H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...

Και ο Νους... ο Αλχημιστής των Πάντων... και η Αλήθεια, οδηγός!
 
ΑρχικήΦόρουμΑναζήτησηΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεσηΕγγραφή
Είθε στους δρόμους της ουσίας σου να πορευθείς και στα μυστικά απόκρυφα αρχεία της ψυχής σου... Είναι άπειρες οι κατευθύνσεις στο Άπειρο Σύμπαν… Το ταξίδι μαγικό και ατελείωτο… Έχεις πολλά να χαρτογραφήσεις…

Μοιραστείτε | 
 

 Οι ψίθυροι της ψυχής...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Αιθηρόη
Admin
avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 28/02/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2417

ΔημοσίευσηΘέμα: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τρι 8 Μαρ - 4:58:21

Ακούς;
Ακούς...;
Άκου...

« ...Ποιος είσαι;

«Με λένε...»
Και να η πρώτη μάσκα...

Ποιος είσαι;

«Οι γονείς μου... η οικογένεια μου... οι φίλοι μου... η δουλειά μου...»

Μάσκες η μία πάνω στην άλλη...
Χαμένοι μέσα σε ρόλους και ιδιότητες άλλων...

Ποιος είναι αυτός που είδε την ουσία;

Ποια είμαι;

Και με πιάνει ταραχή...
Απεγνωσμένα με ξεφλουδίζω στρώμα στρώμα
έτσι όπως αδειάζω βιαστικά τα συρτάρια μου
για να βρω μια αρχαία πυξίδα...
Το άνοιγμα των 12 κουτιών...
το ένα μέσα στο άλλο...

Βυθίζομαι όλο αγωνία και σκαλίζομαι
Μαλώνω με την γνώση...

Ποια είμαι;

Βλέπω τόπους, ακούω επιθυμίες...
Όσους με άγγιξαν, όσους με γνώρισαν...
Αναγνωρίζω όσα νόμισαν και όσα όρισαν...
Όσα ονόμασαν και όσα απαίτησαν...
Μα τίποτα από αυτά δεν είμαι...

Ποια είμαι;

Καλές στιγμές κακές στιγμές...
Στα λάθη στις εμπνεύσεις...
Στις σκέψεις μου τις πιο κρυφές
και στου μυαλού την τρέλα...
Στο ήπιο κάθε μου αίσθησης...
Σ απόκρυφες αναμνήσεις...

Δάκρυα μου θόλωσαν το νου...
Γονάτισε η καρδιά μου...
Λευκό πανί δείχνει η ψυχή...
Το σώμα γονατίζει...

Ποια είμαι;

Το πιο δύσκολο κομμάτι της αναζήτησης μου...
Όσο κι αν έψαξα, απάντηση δεν βρήκα...

Όλα ξεγελάσματα...

Αναζήτησα γύρω μου... δίπλα μου... μέσα μου... έσκαψα βαθιά...
κοίταξα από μακριά... κοίταξα δειλά... κοίταξα θαρραλέα...
έψαξα στο φως... κι έψαξα περισσότερο στο σκοτάδι...

Όλα όσα ανακάλυπτα... ήταν οι άλλοι...
Ήμουν η κόρη, η αδελφή, η φίλη, η μητέρα, η αγαπημένη, η ερωμένη,
η σύντροφος, η συνάδελφος, η γειτόνισσα, η.. η.. η.. Η..........

Μα... Ποια είμαι;

Όλα μου έμοιαζαν των άλλων...
Τίποτα δικό μου...
Τίποτα ολότελα δικό μου... ατόφιο... αυθεντικό...

«Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε και αγαπάμε...»
Θυμήθηκα...

Μα ποιες σκέψεις είναι δικές μου;
Τι αγαπάω αυθεντικά και όχι από «παιδεία»;
Ποια είμαι πρέπει πρώτα να βρω...
Μόνο έτσι θα ξεχωρίσω τις αληθινές μου σκέψεις...
Αυτές χωρίς κάποια πρόθεση, αλλά από ουσία οδηγούμενες.

Ποια είμαι;

«Φτιάχνεσαι από αυτά που γνωρίζεις...»
Θυμήθηκα...

Μα δεν γνωρίζω τίποτα...

Απλά πιστεύω σε όσα μπορούν και χωράνε στο νου μου
χωρίς να διαμαρτύρεται η συνείδηση του ενστίκτου μου...

Είναι όπως λέω... «γεννήθηκα...»... γιατί το ξέρω, αλλά...
δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνες τις στιγμές... δεν γνωρίζω τίποτα
για εκείνες τις στιγμές...

Ένα σώμα φτιάχτηκε... ένα όχημα προετοιμάστηκε...
Καύκαλο σαλιγκαριού...

Μα...

Ποια είμαι;

Θυμάμαι παιδί ακόμα να με ρωτά η «παιδαγωγός»...
«Πού είσαι;»
Κάθε μέρα ξανά και ξανά...
«Στην κουζίνα...»
«Όχι! Πού είσαι;»
«Στο σπίτι!»
«Όχι! Πού είσαι;»
Ξανά και ξανά και ξανά...

Μέρες ατελείωτες η ερώτηση να με βασανίζει...
Ώσπου κάποιο βράδυ... κοίταζα ψηλά στα αστέρια... έντονα... μαγεμένα...
δεν έβλεπα τίποτα άλλο πέρα από τα φωτεινά σημάδια που με ρουφούσαν
σαν μαύρη τρύπα... και τότε άρχισα να χοροπηδάω και να φωνάζω...
«Δεν ξέρω που είμαι! Δεν ξέρω πού είμαι! Είμαι παντού! Είμαι παντού!!»
Δεν ξέρω τι... δεν ξέρω πώς...
Ξέρω πως η ερώτηση έπαυσε...
Και ξέρω πως σήμερα μπορώ να πω...
Είμαι παντού... και πουθενά.

Ποια είμαι;
Να ήταν τόσο εύκολο όσο το «παντού»!

Ποια είμαι;

«Το όμοιο έλκει το όμοιο...»
Θυμήθηκα...

Μια κβαντική εξίσωση...
Μα αν είναι έτσι... γιατί είμαι μόνη ανάμεσα σε τόσα;

Το αόρατο με έλκει, μα δεν με καθρεφτίζει έτσι για να πάρω μια ματιά...
Και το αόρατο πώς να το στήσεις μέσα σου
όταν φανερώνεται στο όνειρο... στο όραμα... στο απροσδιόριστο της πίστης...

Κι εγώ αμφιβάλλω... γιατί πουθενά δεν βρίσκει ηρεμία ο νους...
Ανοίγει νέες σκέψεις... νέες αναζητήσεις... νέες απορίες...

Οι μεγάλες ανακαλύψεις σε φέρνουν μπροστά στην χρυσαφένια περγαμηνή
που γράφει... «Τελικά δεν γνωρίζω τίποτα...»

Οι μεγάλες αποκαλύψεις ανοίγουν νέους δρόμους... νέες αφετηρίες...
Και δεν φτάνεις ποτέ... δεν τελειώνεις ποτέ... δεν χωράς πουθενά...
Κοιτάς μπροστά σου τον απέραντο «χώρο» να στέκει με θράσος και να σε μετρά...
Και ή τα παρατάς και καταλήγεις τρελός και χαμένος περισσότερο από πριν...
ή ανασηκώνεις το πόδι από το χώμα για να γεωγραφήσεις το επόμενο βήμα...
Ακατάπαυστο προσκύνημα...

Ποια είμαι;

Όταν στέκομαι όρθια ντρέπομαι να δειλιάσω....
Κι όταν γονατίζω, ντρέπομαι να παραδοθώ...

«Μοναχικοί Πολεμιστές ήμαστε όλοι...»
Θυμήθηκα...

Πίστευα...
Μου έδινε θάρρος μα δεν μου έδινε ησυχία...
Μια δυσεύρετη συνείδηση από το βάθος μου φώναζε «Άλλαξε το!»
Μα δεν καταλαβαίνω ψυχή μου...

Πώς να μαζέψω τους πλανήτες μέσα μου, σε μία ευθεία
και να ενεργοποιήσω το τούνελ που θα ρεύσει η αλλαγή;

Ποια είμαι;

«Πυγολαμπίδα...»
Θυμήθηκα...

Μα από πού ήρθε αυτό;

Η αυλή του χωριατόσπιτου ήταν γεμάτη από πυγολαμπίδες...
Όταν τις έκλεινα στην χούφτα μου, φώτιζαν περισσότερο...
Και όταν τις άφηνα... χόρευαν προκλητικά μπροστά στο πρόσωπο μου...
Χόρευαν...!!!

«Άλλαξε το!»

Και είδα...
Δεν είναι πόλεμος... είναι αναπαράσταση... είναι χορός...
Ο σοφός χορευτής γνωρίζει ότι δεν πολεμά με την «Φωτιά» της ζωής...
Είναι η «Φωτιά»...

Από παιδί ονειρευόμουνα να χορέψω ανάμεσα στα αστέρια...
Να χορέψω για τα αστέρια...
Να επιπλέω στον βυθό του διαστήματος και να χορέψω όλα τα σχήματα των γαλαξιών...
Να στροβιλίζομαι προκαλώντας ανέμους όλων των χρωμάτων...

Μια πυγολαμπίδα μέσα στο άπειρο...
Μια πυγολαμπίδα...
Μοιάζω...

Πού να με ονειρευτώ;

Ποια είμαι;

Μέσα σε όλα όσα αναζήτησα... σε όσες έρευνες καταπιάστηκα...
σε όσες απαντήσεις γύρεψα... όπου έψαξα... όπου περπάτησα...
εμένα γύρευα.

Την σύνδεση μου και τις αιτίες μου έψαχνα...
Την θέση μου μέσα σε αυτό το αχανές δημιούργημα...
Όλα αυτά τα μικροστοιχεία και μικροεξισώσεις που συνθέτουν
την δική μου ύπαρξη... ατομικότητα... ταυτότητα...

Να κατευνάσω τον φόβο της ανυπαρξίας και του ασήμαντου...
Να εξηγήσω την ενστικτώδη ισχυρή άρνηση του τυχαίου και του πρόσκαιρου...
Να κατανοήσω όλες αυτές τις εκρήξεις του γίγνεσθαι...
Να δικαιολογήσω τους λόγους που κατανοώ την ύπαρξη του απείρου...
Να αθωώσω την δικαιολογία για να πάψει να είναι άμυνα
και να επιβεβαιωθεί ως ανάμνηση και δικαίωμα...

Ποια είμαι;

Γεννήθηκα με οδηγίες χρήσης που κάποιοι απόθεσαν στα χέρια των συνανθρώπων...
Λειτούργησαν μέχρι εκεί που ξεχαρβάλωσαν το μοντέλο, ενεργοποιώντας
την αντίστροφη μέτρηση που οδηγούσε στην έκρηξη του Φοίνικα...

Πόσες φορές δεν υπήρξα Φοίνικας;
Πόσοι θάνατοι δεν σάρωσαν το παλιό μου;
Πόσες φορές θα καώ ακόμα, μέχρι να βρω;

Ποια είμαι;

Αν οι μνήμες είναι α-λήθεια...
Ποιες μνήμες να υποστηρίξω;
Αυτές που «έζησα», ξεπέταγμα στιγμών...
Οι άλλες οι Μεγάλες... σαν το όνειρο που χάνεται την νύχτα και μόνο μια αίσθηση
σου αφήνει, ίσα για να σε βασανίζει και να σου θυμίζει την αδυναμία σου να συγκρατήσεις και να «δεις»...

Ποια είμαι;

Ο «Κανένας» δεν έχει πού να πάει... δεν ησυχάζει στην πορεία του...

Ποια είμαι;

Ακούω την ίδια μου φωνή να με ρωτά...
« Μα αν δεν ξέρεις εσύ... τότε ποιος;»...

Ποια αλήθεια να μαρτυρήσω στον εαυτό μου;
Ποιον κωδικό να ενεργοποιήσω;
Δειλία ή προστασία μου κρατά μακριά την γνώση αυτή;

«Ποια είσαι εσύ που τολμάς;»
Μου αγριεύει μια φωνή...
Μα αντί να τρομάξω χαμογελάω σχεδόν ειρωνικά...
Μήπως αυτό δεν ψάχνω;

Ποια είμαι εγώ που τολμώ...
Ζω... Υπάρχω... και έχω όλα τα δικαιώματα του Καταστατικού του Σύμπαντος....

Αλλά...

« Ποια ήσουν;»
Ποια ήμουν;
Μα δεν είναι αυτό που ψάχνω...
Θυμάμαι...

Ποια είμαι, ρωτώ...

Πού να με ονειρευτώ;
Ποια είμαι;...»


Ακούς;

Κι εσύ...

Πόσες φορές αναρωτήθηκες αληθινά...

Ποιος είσαι;

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ;



Αιθηρόη 18-5-2010


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.aoratos-naos.com
maggisoula

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 3634

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Σαβ 19 Νοε - 21:21:16

Πω! Μολις τώραΑ κατάλαβα ότι δεν μιλούσες για σένα! Θα τρελαθώ! Πως δεν το κατάλαβ τόσο καιρό; Εδώ μιλάει μια ψυχή που μπορεί να είναι οποιουδήποτε! Είδα την δική μου! Τώρα καταλαβαίνω που είπες ότι δεν θα μπορέσουμε να σε καταλάβουμε αν δεν μιλήσεισ από μέσα μας! Ξεχωρίζουν ποια είσαι εσύ και ποια είμαστε εμείς! Κ΄τ΄σσε τώρα γιατί τώρα αρχίζω να το χωνεύω και είμαι συγκλονισμένη από την ανακάλυψη μου αφήστε με να την απολάυσω! Αυτό που μπορείς ναα αποκρυπτογραφείς τις ψυχές είναι είναι........τι είναι; Ωχ! Δεν βρίκσω λόγια!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
maggisoula

avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 3634

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τρι 2 Οκτ - 9:06:54

¨οχι νεράιδα της ψυχής! Το λογο σου δεν τον φτάνει καμιά όσα κιαν σου δανειστεί!!!!!! Τσάμπα τσαντίζομαι!
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τρι 2 Οκτ - 10:08:38

.


Έχει επεξεργασθεί από τον/την nnan στις Τετ 6 Ιουλ - 12:28:56, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τρι 2 Οκτ - 10:16:31

.


Έχει επεξεργασθεί από τον/την nnan στις Τετ 6 Ιουλ - 12:29:17, 1 φορά
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ηλιόδωρος

avatar

Τόπος : Κάπου κοντά από την Πηγή…
Ημερομηνία εγγραφής : 04/07/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 1302

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τρι 2 Οκτ - 14:00:14

rrros
Αιθηρόη έγραψε:
…. Το άνοιγμα των 12 κουτιών...
το ένα μέσα στο άλλο...

….Ήμουν η κόρη, η αδελφή, η φίλη, η μητέρα, η αγαπημένη, η ερωμένη,
η σύντροφος, η συνάδελφος, η γειτόνισσα, η.. η.. η.. Η..........

Μα... Ποια είμαι;

«Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε και αγαπάμε...»
Θυμήθηκα...


«Φτιάχνεσαι από αυτά που γνωρίζεις...»
Θυμήθηκα...

Είναι όπως λέω... «γεννήθηκα...»... γιατί το ξέρω, αλλά...
δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνες τις στιγμές... δεν γνωρίζω τίποτα
για εκείνες τις στιγμές...
πλέον σχεδόν κάθε βράδυ... κοίταζα(ω) ψηλά στα αστέρια... έντονα... μαγεμένα...

«Το όμοιο έλκει το όμοιο...»

Το αόρατο με έλκει ,πάντα με έλκυε

Και δεν φτάνεις ποτέ... δεν τελειώνεις ποτέ...

Την σύνδεση μου και τις αιτίες μου έψαχνα...
Την θέση μου μέσα σε αυτό το αχανές δημιούργημα...

Ποια αλήθεια να μαρτυρήσω στον εαυτό μου;
Ποιον κωδικό να ενεργοποιήσω;
Δειλία ή προστασία μου κρατά μακριά την γνώση αυτή;

Ακούς;

Κι εσύ...

Πόσες φορές αναρωτήθηκες αληθινά...

Ποιος είσαι;

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ;

Πόσες φορές δεν υπήρξα Φοίνικας;

>5.500.000




Μaggisoula μου, εγώ πιστεύω πως μας πάράθεσε μια εσωτερική της στιγμή με το Είναι ΤΗΣ και είμαι ΣΙΓΟΥΡΟΣ για αυτό, τόσο ώστε να είμαι σίγουρος ότι υπάρχω και ζω, τόσο ώστε να αισθάνομαι την αναπνοή μου οταν σας γράφω αυτά τώρα...

Νnan, .... έχεις την αγάπη μου ... και ελπίζω να καταλάβεις γιατί στο γράφω. Το γράφω με αγνή καρδιά΄. Όλα είναι για την πορεία μας, σκοπός μας να τραβείξουμε το π και να δούμε τα όρια μας...


rrros rrros rrros Ένα για τη κάθε μια σας


Αφού μπορείς να γίνεις τα πάντα, γίνε ο Εαυτός σου, γιατί εσύ είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο !!

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.youtube.com/user/mikroulis11
nnan



Ημερομηνία εγγραφής : 09/03/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2946

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τρι 2 Οκτ - 15:54:18

εύχομαι να σε εννοώ όπως εννοώ τον ευατο μου, οταν μιλα για αγαπη
ειμαι παρα πολυ στεναχωρημενη, ελπιζα οτι τουλαχιστον θα δινοταν το δικαιωμα να πουμε ναι ή οχι
δυστηχως ουτε τους συμβολισμους , ουτε τα ονειρα τα καταλαβα ποτε.Αν προσπαθησω να τα καταλαβω πεφτει η ψυχη μου σε σκοτος.ο μονος τροπος να αντιληφθω ενα συμβολο, ειναι απο το πριν να το αντιληφθω να με τραβηξει η αναγκη του, κοντα του. Και παλι ομως δεν μπορω να τα καταλαβω. Και τα ονειρα μου , οταν θελω να τα εξηγησω, που δεν το κανω πλεον γιατι δεν τα θυμαμαι, προσπαθω να με περασω απο μικροσκοπιο.Τι εκανα, τι φταιει,ποιους ειδα, τι ειπα;
Και αυτα μαλλον ειδαν και αποειδαν και μου κλεισαν την πορτα τους.
Δεν ξερω αν αυτο ειναι καλο ή κακο, ομως δεν καταλαβαινω. Ανοιξα ενα βιβλιο που μου πε οτι θα βρω την Α-ληθεια.Βρηκα πολλες και αυτο αληθεια ειναι,οχι ομως μια.
Και εκει που ελεγα οτι δεν μπορει καπου θα συγκλινουν στον επιλογο ολα τουτα
Ο επιλογος ελεγε να ψαξω τα συμβολα στον κοσμο της υλης, τι κανουμε τωρα Λοχια;;
Ο κοσμος της υλης ειναι πολυ ομορφος ειναι ο Δασκαλος μου και τον Σεβομαι
Είναι σαν την ιστορια της Πενταμορφης και του τέρατος,χωρις το χαπι στο τελος
(Εγώ τέρας)
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
sofaki

avatar

Ηλικία : 40
Ιχθύς
Ημερομηνία εγγραφής : 25/08/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 252

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τετ 3 Οκτ - 9:50:19

Το αγαπημένο μου κομμάτι σ αυτό το ποιήμα:

Το αόρατο με έλκει, μα δεν με καθρεφτίζει έτσι για να πάρω μια ματιά...
Και το αόρατο πώς να το στήσεις μέσα σου
όταν φανερώνεται στο όνειρο... στο όραμα... στο απροσδιόριστο της πίστης...

Κι εγώ αμφιβάλλω... γιατί πουθενά δεν βρίσκει ηρεμία ο νους...
Ανοίγει νέες σκέψεις... νέες αναζητήσεις... νέες απορίες...

Οι μεγάλες ανακαλύψεις σε φέρνουν μπροστά στην χρυσαφένια περγαμηνή
που γράφει... «Τελικά δεν γνωρίζω τίποτα...»

Οι μεγάλες αποκαλύψεις ανοίγουν νέους δρόμους... νέες αφετηρίες...
Και δεν φτάνεις ποτέ... δεν τελειώνεις ποτέ... δεν χωράς πουθενά...
Κοιτάς μπροστά σου τον απέραντο «χώρο» να στέκει με θράσος και να σε μετρά...
Και ή τα παρατάς και καταλήγεις τρελός και χαμένος περισσότερο από πριν...
ή ανασηκώνεις το πόδι από το χώμα για να γεωγραφήσεις το επόμενο βήμα...
Ακατάπαυστο προσκύνημα...

Ποια είμαι;

Όταν στέκομαι όρθια ντρέπομαι να δειλιάσω....
Κι όταν γονατίζω, ντρέπομαι να παραδοθώ...

«Μοναχικοί Πολεμιστές ήμαστε όλοι...»
Θυμήθηκα...

Πίστευα...
Μου έδινε θάρρος μα δεν μου έδινε ησυχία...
Μια δυσεύρετη συνείδηση από το βάθος μου φώναζε «Άλλαξε το!»
Μα δεν καταλαβαίνω ψυχή μου...

Πώς να μαζέψω τους πλανήτες μέσα μου, σε μία ευθεία
και να ενεργοποιήσω το τούνελ που θα ρεύσει η αλλαγή;

Ποια είμαι;

«Πυγολαμπίδα...»
Θυμήθηκα...

Μα από πού ήρθε αυτό;

Η αυλή του χωριατόσπιτου ήταν γεμάτη από πυγολαμπίδες...
Όταν τις έκλεινα στην χούφτα μου, φώτιζαν περισσότερο...
Και όταν τις άφηνα... χόρευαν προκλητικά μπροστά στο πρόσωπο μου...
Χόρευαν...!!!

«Άλλαξε το!»

Και είδα...
Δεν είναι πόλεμος... είναι αναπαράσταση... είναι χορός...
Ο σοφός χορευτής γνωρίζει ότι δεν πολεμά με την «Φωτιά» της ζωής...
Είναι η «Φωτιά»...

Από παιδί ονειρευόμουνα να χορέψω ανάμεσα στα αστέρια...
Να χορέψω για τα αστέρια...
Να επιπλέω στον βυθό του διαστήματος και να χορέψω όλα τα σχήματα των γαλαξιών...
Να στροβιλίζομαι προκαλώντας ανέμους όλων των χρωμάτων...

Μια πυγολαμπίδα μέσα στο άπειρο...
Μια πυγολαμπίδα...
Μοιάζω...

Πού να με ονειρευτώ;
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ηλιόδωρος

avatar

Τόπος : Κάπου κοντά από την Πηγή…
Ημερομηνία εγγραφής : 04/07/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 1302

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τετ 3 Οκτ - 12:20:21



Αφού μπορείς να γίνεις τα πάντα, γίνε ο Εαυτός σου, γιατί εσύ είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο !!

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.youtube.com/user/mikroulis11
Αιθηρόη
Admin
avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 28/02/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2417

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Τετ 3 Οκτ - 14:55:11










Να έχετε αγάπη στην καρδιά, φως στο πνεύμα,
θάρρος στην ψυχή και αλήθεια στο στόμα...


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.aoratos-naos.com
Επισκέπτης
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Οι ψίθυροι της ψυχής...   Δευ 19 Μαϊος - 12:28:46

Αιθηρόη έγραψε:
Ακούς;
Ακούς...;
Άκου...

« ...Ποιος είσαι;

«Με λένε...»
Και να η πρώτη μάσκα...

Ποιος είσαι;

«Οι γονείς μου... η οικογένεια μου... οι φίλοι μου... η δουλειά μου...»

Μάσκες η μία πάνω στην άλλη...
Χαμένοι μέσα σε ρόλους και ιδιότητες άλλων...

Ποιος είναι αυτός που είδε την ουσία;

Ποια είμαι;

Και με πιάνει ταραχή...
Απεγνωσμένα με ξεφλουδίζω στρώμα στρώμα
έτσι όπως αδειάζω βιαστικά τα συρτάρια μου
για να βρω μια αρχαία πυξίδα...
Το άνοιγμα των 12 κουτιών...
το ένα μέσα στο άλλο...

Βυθίζομαι όλο αγωνία και σκαλίζομαι
Μαλώνω με την γνώση...

Ποια είμαι;

Βλέπω τόπους, ακούω επιθυμίες...
Όσους με άγγιξαν, όσους με γνώρισαν...
Αναγνωρίζω όσα νόμισαν και όσα όρισαν...
Όσα ονόμασαν και όσα απαίτησαν...
Μα τίποτα από αυτά δεν είμαι...

Ποια είμαι;

Καλές στιγμές κακές στιγμές...
Στα λάθη στις εμπνεύσεις...
Στις σκέψεις μου τις πιο κρυφές
και στου μυαλού την τρέλα...
Στο ήπιο κάθε μου αίσθησης...
Σ απόκρυφες αναμνήσεις...

Δάκρυα μου θόλωσαν το νου...
Γονάτισε η καρδιά μου...
Λευκό πανί δείχνει η ψυχή...
Το σώμα γονατίζει...

Ποια είμαι;

Το πιο δύσκολο κομμάτι της αναζήτησης μου...
Όσο κι αν έψαξα, απάντηση δεν βρήκα...

Όλα ξεγελάσματα...

Αναζήτησα γύρω μου... δίπλα μου... μέσα μου... έσκαψα βαθιά...
κοίταξα από μακριά... κοίταξα δειλά... κοίταξα θαρραλέα...
έψαξα στο φως... κι έψαξα περισσότερο στο σκοτάδι...

Όλα όσα ανακάλυπτα... ήταν οι άλλοι...
Ήμουν η κόρη, η αδελφή, η φίλη, η μητέρα, η αγαπημένη, η ερωμένη,
η σύντροφος, η συνάδελφος, η γειτόνισσα, η.. η.. η.. Η..........

Μα... Ποια είμαι;

Όλα μου έμοιαζαν των άλλων...
Τίποτα δικό μου...
Τίποτα ολότελα δικό μου... ατόφιο... αυθεντικό...

«Είμαστε αυτό που σκεφτόμαστε και αγαπάμε...»
Θυμήθηκα...

Μα ποιες σκέψεις είναι δικές μου;
Τι αγαπάω αυθεντικά και όχι από «παιδεία»;
Ποια είμαι πρέπει πρώτα να βρω...
Μόνο έτσι θα ξεχωρίσω τις αληθινές μου σκέψεις...
Αυτές χωρίς κάποια πρόθεση, αλλά από ουσία οδηγούμενες.

Ποια είμαι;

«Φτιάχνεσαι από αυτά που γνωρίζεις...»
Θυμήθηκα...

Μα δεν γνωρίζω τίποτα...

Απλά πιστεύω σε όσα μπορούν και χωράνε στο νου μου
χωρίς να διαμαρτύρεται η συνείδηση του ενστίκτου μου...

Είναι όπως λέω... «γεννήθηκα...»... γιατί το ξέρω, αλλά...
δεν θυμάμαι τίποτα από εκείνες τις στιγμές... δεν γνωρίζω τίποτα
για εκείνες τις στιγμές...

Ένα σώμα φτιάχτηκε... ένα όχημα προετοιμάστηκε...
Καύκαλο σαλιγκαριού...

Μα...

Ποια είμαι;

Θυμάμαι παιδί ακόμα να με ρωτά η «παιδαγωγός»...
«Πού είσαι;»
Κάθε μέρα ξανά και ξανά...
«Στην κουζίνα...»
«Όχι! Πού είσαι;»
«Στο σπίτι!»
«Όχι! Πού είσαι;»
Ξανά και ξανά και ξανά...

Μέρες ατελείωτες η ερώτηση να με βασανίζει...
Ώσπου κάποιο βράδυ... κοίταζα ψηλά στα αστέρια... έντονα... μαγεμένα...
δεν έβλεπα τίποτα άλλο πέρα από τα φωτεινά σημάδια που με ρουφούσαν
σαν μαύρη τρύπα... και τότε άρχισα να χοροπηδάω και να φωνάζω...
«Δεν ξέρω που είμαι! Δεν ξέρω πού είμαι! Είμαι παντού! Είμαι παντού!!»
Δεν ξέρω τι... δεν ξέρω πώς...
Ξέρω πως η ερώτηση έπαυσε...
Και ξέρω πως σήμερα μπορώ να πω...
Είμαι παντού... και πουθενά.

Ποια είμαι;
Να ήταν τόσο εύκολο όσο το «παντού»!

Ποια είμαι;

«Το όμοιο έλκει το όμοιο...»
Θυμήθηκα...

Μια κβαντική εξίσωση...
Μα αν είναι έτσι... γιατί είμαι μόνη ανάμεσα σε τόσα;

Το αόρατο με έλκει, μα δεν με καθρεφτίζει έτσι για να πάρω μια ματιά...
Και το αόρατο πώς να το στήσεις μέσα σου
όταν φανερώνεται στο όνειρο... στο όραμα... στο απροσδιόριστο της πίστης...

Κι εγώ αμφιβάλλω... γιατί πουθενά δεν βρίσκει ηρεμία ο νους...
Ανοίγει νέες σκέψεις... νέες αναζητήσεις... νέες απορίες...

Οι μεγάλες ανακαλύψεις σε φέρνουν μπροστά στην χρυσαφένια περγαμηνή
που γράφει... «Τελικά δεν γνωρίζω τίποτα...»

Οι μεγάλες αποκαλύψεις ανοίγουν νέους δρόμους... νέες αφετηρίες...
Και δεν φτάνεις ποτέ... δεν τελειώνεις ποτέ... δεν χωράς πουθενά...
Κοιτάς μπροστά σου τον απέραντο «χώρο» να στέκει με θράσος και να σε μετρά...
Και ή τα παρατάς και καταλήγεις τρελός και χαμένος περισσότερο από πριν...
ή ανασηκώνεις το πόδι από το χώμα για να γεωγραφήσεις το επόμενο βήμα...
Ακατάπαυστο προσκύνημα...

Ποια είμαι;

Όταν στέκομαι όρθια ντρέπομαι να δειλιάσω....
Κι όταν γονατίζω, ντρέπομαι να παραδοθώ...

«Μοναχικοί Πολεμιστές ήμαστε όλοι...»
Θυμήθηκα...

Πίστευα...
Μου έδινε θάρρος μα δεν μου έδινε ησυχία...
Μια δυσεύρετη συνείδηση από το βάθος μου φώναζε «Άλλαξε το!»
Μα δεν καταλαβαίνω ψυχή μου...

Πώς να μαζέψω τους πλανήτες μέσα μου, σε μία ευθεία
και να ενεργοποιήσω το τούνελ που θα ρεύσει η αλλαγή;

Ποια είμαι;

«Πυγολαμπίδα...»
Θυμήθηκα...

Μα από πού ήρθε αυτό;

Η αυλή του χωριατόσπιτου ήταν γεμάτη από πυγολαμπίδες...
Όταν τις έκλεινα στην χούφτα μου, φώτιζαν περισσότερο...
Και όταν τις άφηνα... χόρευαν προκλητικά μπροστά στο πρόσωπο μου...
Χόρευαν...!!!

«Άλλαξε το!»

Και είδα...
Δεν είναι πόλεμος... είναι αναπαράσταση... είναι χορός...
Ο σοφός χορευτής γνωρίζει ότι δεν πολεμά με την «Φωτιά» της ζωής...
Είναι η «Φωτιά»...

Από παιδί ονειρευόμουνα να χορέψω ανάμεσα στα αστέρια...
Να χορέψω για τα αστέρια...
Να επιπλέω στον βυθό του διαστήματος και να χορέψω όλα τα σχήματα των γαλαξιών...
Να στροβιλίζομαι προκαλώντας ανέμους όλων των χρωμάτων...

Μια πυγολαμπίδα μέσα στο άπειρο...
Μια πυγολαμπίδα...
Μοιάζω...

Πού να με ονειρευτώ;

Ποια είμαι;

Μέσα σε όλα όσα αναζήτησα... σε όσες έρευνες καταπιάστηκα...
σε όσες απαντήσεις γύρεψα... όπου έψαξα... όπου περπάτησα...
εμένα γύρευα.

Την σύνδεση μου και τις αιτίες μου έψαχνα...
Την θέση μου μέσα σε αυτό το αχανές δημιούργημα...
Όλα αυτά τα μικροστοιχεία και μικροεξισώσεις που συνθέτουν
την δική μου ύπαρξη... ατομικότητα... ταυτότητα...

Να κατευνάσω τον φόβο της ανυπαρξίας και του ασήμαντου...
Να εξηγήσω την ενστικτώδη ισχυρή άρνηση του τυχαίου και του πρόσκαιρου...
Να κατανοήσω όλες αυτές τις εκρήξεις του γίγνεσθαι...
Να δικαιολογήσω τους λόγους που κατανοώ την ύπαρξη του απείρου...
Να αθωώσω την δικαιολογία για να πάψει να είναι άμυνα  
και να επιβεβαιωθεί ως ανάμνηση και δικαίωμα...

Ποια είμαι;

Γεννήθηκα με οδηγίες χρήσης που κάποιοι απόθεσαν στα χέρια των συνανθρώπων...
Λειτούργησαν μέχρι εκεί που ξεχαρβάλωσαν το μοντέλο, ενεργοποιώντας
την αντίστροφη μέτρηση που οδηγούσε στην έκρηξη του Φοίνικα...

Πόσες φορές δεν υπήρξα Φοίνικας;
Πόσοι θάνατοι δεν σάρωσαν το παλιό μου;
Πόσες φορές θα καώ ακόμα, μέχρι να βρω;

Ποια είμαι;

Αν οι μνήμες είναι α-λήθεια...
Ποιες μνήμες να υποστηρίξω;
Αυτές που «έζησα», ξεπέταγμα στιγμών...
Οι άλλες οι Μεγάλες... σαν το όνειρο που χάνεται την νύχτα και μόνο μια αίσθηση
σου αφήνει, ίσα για να σε βασανίζει και να σου θυμίζει την αδυναμία σου να συγκρατήσεις και να «δεις»...

Ποια είμαι;

Ο «Κανένας» δεν έχει πού να πάει... δεν ησυχάζει στην πορεία του...

Ποια είμαι;

Ακούω την ίδια μου φωνή να με ρωτά...
« Μα αν δεν ξέρεις εσύ... τότε ποιος;»...

Ποια αλήθεια να μαρτυρήσω στον εαυτό μου;
Ποιον κωδικό να ενεργοποιήσω;
Δειλία ή προστασία μου κρατά μακριά την γνώση αυτή;

«Ποια είσαι εσύ που τολμάς;»
Μου αγριεύει μια φωνή...
Μα αντί να τρομάξω χαμογελάω σχεδόν ειρωνικά...
Μήπως αυτό δεν ψάχνω;

Ποια είμαι εγώ που τολμώ...
Ζω... Υπάρχω... και έχω όλα τα δικαιώματα του Καταστατικού του Σύμπαντος....

Αλλά...  

« Ποια ήσουν;»
Ποια ήμουν;
Μα δεν είναι αυτό που ψάχνω...
Θυμάμαι...  

Ποια είμαι, ρωτώ...

Πού να με ονειρευτώ;
Ποια είμαι;...»


Ακούς;

Κι εσύ...

Πόσες φορές αναρωτήθηκες αληθινά...

Ποιος είσαι;

ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ;



Αιθηρόη 18-5-2010


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
 
Οι ψίθυροι της ψυχής...
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου... :: ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ :: ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ.-
Μετάβαση σε: