίτερη
, αυτοτελή χροιά: την θεατρική παράσταση. Οι Έλληνες, τελικά, δεν
περιορίζονταν στα αποκλειστικώς θρησκευτικά δρώ
μενα αλλά συγκεντρώνονταν και στο
θέατρο
, γύρω από τους ηθοποιούς, για να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις τραγωδίας και
κω
μωδίας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Η Ελληνική Θρησκεία και οι Θρησκευτικές Τελετές
Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου... :: ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ :: Η ΕΛΛΑΣ-
Μετάβαση σε: