H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...

Και ο Νους... ο Αλχημιστής των Πάντων... και η Αλήθεια, οδηγός!
 
ΑρχικήΦόρουμΑναζήτησηΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεσηΕγγραφή
Είθε στους δρόμους της ουσίας σου να πορευθείς και στα μυστικά απόκρυφα αρχεία της ψυχής σου... Είναι άπειρες οι κατευθύνσεις στο Άπειρο Σύμπαν… Το ταξίδι μαγικό και ατελείωτο… Έχεις πολλά να χαρτογραφήσεις…

Μοιραστείτε | 
 

 Οι πολύτιμες στιγμές...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
christos5d

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 07/05/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 383

ΔημοσίευσηΘέμα: Οι πολύτιμες στιγμές...   Παρ 29 Νοε - 19:33:49

(Σας βλέπω και σας ακούω...είμαι εδώ! Κι εσείς μου κάνετε την τιμή να ακούτε με ενδιαφέρον τις...φλυαρίες μου. Αν νομίζετε ότι έχουν σημασία τότε σας ευχαριστώ. Και...να ξέρετε:η κοινότητα αυτή εδώ, στον αόρατο ναό των ορατών δονήσεων είναι πολύ σημαντική. Αν και δικτυακή έχει σάρκα κι οστά, όραμα, φαντασία, αλληλεπίδραση... και πολλά να δώσει και να πάρει...)

Σε βλέπω: ο χρόνος σου δεν σου ανήκει! Έχει διαιρεθεί ανομοιόμορφα σε "εργάσιμο" κι "ελεύθερο" και οι πραγματικοί χειριστές του σε έχουν μετατρέψει σε ένα μηχανάκι που καταμετρώνται συνεχώς οι επιδόσεις του και υπερφορτώνεται όλο και πιο πολύ, ώστε στο παραμικρό βραχυκύκλωμα να πεταχτεί στα αζήτητα. Αλλά κι ο πολύτιμος "ελεύθερος χρόνος" υπόκειται σε μια ολόκληρη βιομηχανία που έχει στηθεί για την εκμετάλλευσή του, ώστε να αποτρέπεται η δημιουργική και ουσιαστική αξιοποίησή του.
 Και τώρα σου λένε ότι πρέπει να δουλεύεις 13 ώρες για να'σαι πιο "παραγωγικός" κι ότι 11 ώρες αρκούν για την "ανάπαυσή σου" (ας μην μιλάμε για τον όποιο ελεύθερο χρόνο, πια!). Άρα θα πρέπει να τους ευγνωμονείς κιόλας, γιατί θα σε μάθουν να είσαι λιτός κι ολιγαρκής, να δουλεύεις (ως μισθωτό ανδράποδο) πολύ περισσότερο και για πολύ λιγότερα, άρα να μετατραπείς σε ένα μη υλιστικό "πνευματικό ον"...

Σε ακούω: διαμαρτύρεσαι και συχνά δικαιολογείσαι πως αποτελείς το "παιδί κακών στιγμών" ή λάθος εποχών, λες και δεν έχεις καμιά συμμετοχή στην εναλλαγή τους. Μη λησμονείς όμως κάτι πολύ σημαντικό: " έχεις τις μπογιές έχεις και τα πινέλα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα!" (ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ). Αν επιλέξεις τοπία κόλασης μην κατηγορείς κανέναν παρά μόνο τον εαυτό σου!
 Και κάθε στιγμή είναι ΜΟΝΑΔΙΚΗ και ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ κι όλα τα θαύματα συμβαίνουν γύρω μας διαρκώς. Αρκεί να έχουμε τα μάτια! Δεν θα επιμείνω στο "να ζεις κάθε στιγμή σα να'ναι η τελευταία σου", αν και θα μπορούσα λόγω της βαθιάς σημασίας αυτής της φράσης. Όμως θα σε συμβούλευα τουλάχιστον να πασχίσεις να μην ευτελίζονται οι στιγμές σου!
Το ίδιο παλεύω να καταφέρω κι εγώ...

Δεν χρειαζόμαστε σωτήρες, σπόνσορες, σκευάσματα κι εγχειρίδια ευτυχίας, αγελαίες καταχωρήσεις, καταθέσεις ιδεολογικών διαπιστευτηρίων συνέχεια, δημοφιλείς βιοθεωρίες...
 Παρά μόνο έναν καινούργιο τρόπο συνδιαλλαγής και αλληλεπίδρασης με τον εαυτό και με τον άλλο!


christos5d
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκέπτης
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Παρ 29 Νοε - 23:14:03

Και...να ξέρετε:η κοινότητα αυτή εδώ, στον αόρατο ναό των ορατών δονήσεων είναι πολύ σημαντική. Αν και δικτυακή έχει σάρκα κι οστά, όραμα, φαντασία, αλληλεπίδραση... και πολλά να δώσει και να πάρει...


Δεν χρειαζόμαστε σωτήρες, σπόνσορες, σκευάσματα κι εγχειρίδια ευτυχίας, αγελαίες καταχωρήσεις, καταθέσεις ιδεολογικών διαπιστευτηρίων συνέχεια, δημοφιλείς βιοθεωρίες...
 Παρά μόνο έναν καινούργιο τρόπο συνδιαλλαγής και αλληλεπίδρασης με τον εαυτό και με τον άλλο!


κλαπ!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Σαβ 30 Νοε - 11:03:55

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ba a ktsou

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 23/09/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 322

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Σαβ 30 Νοε - 23:25:27

δηλαδη ;;

μιλα ξεκαθαρα !!!!!!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ba a ktsou

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 23/09/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 322

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Σαβ 30 Νοε - 23:33:37

αντι να καθησουμε & να μελετησουμε τι δεν κανουμε καλα
λεμε , για
λεμε για λεμε για λεμε για
λεμε για
λεμε για
λεμε για λεμε για . ..!!!!!!!!!!


ελα βρεΧρηστο σε παρακαλω
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Κυρ 1 Δεκ - 10:22:34

αν λες και σε μενα..
μερικες φορες ειναι πιο ευκολες οι εικονες
γιατι οι λέξεις δεν ειναι αρκετες.
Ή δεν είναι τόσο αρκετές
ή δεν ξέρω να τις χρησιμοποιήσω όπως τις εικόνες.

σε ένα δίσκο αμα πετάξεις όσπρια όλα μαζί, δεν θα ξέρεις πως να τα μαγειρέψεις.Αν κουνήσεις τον δισκο, το καθένα θα πάει προς το ομοιο του.Δεν τα διέταξε κανείς άλλος εκτός από τους μαθηματικούς κανόνες και την έλξη.
Έτσι κάνεις την ζωή σου πιο εύκολη. Επικεντρώνεσαι, δεν προσπαθείς να είσαι σε όλα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Επισκέπτης
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Κυρ 1 Δεκ - 11:23:22

Αν κουνήσεις τα όσπρια το καθένα θα πάει  προς στο όμοιό του;
Έχουν μαγνήτη;

Θα κάνω το πείραμα!

Ναι,πάντως αν τα μαγειρέψεις όλα μαζί δεν λέει,το έχω κάνει...άλλα βγήκαν χυλωμένα κι άλλα άψητα.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Αιθηρόη
Admin
avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 28/02/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2417

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Κυρ 1 Δεκ - 13:32:28

Εσύ εκεί... κάπου...
Και εγώ εδώ... κάπου...

Μιλάμε... νιώθουμε... επικοινωνούμε... και όλοι μαζί κεντάμε το Ύφασμα του Κόσμου...

Λέξεις, σκέψεις, αισθήματα...
Στίγματα και αποτυπώματα...
Ύπαρξη.

Και ανάμεσα στις παύσεις, στα "κενά"... στις εικονικές αποστάσεις...;

Αγάπη χρειάζεται...

Δεν σας βλέπω... δεν με βλέπετε...
Μα υπάρχει αγάπη.
Και όταν υπάρχει αγάπη... Επικοινωνούμε.

Οι γνώσεις μας;
Απλά "γεγονότα" και οδηγίες για τους χάρτες που αποκωδικοποιούμε...

Μα η αγάπη...;

Επικοινωνούμε.

Δεν έχω τίποτα σπουδαίο για να ειπωθεί.
Όλα έχουν ειπωθεί, από χιλιάδες πριν από εμένα.

Τίποτα δεν σας έχω πει... και Τίποτα δεν θα μπορέσω να σας πω ποτέ...
Διότι ποτέ δεν σας είπα και ποτέ δεν θα σας πω, κάτι που δεν γνωρίζετε...

Απλά το αναφέρω διότι...
Η Αιθηρόη είπε αυτό, είπε εκείνο, είπε το άλλο...
Και λοιπόν;
ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ;

Τα μεγάλα, τα σπουδαία... λέγονται εκεί έξω...
Τα ιδιαίτερα και εκπληκτικά, ακούγονται από τις καρδιές σας...

Ποτέ δεν είχα κάτι ιδιαίτερο να πω...
Μόνο μεγάλη αγάπη και πίστη για τον κόσμο που με φιλοξενεί...

Αυτή είναι η διαφορά μας... η διαφωνία μας, ίσως...

Ο Κόσμος δεν ήταν ποτέ αυτονόητος, ούτε θα είναι ποτέ...
Οι Ιδέες δεν ήταν ποτέ αυτονόητες, ούτε θα είναι ποτέ...
Οι Αλήθειες δεν ήταν ποτέ αυτονόητες, ούτε θα είναι ποτέ...

Κάποιος είπε, ότι η Πραγματικότητα ξεπερνάει και την πιο παρατραβηγμένη φαντασία...

Αλήθεια είναι.

Είστε όλοι εξαιρετικά πολύτιμοι.

Και όταν "φλυαρείτε"...;
Μουσική για τα αυτιά που ξέρουν να "Ακούν"!

Φλυαρείτε ακατάπαυστα!
Σας παρακαλώ!

Και σας ευχαριστώ...
Είναι υπέροχο να μην είσαι μόνος...
Και είναι θαυμάσιο να βλέπεις να υφαίνεται ο κόσμος από συντρόφους "συμπολεμιστές", που σχεδιάζουν εμπνεόμενοι από έναν όμορφο και ιδανικό Σκοπό...

Τελικά...
Ο Κόσμος είναι πλήρης...
Έχει όλα όσα χρειάζεται...
Και τα έχει Ακριβώς!

Έχει όλους εσάς!

Ούτε ένας λιγότερος...
Ούτε ένας περισσότερος...

Αλλά... Ακριβώς.-







Να έχετε αγάπη στην καρδιά, φως στο πνεύμα,
θάρρος στην ψυχή και αλήθεια στο στόμα...




Έχει επεξεργασθεί από τον/την Αιθηρόη στις Κυρ 1 Δεκ - 23:59:47, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.aoratos-naos.com
Επισκέπτης
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Κυρ 1 Δεκ - 14:02:41

Εσύ εκεί..κάπου...
Εγώ εδώ..κάπου..


Μέσα στην καρδιά της ψυχής μου είσαι.
Εκεί σε συναντώ πάντα.
Αιθηρόη μας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
maggisoula

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 3634

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Κυρ 1 Δεκ - 14:25:53

Πόσο πολύ τα νιώθω αυτά τα λόγια! Αυτά στη παρένθεση του Χρήστου και τα δικά σου Χριστίνα μου και της Αιθηρόης! Το νιώσει συχνά να ενωνομαι με πολλούς εδώ. Και δε με πειράζει που δε έχω εικόνα τους. Μου θυμίζει το ραδιόφωνο και συνδυαζω τα αισθήματα μου μ αυτά που ακούω και τη φαντασία μου. Το λατρεύω το ραδιόφωνο! Κάτι άλλο συντονίζεται με τις φωνές κάτι πιο αυθεντικό κι ανεπηρεαστο.



Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
lordos

avatar

Ηλικία : 46
Λέων
Ημερομηνία εγγραφής : 18/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 202

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Κυρ 1 Δεκ - 22:23:03

Έχεις δίκιο maggisoula.

Και νομίζω ότι πρώτη φορά αντιλαμβάνομαι την αγάπη σαν μέσο επικοινωνίας.
Και είναι σπουδαίο μέσο τελικά. Τα λόγια του christos5d και της Αιθηρόης ήταν σήμερα πολύ ιδιαίτερα, που πήγαν σε ένα άλλο επίπεδο αυτού του είδους την επικοινωνία. Μπορεί να περάσει το συναίσθημα. Μπορούμε να ζωντανέψουμε τις λέξεις όταν νιώθουμε αυτά που λέμε.

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
christos5d

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 07/05/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 383

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Πεμ 5 Δεκ - 20:50:20

Αν αυτή η μικρή ιστορία του Ένοικου ανάμεσα στους Κόσμους σας φανεί χρήσιμη, τότε δεν έχω (πάντα με τη δική του συμφωνία) παρά να σας την παραθέσω:

Ο βασιλιάς της πόλης!


Τύχαινε να περνάω συχνά από τη γωνιά εκείνη που κατοικοέδρευε. Για κάποιον λόγο μου έκανε εντύπωση και κοντοστεκόμουν και τον παρατηρούσα. Ήμουν μάλλον ο μόνος που "χαράμιζε το χρόνο του" σε μια τόσο συνηθισμένη πια εικόνα της γεμάτη άνισες εικόνες πόλης. Σε τούτους τους καιρούς που εχθρεύονται τον άνθρωπο τόσο βαθιά.

 Με το σκοροφαγωμένο παμπάλαιο παλτό κουμπωμένο μέχρι το λαιμό μπας και εξασφαλίσει λίγη ζέστα, το μάλλινο καινούργιο σκουφί -κάποιος θα του το΄χε δώσει, καθώς το κρύο δεν αστειευόταν τελευταία- που άφηνε κάτι λευκά μακριά μαλλιά να πέφτουν μέχρι τις καμπουριασμένες πλάτες, τα μακριά λευκά γένια και την καθάρια ματιά, που δεν πτοούνταν από το γεμάτο ζάρες πρόσωπο, μου θύμιζε κάτι. Ή μάλλον κάποιον. Τον "γερο-Μαθιό" που δραπέτευσε από εκείνο το παλιό τραγούδι του "πρίγκιπα του ροκ", που φεύγοντας πρόωρα μας είχε αφήσει πίσω φτωχότερους. Και μου φαινόταν ότι ο "γερο-Μαθιός είχε εγκαταλείψει τα απόμερα βουνά του και τη φτωχική καλυβούλα του και μετέφερε τη μοναξιά του, για κάποιους δικούς του λόγους, μέσα στην πολύβουη έρημο της μεγάλης πόλης. Αυτής που καταπίνει ανθρώπους και ξερνάει τις σκιές τους να περιφέρονται σαν προδομένα μοναχικά στοιχειά.

Τον πλησίασα.  Ποιος ήταν; Πώς να τον έλεγαν; Πώς βρέθηκε εδώ στην παγωμένη ετούτη γωνιά του δρόμου; Από πού ήρθε; Και ποιος ήταν; Ένας επαγγελματίας της ελεημοσύνης; Ένας μηνυτής της ανθρώπινης αδιαφορίας, της πολιτιστικής παράκρουσης; Μια απλώς ρακένδυτη ενόχληση για τους περαστικούς, μια καθημερινή ρουτίνα του δρόμου, ανάμεσα σε ανθρώπινους σωρούς τέτοιας "καθημερινής ρουτίνας";

Με κοίταξε ατάραχος. Έριξα μια αδιάκριτη -είναι αλήθεια- ματιά στο χαρτόνι που κρατούσε με το, πλέον, "εθνικό σύνθημα": ΠΕΙΝΑΩ!
 Μου χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι του σαν να επιβεβαίωνε την αλήθεια της γραπτής δήλωσής του. Δεν ξέρω τι μου ήρθε και το πρώτο που έκανα ήταν να του δώσω όλο το πακέτο με τα τσιγάρα -ήταν γεμάτο- και τον αναπτήρα. Καθώς το πρόσωπό του γινόταν ένα φωτεινό χαμόγελο, έκανα να ψάξω στο πορτοφόλι για λεφτά. Μου κράτησε όμως το χέρι και η ματιά του έγινε διάφανη, φωτεινή και καθηλωτική. Σάστισα. Δεν ξέρω πάλι πως μου'ρθε και τον ρώτησα: "ποιος είσαι;" Η απάντησή του, ήρεμη και αποκαλυπτική, συνοδεύτηκε από ένα συνωμοτικό κλείσιμο του ματιού:
" Ένας έκπτωτος μόνο βασιλιάς. Και βασίλειό μου οι δρόμοι. Δεν χρειάζομαι κάτι άλλο παιδί μου. Μου έδωσες ήδη πολλά. Λίγο πιο κάτω θα βρεις κι άλλους που θα τους φανεί χρήσιμη η βοήθεια σου!"
 Έμεινα άναυδος για μια στιγμή. Και εντυπωσιασμένος! Το μόνο που βρήκα να του πω ήταν μια εξυπνακίστικη ατάκα, κάτι σαν άμυνα απέναντι σε αυτή την αξιοπρεπή κι απρόσμενα φωτεινή ιστορία του δρόμου,  που με αιφνιδίασε: " Αν εσύ είσαι ένας βασιλιάς αυτό μας κάνει όλους εμάς υπηκόους σου;"
Άφησε ένα μικρό και πικρό χαμόγελο να του ξεφύγει μα αμέσως σοβάρεψε. Και μου είπε: " Υπήκοοι και μόνο βιός μου είναι οι σκέψεις μου. Παλάτι μου οι δρόμοι που ζω. Το βασίλειό μου όλη η πόλη.  Μουσικές μου οι ήχοι της πόλης, συνηθισμένοι, ασυνήθιστοι, αδέσποτοι."
 "Και...οι άνθρωποι που περνούν;" Τον ρώτησα κι ένιωσα ότι η απάντησή του έκρυβε κάτι πολύ σημαντικό. Δεν ξέρω γιατί, αλλά περίμενα ότι θα άκουγα κάτι απ'τον "βασιλιά" που θα άξιζε να το θυμόμουν. Και δεν είχα άδικο:
" Οι άνθρωποι;" πάλι το πικρό χαμόγελο κατέλαβε για λίγο το πρόσωπό του. " Θα σου φανεί παράξενο αδελφέ, αλλά...τους λυπάμαι! Έτσι όπως περπατάνε με σκυμμένα κεφάλια οι πιο πολλοί, με βιαστικά βήματα και καθόλου χαμόγελο, ενώ συχνά παραμιλάνε. Νομίζουν ίσως πως δεν τους ακούει κανείς, αλλά εγώ τους ακούω. Και τους συμπονώ!". Νάτο πάλι το χαμόγελο! Με κοίταξε: "Να πας στο καλό αδελφέ! Όλοι έκπτωτοι είμαστε. Άλλοι περνιούνται γι'αγγέλοι, άλλοι για δαιμόνοι, μα όλοι μας είμαστε ανθρώποι. Και γινόμαστε όλο και πιο αόρατοι. Σε μας τους ίδιους πρώτα! Εσύ όμως να περπατάς πάντοτες με την καρδιά και τα μάτια ανοιχτά, ε;"

Καλά μάντεψα. Ήταν ο γερο-Μαθιός που άφησε τη γαλήνια μοναχική βολή του στο ψηλό βουνό και κατέβηκε στην πόλη γιατί πεθύμησε τους ανθρώπους. Που νιώθουν μεγαλύτερη μοναξιά εδώ κάτω στις παγωμένες ερήμους της...

Ο Ένοικος...




christos5d
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
romantiki

avatar

Ηλικία : 40
Τόπος : Αθήνα
Ιχθύς
Ημερομηνία εγγραφής : 14/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 72

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι πολύτιμες στιγμές...   Δευ 9 Δεκ - 19:47:10

Ναι Αιθηρόη επικοινωνούμε. Συνήθως τα βράδια σας διαβάζω και μ αγγίζει το συναίσθημα. Συμβαίνει πραγματικά.
christo5d, πάντα βάζεις όμορφα κείμενα. Χαίρομαι να σε διαβάζω.

"Ένας έκπτωτος μόνο βασιλιάς. Και βασίλειό μου οι δρόμοι." Μου θύμισε κάτι που μου είπε πριν πολύ πολύ καιρό! Με κάποιο τρόπο είπε, ότι οι άνθρωποι είναι έκπτωτοι άγγελοι που έπεσαν στο πλανήτη αυτό , και που έχασαν την μνήμη τους. Η οι περισσότεροι άνθρωποι; Δεν θυμάμαι καλά . Συγνώμη που δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς όπως μου το είπε η Αιθηρόη.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Οι πολύτιμες στιγμές...
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου... :: ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ :: CHRISTOS-5D-
Μετάβαση σε: