H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...

Και ο Νους... ο Αλχημιστής των Πάντων... και η Αλήθεια, οδηγός!
 
ΑρχικήΦόρουμΑναζήτησηΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεσηΕγγραφή
Είθε στους δρόμους της ουσίας σου να πορευθείς και στα μυστικά απόκρυφα αρχεία της ψυχής σου... Είναι άπειρες οι κατευθύνσεις στο Άπειρο Σύμπαν… Το ταξίδι μαγικό και ατελείωτο… Έχεις πολλά να χαρτογραφήσεις…

Μοιραστείτε | 
 

 Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
christos5d

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 07/05/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 383

ΔημοσίευσηΘέμα: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τρι 15 Ιαν - 13:11:30

«Η Γενεαλογία της Ηθικής» F.W.N. (Νίτσε)
Αναρτήθηκε από Eos Aurora // 11 Ιανουαρίου 2013
http://www.terrapapers.com/?p=23397

* Άπό μια αμφιβολία πού είναι δική μου καί πού δεν μ’ ἀρέσει νά την ομολογώ—γιατί εχει σχέση μέ την ήθική καί με κάθε τί πού υμνήθηκε πάνω στη γης με τό όνομα της ηθι­κής,— μιαν αμφιβολία πού γεννήθηκε τόσο νωρίς καί μέ τόσο αναπάντεχο τρόπο στη ζωή μου, μέ ακατανίκητη δύναμη και με τόση αντίφαση μέ τό περιβάλλον, την ήλικία, τά παραδείγματα καί την καταγωγή μου, ώστε θά είχα σχεδόν τό δικαίωμα νά την όνομάσω τό a priori μου,—τόσο ή περιέργεια μου όσο καί οί υποψίες μου, θά σταμάτησαν κάποτε στο ερώτημα του άπό ποΰ προέρχονται οι Ιδέες μας για τό καλό καί τό κακό.

Πραγ­ματικά, ήμουν δεν ήμουν ακόμα δεκατριών χρονών παιδί όταν άρχισε κιόλας νά μέ βασανίζει τό πρόβλημα της προέλευσης τοΰ κακοΰ: σ’ αυτό τό πρόβλημα, σε μιαν ήλικία πού ὁ άνθρωπος έχει «τή μισή καρδιά του στο Θεό καί τή μισή στά παιχνίδια», αφιέρωσα τά πρώτα μου φιλολογικά παιχνίδια, τά πρώτα μου φιλοσοφικά ορνιθοσκαλίσματα.

Καί, ὁσο γιά τή «λύση» τοϋ προ­βλήματος πού έθετα τότες, είναι αυτονόητο πώς δέν ήταν καθό­λου τιμητική γιά τό Θεό, καί πώς τον ὀνομαζα π α τ έ ρ α τοϋ κακοΰ. Νά ‘τανε τάχα τό a priori μου πού αποκτούσε αυτό τό συμπέρασμα; Αυτό τό ανήθικο ή τουλάχιστον άνηθικιστικό «a priori» καί ή έκφρασή του, αυτή ή τόσο άντικαντιανή καί τόσο αινιγματική, αλλοίμονο! «κατηγορική προστακτική» όπου, στο μεταξύ, έστηνα ολοένα καί περισσότερο τ’ αυτί μου, καί οχι μο­νάχα τ’ αυτί μου;

… Ευτυχώς, γρήγορα ἐμαθα νά ξεχωρίζω τήν θεολογική προκατάληψη άπό τήν ηθική προκατάληψη, κι ἐπαψα πιά νά γυρεύω πέρα άπό τον κόσμο τήν αρχή τοΰ κακοΰ, κι ακόμα, κάποια ιστορική καί φιλολογική παιδεία, μαζί μέ κά­ποιαν έμφυτη καί κουταίσθητη ευαισθησία γιά τά ψυχολογικά ζητήματα γενικά, μεταμόρφωσαν γρήγορα τό πρόβλημά μου σ’ ενα άλλο:

Μέσα σέ ποιες συνθήκες επινόησε ό άνθρωπος τις αξιολογικές κρίσεις τοϋ καλοΰ καί τοΰ κακοΰ; καί, τί άξία έχουν αυτές καθ’ αυτές; Νά εμπόδισαν ως τά τώρα, ή νά βοήθησαν τήν εξέλιξη τής Ανθρωπότητας;

Να ναι τάχα σύμπτωμα απόγνωσης, ζωτικής ευτυχίας, εκφυλισμού; Η μήπως, αντίθετα, φανερώνουν την πληρότητα τής δύναμης, τη βούληση γιά ζωή, τό θάρρος καί την εμπιστοσύνη στο μέλλον τής ζωής

Σ’ αυτό τό ερώτημα βρήκα μέσα μου καί διακινδύνευσα χί­λιες δυο απαντήσεις, ξεχώρισα τις εποχές, τούς λαούς, τις σειρές των ατόμων – εξειδίκευσα τό πρόβλημά μου κι οι άπαντήσεις έγιναν καινούργιες ερωτήσεις, ερευνες, εικασίες, πιθανότητες, ώσπου επιτέλους κατάκτησα μια χώρα, ένα εντελώς δικό μου έδαφος, έναν ολόκληρο άγνωστο κόσμο, ανθηρό καί σε πλήρη ανάπτυξη, σαν ενα κρυφό κήπο πού κανένας δεν έπρεπε νά υπο­ψιάζεται την ύπαρξη του… «Αχ! πόσο ευτυχισμένοι είμαστε μεϊς πού γυρεύουμε τή γνώση, φτάνει νά ξέρουμε νά σιωπούμε γι’ άρκετό καιρό …

* Την πρώτη ώθηση γιά νά κάνω γνωστές μερικές από τις υποθέσεις μου γιά την καταγωγή τής ηθικής, μου την εδωσε ενα σαφές, καλογραμμένο καί συνετό, καί μάλιστα γεροντίστικα συνετό βιβλιαράκι, πού γιά πρώτη φορά μοϋ παρουσίασε καθα­ρά ενα είδος από άντεστραμμένες καί σάν διεστραμμένες γενεολογικές υποθέσεις, πραγματικά ά γ γ λ ι κ ο υ είδους. Τό βι­βλιαράκι αυτό μ’ τράβηξε σ’ εκείνη τήν ελκτική δύναμη πού εχει κάθε τί πού μάς είναι αντίθετο, κάθε τί πού βρίσκεται στούς άντίποδές μας. Τό βιβλίο αυτό είχε γιά τίτλο “Ή καταγωγή των ήθικών συναισθημάτων” συγγραφέας του ήταν ο δρ Πώλ Ρέε και είχε εκδοθεί στα 1877. Ίσως, δεν εχω διαβάσει ποτέ μου άλλο βιβλίο πού νά ξύπνησε τόσο δυνατά μέ­σα μου τήν άντίφαση, φράση προς φράση, συμπέρασμα προς συμπέρασμα: πάντως, αυτό έγινε χωρίς καμμιά πικρία, χωρίς τον παραμικρό εκνευρισμό.

Κατά βάθος, εκείνο πού είχα τότε μέσα μου ήταν κάτι πολύ πιο σπουδαίο από μιά σειρά δικές μου ή ξένες υπο­θέσεις γιά τήν καταγωγή τής ηθικής (ή, καλύτερα: ήταν μόνο ένας από τούς πολλούς δρόμους πού είχα πάρει γιά νά φτάσω στο σκοπό μου). Το ζήτημα, γιά μένα,, ήταν ή αξία τής ηθι­κής—καί σ’ αυτό τό σημείο είχα νά δώσω εξηγήσεις μόνο στον φημισμένο δάσκαλό μου Σοπενχάουερ, πού σ’ αυτόν αποτεινόταν αυτό τό βιβλίο, σαν σέ σύγχρονο άνθρωπο, μέ ολο του το πάθος καί την κρυφή του αντίθεση (γιατί κι αυτό ήταν «βιβλίο πο­λεμικής»)

Αναφερόταν, ιδιαίτερα, στην αξία του «μή εγωισμού» των ενστίκτων του οίκτου, τής αυταπάρνησης, της αυτοθυσίας πού τόσο καί τόσο καιρό μάς τα εξωράιζε ακριβώς ο Σοπενχάουερ καί τά θεοποιούσε καί τά ανέβαζε στις περιοχές του υπερ­πέραν, σέ σημείο, πού παραμείνανε γι’ αυτόν «άξιες καθ’ αυτές» καί πού σ’ αυτές βασίστηκε ή άρνησή του για τή ζωή και τον εαυτό του.

Αλλά ακριβώς εναντίον αυτών των ενστίκτων ορθώ­νονταν μέσα μου μια ολοένα και πιο βασική δυσπιστία, ένας ολο­ένα βαθύτερος σκεπτικισμός! Τα θεωρούσα ακριβώς σαν τό μ ε γ ά λ ο σκόπελο τής ανθρωπότητας, σαν τον πειρασμό και την υπέρτατη αποπλάνηση πού θα την οδηγούσε… που λοιπόν;… Στο μηδέν;

Τά έβλεπα σαν την αρχή τοϋ τέλους, σαν τό σταμάτημα τής πορείας, τήν κόπωση πού κοιτάζει προς τά πίσω, τή βούληση πού στρέφεται έναντια στη ζωή, τήν τελευταία αρρώστεια πού προμηνύεται μέ συμπτώματα τρυφερότητας καί μελαγχολίας: καταλάβαινα, πώς αυτή ή ηθική τοϋ οίκτου πού ολοένα έπεκτεινόταν, πού εφτανε ακόμα καί στους φιλόσοφους καί τούς άρρώσταινε, ήταν τό πιο ανησυχαστικό σύμπτωμα του ευρωπαϊκού μας πολιτισμού, πού κι’ αυτός ήταν καθ’ αυτός ανη­συχαστικός, ή στροφή του προς ένα καινούργιο βουδδισμό! προς εναν ευρωπαϊκό βουδδισμό! προς τον μηδενισμό! …

Πραγματικά, στούς φιλόσοφους είναι κάτι τό εντελώς καινούρ­γιο αυτή ή προτίμηση, αύτή ή υπερβολική καί εντελώς σύγχρονη εκτίμηση του οίκτου ως τα τώρα, οι φιλόσοφοι συμφωνοϋσαν ὠς προς τήν αρνητική αξία τοΰ οίκτου. Φτάνει νά άναφέρω τον Πλάτωνα, τόν Σπινόζα, τον Λαροσφουκώ καί τον Κάντ, αυτά τά τέσσερα τόσο διαφορετικά μεταξύ τους πνεύματα, πού όμως συμφωνοϋσαν σ’ ένα σημείο : στήν περιφρόνηση τοΰ οί­κτου.

Αύτό τό πρόβλημα γιά τήν αξία τοϋ οίκτου καί τής άλτρουιστικής ήθικής (είμαι αντίπαλος τοΰ αξιοθρήνητου καί γυναικωτοϋ σύγχρονου συναισθηματισμού) φαίνεται αρχικά σαν μιά μεμονωμένη ιδέα, σάν ένα μοναδικό καί ξέχωρο έρωτηματικό αλλά, οποίος σταθεί εστω καί μια φορά σ’ αυτό, οποίος μάθει να ρωτάει, θά πάθει αυτό πού επαθα εγώ:

-θ’ άνοιξη μπροστά του μια καινούργια, απέραντη προοπτική, θά ζαλιστεί από τό δράμα μιας δυνατότητας, θά του φανερωθούν κάθε λογης δυσπι­στίες, υποψίες, φόβοι, θά κλονιστεί μέσα του κάθε πίστη για την ηθική, για κάθε λογής ηθική,—καί τέλος ή φωνή του θά κραυγάσει ενα καινούργιο αίτημα.

Ας πούμε, αυτό τό καινούρ­γιο αίτημα: μάς χρειάζεται μια κριτική των ηθικών άξιων, καί πρέπει νά εξεταστεί πρώτα – πρώτα ή αξία αυ­τών των άξιών καί, για να γίνει αυτό, είναι απόλυτα απαραίτητο νά γνωρίσουμε τις συνθήκες καί τις περιστάσεις όπου γεννήθηκαν, κι όπου Αναπτύχθηκαν καί παραμορφώθηκαν, την ηθική σαν συνέπεια, σύμπτωμα, μάσκα, υποκρισία, άρρώστεια η παρεξήγηση, αλλά καί την ηθική σαν αίτιο, φάρμακο, διεγερ­τικό, εμπόδιο ή δηλητήριο, νά τήν γνωρίσουμε όπως ποτέ δεν τήν γνώρισε κανένας ως τώρα, κι’ όπως ούτε πού θά γΰρευε νά τήν μάθει κανείς.

Τήν αξία αυτών τών «αξιών» τήν θεωρού­σαν δεδομένη, πραγματική, πέρα από κάθε αμφισβήτηση καί, χωρίς τήν παραμικρή αμφιβολία καί τον παραμικρό δισταγμό, δίνανε ώς τά τώρα ανώτερη αξία στον «καλό παρά στον κακό», ανώτερη από τήν άποψη τής προόδου, τής χρησιμότητας, τής γόνιμης επίδρασης γιά ὀ,τι αφορά τήν ανάπτυξη τοϋ ανθρώπου γενικά (χωρίς νά ξεχνούμε καί τό μέλλον τοϋ ανθρώπου).

Πώς; Καί τί θά γινόταν αν ίσχυε τό αντίθετο; Αν υπήρχε στον «κα­λό» κάποιο σύμπτωμα υποχώρησης, κάτι σάν κίνδυνος, σάν απο­πλάνηση, σάν δηλητήριο, σάν ναρκωτικό πού κάνει ίσως νά ζει τό παρόν εις βάρος τοΰ μέλλοντος, μέ πιο ευχάριστο καί πιο άβλαβή, ίσως, τρόπο, αλλά καί μέ πιο μικρόχαρο καί πιο ταπεινό ΰφος;…

Έτσι, ἀν δεν έφτασε ποτέ ό αν­θρώπινος τύπος στον υψηλότερο βαθμό δύναμης καί λαμπρότητας πού μπορούσε νά φτάσει, γι’ αυτό φταίει ακριβώς ή ηθική ! Έτσι, απ’ όλους τούς κινδύνους, νά ναι τάχα ὀ κατ’ εξοχήν κίνδυνος ή ηθική; …

Είναι αρκετό νά προσθέσω πώς καί ’γώ ο ίδιος, άπ τή στιγμή πού ανοίχτηκε μπροστά μου αυτή ή προοπτική, είχα λόγους νά γυρεύω πολυμαθείς, τολμηρούς καί εργατικούς συνεργά­τες (καί σήμερα, ακόμα, εξακολουθώ νά γυρεύω). Πρέπει νά διατρέξουμε, -θέτοντας ένα σωρό καινούργια προβλήματα, καί σαν μέ καινούργια μάτια,-την τεράστια, την μακρυνή και την τόσο μυστηριώδη χώρα τής ήθικής, τής ηθικής πού υπήρξε πραγ­ματικά καί πού πραγμκτικά την έζησαν οι άνθρωποι: άλλα, Έτσι, δεν είναι σαν νά ανακαλύπτουμε αύτή τή χώρα;… Αν, ανάμεσα στους άλλους, σκέφτηκα και τον δρα Ρέε, τό έκα­να γιατι ούτε γιά μιά στιγμή δεν άμφέβαλα πώς ή ίδια ή φύση, τών προβλημάτων πού έθετε, θά τον έσπρωχνε νά βρει τή λύση τους με μιά πιο σωστή μέθοδο.

Νά γελάστηκα, άραγε σ’ αυτό; Πάντως, ή επιθυμία μου ήταν νά δώσω σ’ ενα τόσο διαπεραστικό καί τόσο αμερόληπτο μάτι μιά καλύτερη κατεύθυνση, τήν κατεύ­θυνση προς μιαν αληθινή ‘Ιστορία τής Ηθικής καί νά τό προφυλάξω, όσο ήταν καιρός ακόμα, από έναν ολόκληρο κόσμο από εγγλέζικες υποθέσεις κτισμένες επάνω στον γαλά­ζιο αιθέρα.

Είναι φανερό πώς γιά κείνον πού ασχολείται μέ τήν γενεολογία τής ήθικής υπάρχει ενα χρώμα χίλιες φορές προτιμότερο από τό γαλάζιο: εννοώ τό γκρίζο, κάθε τί, δηλα­δή, πού στηρίζεται σέ αποδείξεις, κάθε τί πού μπορούμε νά τό διαπιστώσουμε πραγματικά, καί πού πραγματικά υπήρξε, μέ λίγα λόγια, ολο τό μεγάλο ιερογλυφικό κείμενο, πού τόσος μόχθος χρειάζεται γιά νά τό διαβάσεις, τοΰ παρελθόντος τής ανθρώπινης ήθικής!—ό δρ Ρέε δέν τό γνώριζε, είχε, όμως, διαβάσει τον Δαρβΐνο καί γι’ αυτό, στις υποθέσεις του, βρίσκουμε μέ τρόπο του­λάχιστον διασκεδαστικό, τό άνθρώπινο κτήνος τοϋ Δαρβίνου ν’ απλώνει ευγενικά τό χέρι του στον ταπεινό ηθικό θηλυπρεπή, στο εντελώς σύγχρονο αυτό δημιούργημα πού «δεν δαγκάνει πιά» άλλά πού απαντάει σ’ αΰτή τήν εΰγενικιά χειρονομία μέ μιά έκ­φραση γεμάτη από ευσυνείδητη καλοπροαίρετη και αβρή νωθρότητα, μαζί μέ κάποια απαισιοδοξία, σάν νά μήν αξίζει τον κόπο νά παίρνει κανένας τόσο στά σοβαρά ολην αυτή τήν υπόθεση— δηλαδή τό πρόβλημα τής ήθικής.

Οσο γιά μένα, μοΰ φαίνεται πώς, άντίθετα, δέν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο πού ν’ αξίζει τόσο πολύ νά τό παίρνουμε στά σοβαρά καί τότε, θά μας αξίζει τό δικαίωμα νά τό πάρουμε μιά μέρα χαρου­μένα. Γιατί, πραγματικά, ή χαρά, ή, γιά νά μιλήσω στή γλώσσα μου, ή χαρούμενη γνώση, είναι μιά άνταμοιβή.

Ανταμοιβή γιά μιαν αδιάκοπη, τολμηρή, επίμονη υποχθό­νια προσπάθεια πού, γιά νά ποϋμε τήν αλήθεια, δεν μπορεί νά τήν κάνει ο καθένας. Τή μέρα όμως, πού θά μπορέσουμε νά φωνάξουμε: «Εμπρός! Τώρα μπαίνει στον τομέα τής κωμω­δίας κι’ ή παλιά μας ηθική», τότε θάχουμε ανακαλύψει και­νούργια πλοκή, μια καινούργια δυνατότητα γιά τό διονυσιακό δραμα τής Μοίρας τ ή ς ψ υ χ ή ς, — καί θά μπορέσουμε νά στοιχηματίσουμε πώς επωφελήθηκε κι όλας άπ’ αυτή τήν ανα­κάλυψη ο μεγάλος, ό πανάρχαιος, ο αιώνιος κωμωδιογράφος τής ύπαρξής μας !…

Αν βρούνε μερικοί ακατανόητο αυτό τό γραπτό, κι αν τούς κτυπάει άσχημα στ’ αυτί, μου φαίνεται πώς δεν είναι δικό μου αναγκαστικά τό σφάλμα. Αυτά πού λέω είναι αρκετά καθα­ρά, μέ τήν προϋπόθεση—καί τό προϋποθέτω αυτό—πώς ο ανα­γνώστης θά εχει κάνει τον κόπο νά διαβάσει τά προηγούμενα «έργα μου: γιατί, πραγματικά, αυτά δεν είναι καί τόσο ευκολο­νόητα.

Τον Ζαρατοϋστρα μου, παραδείγματος χάρη, δεν μπορεί νά καυχηθεΐ κανένας πώς τον ξέρει αν δεν εχει πλη­γωθεί κάποτε βαθειά κι αν δεν γοητεύτηκε υστέρα κρυφά άπό τήν κάθε του λέξη, γιατί, τότε μονάχα θαχει τό προνόμιο νά πάρει μέρος στο άλκυόνιο στοιχείο πού γέννησε αυτό τό εργο, θά λατρέψει τήν λαμπρή του καθαρότητα, τό πλάτος του, τήν μεγάλη του προοπτική, τή σιγουριά του.

Σ’ άλλες, πάλι, περι­πτώσεις, τό αφοριστικό ύφος των γραπτών μου παρουσιάζει κά­ποια δυσκολία- αλλά τούτο γίνεται γιατί σήμερα δεν παίρνουν οι Άνθρωποι άρκετά στά σοβαρά αυτό τό ΰφος. Ενας άφορισμός πού τό χύσιμο καί τό δούλεμά του είναι όπως πρέπει νά είναι, δεν «άποκρυπταγραφεϊται» μόνο μέ τό διάβασμα κάθε άλλο, μάλιστα, γιατί τότε μόλις αρχίζει ή ερμηνεία του, καί γιά τήν ερμηνεία χρειάζεται μιά τέχνη.

Στήν τρίτη πραγματεία αυτού του τόμου, δίνω ενα παράδειγμα εκείνου πού ονομάζω τώρα «ερμηνεία»:—ή πραγματεία αυτή σχολιάζει τον άφορισμόν πού υπάρχει στήν αρχή της. Ή αλήθεια είναι, πώς, γιά νά ανεβά­σουμε τήν ανάγνωση στο ύψος μιας τέχνης, πρέπει πρώτ’ άπ’ δλα νά έχουμε μιάν ικανότητα πού τήν έχουμε ξεχάσει άκριβώς σήμερα—και γι’ αυτό θά περάσει πολύς καιρός για να «δια­βάζονται» τά γραπτά μου— μιαν ικανότητα πού απαιτεί να εχουμε σχεδόν τή φύση τής αγελάδας καί ο χ ι, οπωσδήποτε, τη φύση τοΰ «σύγχρονου ανθρώπου» εννοώ την ικανότητα του μ ι κ ρ ό κ ο σ μ ο υ …

Ιούλιος 1887


christos5d
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
gerakina

avatar

Ηλικία : 37
Λέων
Ημερομηνία εγγραφής : 10/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 126

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τρι 15 Ιαν - 14:26:42

Οσο γιά μένα, μοΰ φαίνεται πώς, άντίθετα, δέν υπάρχει τίποτα άλλο στον κόσμο πού ν’ αξίζει τόσο πολύ νά τό παίρνουμε στά σοβαρά καί τότε, θά μας αξίζει τό δικαίωμα νά τό πάρουμε μιά μέρα χαρου­μένα. Γιατί, πραγματικά, ή χαρά, ή, γιά νά μιλήσω στή γλώσσα μου, ή χαρούμενη γνώση, είναι μιά άνταμοιβή.

Ανταμοιβή γιά μιαν αδιάκοπη, τολμηρή, επίμονη υποχθό­νια προσπάθεια πού, γιά νά ποϋμε τήν αλήθεια, δεν μπορεί νά τήν κάνει ο καθένας. Τή μέρα όμως, πού θά μπορέσουμε νά φωνάξουμε: «Εμπρός! Τώρα μπαίνει στον τομέα τής κωμω­δίας κι’ ή παλιά μας ηθική», τότε θάχουμε ανακαλύψει και­νούργια πλοκή, μια καινούργια δυνατότητα γιά τό διονυσιακό δραμα τής Μοίρας τ ή ς ψ υ χ ή ς, — καί θά μπορέσουμε νά στοιχηματίσουμε πώς επωφελήθηκε κι όλας άπ’ αυτή τήν ανα­κάλυψη ο μεγάλος, ό πανάρχαιος, ο αιώνιος κωμωδιογράφος τής ύπαρξής μας !…


μ αρέσει αυτη η σκεψη. η παλια μας ηθικη ειναι καιρος να μπει στο τομεα της κωμωδιας. μια τρικλοποδια ηταν κι αυτη. σαν αυτη που κανουν τα πιτσιρικια και γελαμε μετα. στην αρχη τρομαζουμε λιγακι, αλλα μετα γινεται χαριτωμενο. ειναι ισως λιγο λαθος το παραδειγμα μου. γιατι η παλια ηθικη απο ενα σημειο και μετα μαζευε λαθη. κι οσο αναγκαια κι αν ειναι τα λαθη, οταν χανεται ο ελεγχος προκαλουνε σοβαρα προβληματα. οποτε χαριτωμενα δεν τα λες. αλλα μπορεις τουλαχιστον να τα αναγνωρισεις και μ ενα χαμογελο να συνεχισεις. και για να το κανεις αυτο πρεπει πρωτα να τα σατυρισεις και να γελασεις μαζι τους. ειναι ενας τροπος να χασουν την δυναμη του φοβου που μας προκαλουν. γιατι ολα ειναι περαστικα και ολα διορθωνονται. γιατι τιποτα δεν ειναι μονιμο και οσα περναμε εδω θα τα προσπερασουμε. να προλαβουμε να σπασουμε το φοβο τους οσο ειμαστε εδω, γιατι μπορει να ξαναρθουμε εδω και θα συνεχιστει ο φοβος. μ αυτη την σκεψη λέω, οτι πραγματικα καλο θα κανει να μπει στο τομεα της κωμωδιας. συγχιζομαι στη σκεψη οτι καποιος αληθινος θεος καπου εκει ψηλα, μπορει να γελαει μαζι μας με τις τρικλοποδιες μας και που τα παιρνουμε ολα τοσο σοβαρα.

για ολα υπαρχουν στιγμες. μεχρι ενα σημειο μπορουν να φτασουν ολα. ολα μεχρι καποια στιγμη ειναι σοβαρα. αλλα οταν τελειωσει η περιοδος τους πρεπει να χαλαρωνουν και να γελαμε λιγακι μαζι τους. και τι εγινε που ηταν ετσι η και αλλιως? δεν ειμαστε πια "εκει" αλλα "εδώ".

δικες μου σκεψεις αυτες. ισως να ξεφυγαν λιγο απ τη φιλοσοφια του κειμενου, δεν ξερω. ευχαριστω.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
christos5d

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 07/05/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 383

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τρι 15 Ιαν - 19:21:01

gerakina έγραψε:


δικες μου σκεψεις αυτες. ισως να ξεφυγαν λιγο απ τη φιλοσοφια του κειμενου, δεν ξερω. ευχαριστω.

Όμορφες οι σκέψεις σου και σωστοί οι προβληματισμοί σου...


christos5d
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τετ 16 Ιαν - 12:51:27

gerakina έγραψε:


δικες μου σκεψεις αυτες. ισως να ξεφυγαν λιγο απ τη φιλοσοφια του κειμενου, δεν ξερω. ευχαριστω.

Καλήμέρα

Συμφωνω με τον 5DChristos ...


όμως...
μήπως..,
η μετάφραση του κειμένου, έγινε με βάση την



λeω μιπως..

ήταν ωραίο απόσπασμα, αλλα ο τονισμος με αποσυντονισε ..
και μου θύμισε αυτό που γυριζει μες στο τσερβέλο μου τις τελευταιες μερες...
Η ΦΩΝΗΤΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΘΗΣΗΣ ΟΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ!
ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ.ΤΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΕΚΜΑΘΗΣΗΣ.ΩΣΤΕ να μαθουμε να εχουμε ΩΦΕΛΕΙΑ στο περας της ζωης μας. ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΦΗΒΕΙΑΣ,ΟΠΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ,ιδιαίτερα ΤΟ ΘΥΛΗΚΟ ΓΕΝΟΣ ,ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΟΡΜΟΝΙΚΑ . Ψ
αχ ΄Νίτσε .. Νίτσε
ουτε τότε τους ενοιαζε που κανανε τους ανθρωπους σαπουνακια
ουτε τοτε που καναν τους χαυλιοδοντες μου
..κοκκαλακια
και το γραψε και το '87.. 1887.. Που ειπαμε οτι ειμαστε τωρα;..
Σαν χτες να τανε...

Αυτό το απόσπασμα ωστόσο... "Αύτό τό πρόβλημα γιά τήν αξία τοϋ οίκτου καί τής άλτρουιστικής ήθικής
(είμαι αντίπαλος τοΰ αξιοθρήνητου καί γυναικωτοϋ σύγχρονου
συναισθηματισμού) "

δεν μπορω να εννοήσω, αν εννοεί οτι η αλτρουϊστική ήθικη είναι συνώνυμο αυτου που εννοεί ως
"αξιοθρήνητος και γυναικωτός συγχρονος συναισθηματισμος"..

ΚΑτα τα αλλα, συμφωνα με το βιβλιο του , ο δασκαλος Γκουρτζιεφ θελησε το πρωτο του και τριτομο εργο, να δοθει στους ανθρωπους, ΕΛΕΥΘΕΡΑ

δυστηχως αυτοι εδω τα πουλανε προς 60 ευρω ΟΥΣΤ^

μπορει ΤΟ ΝΟΜΙΣΜΑ να είναι το ΙΔΙΟ και το ΑΥΤΟ , αλλα δεν παυει να ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Αιθηρόη
Admin
avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 28/02/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2417

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τετ 16 Ιαν - 13:50:52

Μόνο διαχωρίζοντας την ηθική, από την Συνείδηση της ψυχής του όντος, μπορείς να κατανοήσεις. Διότι συχνά συγχέονται αυτά τα δύο.

Ηθική… οριο-φύλακας και δαμαστής του ελεύθερου «άγριου» και ανήμερου πνεύματος και των ταγών μιας διψασμένης καρδιάς.

Το ανώτερο «Ήθος», φανερώνει αυτό που περιορίζεται εντός συγκεκριμένου χώρου, αυτό που εκ της φύσης του είναι φτιαγμένο να κινείται σε εδάφη άνευ ορίων. Στην αλήθεια της λέξης, είναι η ουσία του όντος που παρουσιάζει τον εαυτό της σε έναν συγκεκριμένο χώρο, με μία συγκεκριμένη μορφή.

Και αυτή η λέξη, σίγουρα δεν έχει σχέση με την «ηθική», μάρτυρα κοινωνιών και πολιτισμών στην οποία υποχρεούνται οι άνθρωποι.

Η ηθική δηλώνει τον τρόπο που μεγάλωσε κάποιος, τις αξίες που μαθήτευσε να προτιμά ή να μην αποδέχεται.

Συχνά ακούγεται… άλλο η προσωπική ηθική και άλλο αυτή της κοινωνίας…

Ποιος μπορεί όμως να αρνηθεί (σε έναν κόσμο όπου μόλις οι άνθρωποι άρχισαν να γνωρίζουν τον εαυτό τους και να πιστεύουν στην ελευθερία της ύπαρξης τους), ότι η μεν δεν είναι προέλευση και δεσμευμένη από τον ορισμό της άλλης;

Αν ρωτηθεί ο άνθρωπος, θα σου επαναλάβει: «ηθικό, ανήθικο»… «καλό, κακό»…

Εάν με αλήθεια κοιτάξει, θα διακρίνει…

Ζεστό - κρύο… φως - σκοτάδι… αλήθεια – ψέμα… γλυκό - πικρό… απαλό – τραχύ… γέλιο – δάκρυ… χαρά – θλίψη… φόβο – γαλήνη… πόνο – αρμονία… πείνα – δίψα – χόρταση… κτλ…

«Γεύσεις» όπου αυτές που είναι αρεστές σε κάποιους, σε άλλους δεν είναι… τι είναι αυτό, λοιπόν, που η αντίθετη προτίμηση τον κάνει καλό ή καλύτερο από τον άλλον;

Οι αυθόρμητες, εκ της ψυχής, επιλογές δεν είναι αυτές που μαρτυρούν την αλήθεια του όντος;

Πώς λοιπόν ο άνθρωπος, ορίζει και διαχωρίζει το καλό από το κακό; Το ηθικό από το ανήθικο;

Μήπως, λοιπόν, ο προορισμός αυτής της ηθικής (που κατά την ανάγκη της στιγμής, επικαλούνται) είναι να πολεμά το εσώτερο πάθος; Διότι χωρίς την χρήση της, που τα… ποσά της και οι «εντολές» της είναι συνήθως εκ των προτέρων ορισμένα – εκτιμημένα, (είτε από την οικογένεια, την κοινωνία κτλ) δεν είναι εύκολο να χαλιναγωγήσεις την δύναμη του πάθους, που φτιάχνει ήρωες… αλλά και δυνάστες.

Άλλο να Είσαι… και άλλο να αναγκάζεσαι στο όνομα μιας ηθικής… το ένα έχει αλήθεια και το άλλο ψέμα. Ένα ψέμα, που μπορεί να οδηγήσει σε διαφθορά και αποσύνθεση. Διότι η «συμπίεση»… έχει το χρόνο της και αργά ή γρήγορα, εάν δεν έχει προκαλέσει αποσύνθεση, θα ξεθυμάνει βίαια.

Είναι βαθύ το θέμα της ηθικής...

Όταν «δια-κωμωδίσεις» αυτήν την παλιά «ηθική», που έμοιαζε με αόρατη σκιά και σε έκανε να διστάζεις, να δειλιάζεις, αναγκάζοντας σε να γίνεσαι κάτι άλλο, μακριά από την αλήθεια που έκρυβες μέσα σου… αναγκάζοντας σε να προσαρμόζεις την ζωή σου ανάλογα, απαγορεύοντας σε να εισχωρήσεις σε χώρους που «δικαιούνταν» άλλων… ηθικές, νομιμοποιημένες και κληροδοτημένες από τις θέσεις που καταλάμβαναν (και εξακολουθούν) αυθαίρετα μεν, με τη συγκατάθεση σου δε… τότε θα σημάνει ότι έχεις προσπεράσει φόβους αρχαίους, πως κατανόησες ότι… δεν υπάρχουν όρια και αγγίζεις το παρών. Μόνο επιλογές που δημιουργούν μοίρες και πορείες, με τις οποίες ανά πάσα στιγμή μπορείς να συνδιαλλαγείς, αλλά και να αναθεωρήσεις.



Όσο για τον οίκτο… είναι ένα «ηθικό» εξαναγκαστικό συναίσθημα. Δεν έχει σχέση με την συμπόνια, που είναι δείγμα ύπαρξης καλοσύνης και σεβασμού… και είναι γνώρισμα της καρδιάς.






Να έχετε αγάπη στην καρδιά, φως στο πνεύμα,
θάρρος στην ψυχή και αλήθεια στο στόμα...


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.aoratos-naos.com
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τετ 16 Ιαν - 17:57:04

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τετ 16 Ιαν - 18:13:26

Christos 5d σε ευχαριστω που δέχτηκες την κάμαρη σου. Και δεχτηκες και μενα ...


( το ασυνάρτητο..)


Εύχομαι στην Υγεία σου και στις χαρές σου, φίλε μας.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τετ 16 Ιαν - 18:13:48

"Μόνο διαχωρίζοντας την ηθική, από την Συνείδηση της ψυχής του όντος, μπορείς να κατανοήσεις. Διότι συχνά συγχέονται αυτά τα δύο.

Ηθική… οριο-φύλακας και δαμαστής του ελεύθερου «άγριου» και ανήμερου πνεύματος και των ταγών μιας διψασμένης καρδιάς.

Το ανώτερο «Ήθος», φανερώνει αυτό που περιορίζεται εντός συγκεκριμένου χώρου, αυτό που εκ της φύσης του είναι φτιαγμένο να κινείται σε εδάφη άνευ ορίων. Στην αλήθεια της λέξης, είναι η ουσία του όντος που παρουσιάζει τον εαυτό της σε έναν συγκεκριμένο χώρο, με μία συγκεκριμένη μορφή.

Και αυτή η λέξη, σίγουρα δεν έχει σχέση με την «ηθική», μάρτυρα κοινωνιών και πολιτισμών στην οποία υποχρεούνται οι άνθρωποι.

Η ηθική δηλώνει τον τρόπο που μεγάλωσε κάποιος, τις αξίες που μαθήτευσε να προτιμά ή να μην αποδέχεται.

Συχνά ακούγεται… άλλο η προσωπική ηθική και άλλο αυτή της κοινωνίας…

Ποιος μπορεί όμως να αρνηθεί (σε έναν κόσμο όπου μόλις οι άνθρωποι άρχισαν να γνωρίζουν τον εαυτό τους και να πιστεύουν στην ελευθερία της ύπαρξης τους), ότι η μεν δεν είναι προέλευση και δεσμευμένη από τον ορισμό της άλλης;

Αν ρωτηθεί ο άνθρωπος, θα σου επαναλάβει: «ηθικό, ανήθικο»… «καλό, κακό»…

Εάν με αλήθεια κοιτάξει, θα διακρίνει…

Ζεστό - κρύο… φως - σκοτάδι… αλήθεια – ψέμα… γλυκό - πικρό… απαλό – τραχύ… γέλιο – δάκρυ… χαρά – θλίψη… φόβο – γαλήνη… πόνο – αρμονία… πείνα – δίψα – χόρταση… κτλ…

«Γεύσεις» όπου αυτές που είναι αρεστές σε κάποιους, σε άλλους δεν είναι… τι είναι αυτό, λοιπόν, που η αντίθετη προτίμηση τον κάνει καλό ή καλύτερο από τον άλλον;

Οι αυθόρμητες, εκ της ψυχής, επιλογές δεν είναι αυτές που μαρτυρούν την αλήθεια του όντος;

Πώς λοιπόν ο άνθρωπος, ορίζει και διαχωρίζει το καλό από το κακό; Το ηθικό από το ανήθικο;

Μήπως, λοιπόν, ο προορισμός αυτής της ηθικής (που κατά την ανάγκη της στιγμής, επικαλούνται) είναι να πολεμά το εσώτερο πάθος; Διότι χωρίς την χρήση της, που τα… ποσά της και οι «εντολές» της είναι συνήθως εκ των προτέρων ορισμένα – εκτιμημένα, (είτε από την οικογένεια, την κοινωνία κτλ) δεν είναι εύκολο να χαλιναγωγήσεις την δύναμη του πάθους, που φτιάχνει ήρωες… αλλά και δυνάστες.

Άλλο να Είσαι… και άλλο να αναγκάζεσαι στο όνομα μιας ηθικής… το ένα έχει αλήθεια και το άλλο ψέμα. Ένα ψέμα, που μπορεί να οδηγήσει σε διαφθορά και αποσύνθεση. Διότι η «συμπίεση»… έχει το χρόνο της και αργά ή γρήγορα, εάν δεν έχει προκαλέσει αποσύνθεση, θα ξεθυμάνει βίαια.

Είναι βαθύ το θέμα της ηθικής...

Όταν «δια-κωμωδίσεις» αυτήν την παλιά «ηθική», που έμοιαζε με αόρατη σκιά και σε έκανε να διστάζεις, να δειλιάζεις, αναγκάζοντας σε να γίνεσαι κάτι άλλο, μακριά από την αλήθεια που έκρυβες μέσα σου… αναγκάζοντας σε να προσαρμόζεις την ζωή σου ανάλογα, απαγορεύοντας σε να εισχωρήσεις σε χώρους που «δικαιούνταν» άλλων… ηθικές, νομιμοποιημένες και κληροδοτημένες από τις θέσεις που καταλάμβαναν (και εξακολουθούν) αυθαίρετα μεν, με τη συγκατάθεση σου δε… τότε θα σημάνει ότι έχεις προσπεράσει φόβους αρχαίους, πως κατανόησες ότι… δεν υπάρχουν όρια και αγγίζεις το παρών. Μόνο επιλογές που δημιουργούν μοίρες και πορείες, με τις οποίες ανά πάσα στιγμή μπορείς να συνδιαλλαγείς, αλλά και να αναθεωρήσεις.



Όσο για τον οίκτο… είναι ένα «ηθικό» εξαναγκαστικό συναίσθημα. Δεν έχει σχέση με την συμπόνια, που είναι δείγμα ύπαρξης καλοσύνης και σεβασμού… και είναι γνώρισμα της καρδιάς."

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
maggisoula

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 3634

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τετ 16 Ιαν - 19:03:59

Δεν κατάλαβα τίποτα! Είναι το μυαλό έτσι κιαλλιως κολλημένο αλλού!! Αλτροιστικο κάτι. Τι ακριβώς σημαίνει αλτρουισμός γιατί κάτι τ'ετοιες λέξεις με πάνε όλο σε σοβιέτ κκε και πάει λέγοντας. Και να πω ακόμα με ότι μπόρεσε ν αρπάξει η κούτρα μου κι αν και δεν τον πολυπαω τον νίτσε ότι δεν προσπάθησα ποτέ να είμαι ηθική. Ειλικρινής ναι γιατί μου ήταν πάντα θέμα τιμής και σεβασμού στον εαυτό μου. Γιατί είμαι όλο διαλόγους μ αυτ'ον και έτσι και μου λέει φτου σου ν ανοίξει η γη να με καταπιεί! Τ'ωρα αν αυτό θέλει να πει ο νίτσε....έτυχε.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
anarhos

avatar

Ηλικία : 41
Κριός
Ημερομηνία εγγραφής : 08/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 639

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Τετ 16 Ιαν - 19:35:05

Εκτιμώ τα αληθινά αισθήματα και τις αυθεντικές σκέψεις, και αδιαφορώ για την ηθική κάποιου. Γέμισε ο τόπος ηθικές. Η ηθική της επιστήμης, η ηθική της αγάπης, η ηθική του πολέμου, η ηθική της κοινωνίας, η ηθική η δική μου, η δική σου, και δεν τελειώνει ποτέ. Όταν κάτι επαναλαμβάνεται σε σταθερούς ρυθμούς, το βάζουμε μέσα στους κανόνες της ηθικής.

Όταν μου λέει κάποιος, "η ηθική η δική μου λέει", εγώ του λέω "όχι αγαπητέ μου δεν μου μιλάς για την ηθική σου, αλλά για τις συνήθειες σου". Εύστοχα μίλησες Αιθηρόη. Μόνο που θα συμπληρώσω πόσο σημαντικό είναι να σπάμε τις συνήθειες μας. Είναι πραγματικά βαθύ αυτό το θέμα της ηθικής και πολύ καλά έβαλες το θέμα φίλε μου. Μήπως η ηθική δεν ήταν αυτή που δημιούργησε κανόνες μέσα στη σκοτεινή περίοδο του μεσαίωνα, και στους κανόνες της δεν πάτησαν τόσα εγκλήματα; Μήπως για λόγους ηθικής και τιμής δεν αναγκάστηκαν και ανάγκασαν τόσους ανθρώπους να ζούνε μαζεμένοι και να στεγνώνουν τα αισθήματα τους; να μην εκφράζονται πολύ, να μην νιώθουν πολύ, να μην εκδηλώνονται πολύ και μαζεύτηκαν τόσα αποθυμένα μέσα στα αισθήματα των ανθρώπων; Ποιοι είναι αυτοί που αποφασίζουν για το ηθικό και το ανήθικο; Επιστήμη; Πολιτική; Ιατρική; Φιλοσοφία; Ιστορία; Παν μέτρον άριστον, και πρώτιστο το ήθος έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Και για να ισσοροπούν τα καταπαπιεσμένα πάθη, είχες τις διονυσιακές γιορτές και όργια. Τα βόλευαν καλά έτσι. Μετά από αυτούς όμως;

Κι εγώ Αριστέα κόλλησα στο άλογο.

Η ηθική σου πρέπει να είναι αυτή που σου δείχνει ο χτύπος της καρδιάς σου. Δική μου άποψη και πιστεύω. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν σέβομαι των άλλων. Αρκεί να έχει ρίζες σε αλήθειες μέσα τους. Κι όχι σε παπαγαλίσματα των εποχών και των αρχόντων της κάθε εποχής.


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
christos5d

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 07/05/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 383

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Πεμ 17 Ιαν - 1:47:53

[quote="nnan"]Christos 5d σε ευχαριστω που δέχτηκες την κάμαρη σου. Και δεχτηκες και μενα ...


( το ασυνάρτητο..)


Tι εννοείς με το παραπάνω; Πρέπει να μαντέψω; ή δεν χρειάζεται;


christos5d
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Πεμ 17 Ιαν - 6:44:26

Φίλε μου, το συγκεκριμενο ειναι μια προσπαθεια αυτοσαρκασμου και χιουμορ ,
δεν εχει σχεση με τα μυνηματα, αλλα με το πως αισθανομαι για μενα,
τι μου δωθηκε και το πως το καταντησα.
Αυτοσαρκαζομαι :)
γι αυτο σε ευχαριστω, που εχεις το σθενος και με ανεχεσαι ακομη...
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
christos5d

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 07/05/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 383

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Πεμ 17 Ιαν - 10:37:26

nnan έγραψε:
Φίλε μου, το συγκεκριμενο ειναι μια προσπαθεια αυτοσαρκασμου και χιουμορ ,
δεν εχει σχεση με τα μυνηματα, αλλα με το πως αισθανομαι για μενα,
τι μου δωθηκε και το πως το καταντησα.
Αυτοσαρκαζομαι :)
γι αυτο σε ευχαριστω, που εχεις το σθενος και με ανεχεσαι ακομη...

Βάσει όσων έχεις γράψει ως τώρα και έχεις μοιραστεί άφοβα και απλόχερα με όλους εδώ, θα'λεγα ότι δεν είσαι άξια αυτοσαρκασμού (ας μη το παρακάνουμε με αυτόν, "παν μέτρον άριστον" και ποιοι είμαστε ή δεν είμαστε ο καθένας το Γνωρίζουμε καλά μέσα μας), αλλά ότι είσαι άξια θαυμασμού...

Θα'θελα πολύ να είχα μια φίλη σαν εσένα...


christos5d
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
maggisoula

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 3634

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Πεμ 17 Ιαν - 10:40:26

christos5d έγραψε:


Βάσει όσων έχεις γράψει ως τώρα και έχεις μοιραστεί άφοβα και απλόχερα με όλους εδώ, θα'λεγα ότι δεν είσαι άξια αυτοσαρκασμού (ας μη το παρακάνουμε με αυτόν, "παν μέτρον άριστον" και ποιοι είμαστε ή δεν είμαστε ο καθένας το Γνωρίζουμε καλά μέσα μας), αλλά ότι είσαι άξια θαυμασμού...

Θα'θελα πολύ να είχα μια φίλη σαν εσένα...

συμφωνώ απολύτως!!!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Πεμ 17 Ιαν - 20:01:01

Με τιμά ο λόγος σας και η φιλία σας
Για αυτο εδω, ειναι το Σπίτι μου

Και επειδη, αν αφήσω να συγκροτήσω πρώτα την σκέψη μου και μετά να σας πω.. τι εννοώ με αυτήν την εικόνα, δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ.. θα σας πω τώρα. Πρώτα όμως θα πω οτι δεν έχω ουδεμία πρόθεση να σας κάνω να αισθανθείτε οίκτο, γιατι τον σιχαίνομαι.Και ουδεμία πρόθεση έχω, στο να σας στενα χωρέψω.
Το μόνο που επιθυμώ , όταν το κάνω αυτό, είναι το " θέλω να το κουβεντιάσουμε..."

Ετσι λοιπόν, σε έναν τρισδιάστατο χώρο, μήκος , πλάτος, ύψος..
Νιώθω και βλέπω , το σώμα μου (Ύλη) , την λογική μου (Νούς) και ασπροσδιόριστα συναισθήματα που ψάχνουν την έκφρασή τους στην ύλη (Ψυχή).
Ουσιαστικά αυτά που μπορω να προσδιορίσω καλύτερα, είναι τις δύο πρώτες μου διαστάσεις, το σώμα μου και την λογική μου.. μυρμηγκάκι ..με προγραμματισμό.
Ο κόσμος του ορατού μου.

"Ποιητής Ουρανού και Γης, ορατών τε πάντων και αοράτων.."
αοράτων..η ξέφρενη ψυχούλα μου..

(Ποιητής , υπέροχη λέξη, απεριόριστες δυνατότητες).

Το μυρμηγκάκι .. έχει γνώριμεςτου, ΜΟΝΟ τις δύο διαστάσεις, αυτές του μήκους και του πλάτους, αγνοώντας την τρίτη, που είναι το ύψος. (ελπίζω οτι με έννοείτε εως τώρα..)
Οπότας..



Στην απλή και μυρμηγκίσια ζωή μου...
..επιθύμω ένα σώμα ΑΙΩΝΙΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ,
Ο Νούς μου μετράει ..ΠΡΟΒΑΤΑΚΙΑ νυστα
και η ψύχη μου περιφέρεται σαν ξέφρενο άλογο ΑΙΩΝΙΑ.. εχ

Τώρα, ίσως να με εννοήσατε να


(Παρένθεση)
ΑΥΤΟ ^ είναι ένα γραμματάκι για τους Φίλους Μου και τους Αδελφους που θα ήθελα να είχα στα πιο τρελά μου Όνειρα.
Παρακαλείσθε , όσοι απο έσας δεν αισθανεστε έτσι, απλως προσπεράστε. Καλό Σας Δρόμο .

Αρίστω μου hh ,
αλτρουϊσμος http://www.blavatsky.gr/el/varius/113-altruism-disarmony.html (μάλλον με "δουλεύεις" όταν λές οτι δεν γνωρίζεις τι είν' τουτ'..) ...

Ευχαριστώ Σας :)
απ΄την Καρδιά Μου και τα τρισβαθα της ..ξέφρενης ψυχούλας μου 7..8..9 (χεχε)
Και γω χρειάζομαι φίλους σαν και σας
..Πάμε παρακάτω..

ηλιος ηλιος ηλιος
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
maggisoula

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 3634

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Κυρ 20 Ιαν - 17:03:58

Αλτρουισμός σουριαλισμός σοσιαλισμός κι αλλα παρόμοια όχι δε ξέρω δεν τις καταλαβαίνω δε μου κάνουν για Ελληνικές λέξεις. Δε καταλαβαι'νω πως φτάσαν στα στόματα μας. Δεντις αποκωδικοποιε'ι το μυαλό μου το λίγο. Γι αυτό ρώτησα τι σημαίνει. Οπότε ξωτικιά μου και βέβαια δε σε κοροιδεύω! Φιλιά!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
ioessa

avatar

Ηλικία : 37
Τόπος : ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Καρκίνος
Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 1290

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)   Δευ 21 Ιαν - 0:03:28



Συμφωνω με τον άναρχο , με την μαγισούλα με τον χρήστο και με την νανν





Mόνο η αγάπη

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Η γενεαλογία της ηθικής (και περί αλτρουισμού)
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου... :: ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ :: CHRISTOS-5D-
Μετάβαση σε: