H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου...

Και ο Νους... ο Αλχημιστής των Πάντων... και η Αλήθεια, οδηγός!
 
ΑρχικήΦόρουμΑναζήτησηΗμερολόγιοΣυχνές ΕρωτήσειςΣύνδεσηΕγγραφή
Είθε στους δρόμους της ουσίας σου να πορευθείς και στα μυστικά απόκρυφα αρχεία της ψυχής σου... Είναι άπειρες οι κατευθύνσεις στο Άπειρο Σύμπαν… Το ταξίδι μαγικό και ατελείωτο… Έχεις πολλά να χαρτογραφήσεις…

Μοιραστείτε | 
 

 Ο βόμβος της ψυχής...

Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Πήγαινε κάτω 
ΣυγγραφέαςΜήνυμα
Αιθηρόη
Admin
avatar

Ημερομηνία εγγραφής : 28/02/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 2417

ΔημοσίευσηΘέμα: Ο βόμβος της ψυχής...   Παρ 26 Αυγ - 8:44:45

Χτυπάει η καρδιά… βήματα πλησιάζουν… αργά… από καιρούς μακριά…
Άργησε… βαθιές γραμμές η κούραση στο πρόσωπο … μετράνε τις στιγμές.
Τρέμει ο νους… τον πόθο τολμηρά αφουγκράζεται… λαχτάρα ο παλμός…
Βοά η δίψα… η αναμονή… στα στήθια χιμάει να αρπάξει την μορφή... να δει.

Δάκρυ χαράς από το μέτωπο… στάζει το μάτι της ψυχής… την έγδαρε το φως…
Βαριά κοιμόταν… κουρτίνα με δαντέλα από ψέμα… ο ήλιος σκιά να μοιάζει.
Τα χείλη ανοίγουν… μούδιασαν… ξέχασαν να μιλούν… τι όνομα να θυμηθούν…
Ψιθύρισμα κόμπος… δένονται οι χορδές… πλάνη μην γίνει η αλήθεια και λάθος δρόμος.

Ξύπνησε η ραχοκοκαλιά… ανάσα ερωτική… σαν κάτι να έκαψε τον πάγο…
Μπλε σπίθα εισβάλει… με φτιάχνει Φοίνικα… να καώ… να αναγεννηθώ.
Τα νέφη από την μνήμη εξατμίζονται… ξορκίζει ο Απόλλωνας γλυκά…
Μαντεία οι σκέψεις… χρησμούς με λόγια από θεούς και μέρη μακρινά.

Χαμόγελα δειλά… μισά φεγγάρια γεννιούνται στο πλάι των χειλιών…
Πρόσωπο χάρτης… ψυχής καθρέφτης… εικόνες από τα βάθη γης αθέατης.
Χτίζει αντοχές στις χούφτες μου ο Ήφαιστος… δάχτυλα ατσάλι… δρόμοι ορισμένοι…
Γερά να πιαστώ απ το κορμί τα αόρατο… σημάδια ανεξίτηλα… να μην χαθώ ποτέ ξανά…

Απ τους μηρούς με αρπάζει ο Ζευς… την ηδονή ζυγίζει… τα όρια μετρά…
Με κεραυνό σφραγίζει τρυφερά… η ράχη μου τεντώνει… σωθικά από φωτιά.
Το αίμα του Άρη φτύνει… ανάσα κόκκινη… σταυρώνει της φλέβας μου τις ίνες...
Άγρια χαρά… δαίμονας στης γλώσσας την άκρη… σιμά ο καιρός σαν μέλι να χυθεί.

Του Ορφέα τραγούδι την λήθη να μαγέψει… θεριό που τρώει ψυχές γλυκοκοιμίζει…
Το βλέμμα αστράφτει… καθάρια μνήμη χύνεται… σπάει την πέτρα απ την καρδιά.
Θλιμμένη Περσεφόνη αχνοφέγγει… δάκρυα από φως αρχαίο… νοσταλγικό…
Μήνυμα ξεχασμένο… παίρνει σχήμα ζωής… υπόσχεση παλιά μπροστά μου.

Καρδιά γόνιμη…. σπέρνει ζωή της Δήμητρας το χέρι το λευκό… ορίζει γη…
Ανταμοιβή για τα χαμένα… τα κλεμμένα από θεούς μικρούς… μισούς στο αόρατο.
Σκυφτός ο Ποσειδώνας … αχ ο νικημένος μου!
Πλένει την κάθε μου ρωγμή… χέρι συγνώμης…
Χαϊδεύει ό,τι με κύμα σμίλευσε σκληρά… το νανουρίζει… μετανιωμένος συμπονά.

Ερμής στα πόδια μου… φτερά από ασήμι ντύνει… αισθάνεται η ψυχή…
Σαν κάτι να έρχεται που χρόνια οι Σειρήνες τραγουδάνε… Χάθηκα… βρίσκομαι.
Λούζει η Αφροδίτη μέσα μου… αρώματα σκορπά… καλεί οι Νύμφες να φανούν… κορμί να ντύσουν…
φόρεμα τρυφερό από ίνες μυστικές… πλυμένο σε φίλτρο αλλόκοσμο.

Η Ήρα ανέμους από τα βάθη να ξυπνά… στα μάτια τους υψώνει βλέφαρα αχτίδες…
Με υπομονή με στόλισε… στον ώμο καρφωμένη τα μέλη μου να συγκροτεί.
Την λάβα γελώντας η Αθηνά μου συγκρατεί… με ασπίδα με κυκλώνει...
Να μην χυθεί ο νους… σκιά φόβου τον χώρο μην μου κλέψει… μισή να μην βρεθώ.

Με την Εκάτη η Άρτεμη ισορροπεί, ζώνη να πλέξει… γύρω από την μέση φυλαχτό…
Εύστοχο τόξο η επιλογή… ασάλευτη η σκέψη καθαρή… τις Ερινύες ν΄ απομακρύνει.
Μπούκλες Ωκεανίδες μου στεφανώνουν τις γραμμές… το στήθος μου στολίζουν…
Γάργαρος ήχος η προσμονή… γαλάζιο ντύθηκε το μαύρο της αναμονής.

Μούσες στα χείλη… κόκκινες… ψαρεύουν ουρανούς με λόγια απόκρυφα…
Ποίημα η κάθε ανάμνηση… τέχνη ζωής… στιγμές σφυρηλατήματα.
Τον Κρόνο οι Αμαζόνες έδεσαν… Την ώρα γέμισαν… μου έδωσαν δώρο ακριβό…
Χορό έκαναν τα βήματα μου… τύμπανο… Γαίας χτύπημα στα σωθικά να ηχεί.

Ρέα ξάγρυπνη τον κένταυρο στη νύχτα ξαμολά… μου στέλνει τα μάτια της Πανδώρας…
Μην χρειαστεί να δω… το απαγορευμένο φανερό… την περιέργεια να σβήσει.
Όνειρα αργοναύτες μου… ταξίδι άπλωσαν… έφεραν γενναίο Τιτάνα...
Πανιά σχισμένα μάζεψαν νεόφερτα να απλώσουν… νέους ορίζοντες να σχίσουν.
Βούρκωσε ο Προμηθέας… ένιωσε… μου σπάει τα δεσμά… την κούραση μου κλέβει…
Φιλί στο στόμα μου έγραψε… φωνή για να μιλήσω… λόγια ισχυρά… ήχους να τα προφέρω.

Όλα καινούργια μέσα μου… γεμάτες οι πηγές μου… μορφές ξύπνησαν μέσα μου…
Εδώ είμαι… εγώ ανασαίνω.
Τα ρήματα μου άλλαξα… νεογέννητες αισθήσεις… φρέσκο το χώμα της ψυχής…
Εδώ είμαι…
Κι αλλού πάω…

Αιθηρόη...







Να έχετε αγάπη στην καρδιά, φως στο πνεύμα,
θάρρος στην ψυχή και αλήθεια στο στόμα...


Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.aoratos-naos.com
Επισκέπτης
Επισκέπτης



ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ο βόμβος της ψυχής...   Πεμ 27 Ιουν - 14:21:28

..όσο το διαβάζω νιώθω να σπέρνεται και να φυτρώνει κήπος με άνθη μέσα μου..

Υπέροχη μας..
Υπέροχη.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
stargate

avatar

Ηλικία : 33
Αιγόκερως
Ημερομηνία εγγραφής : 25/04/2013
Αριθμός μηνυμάτων : 67

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ο βόμβος της ψυχής...   Παρ 30 Αυγ - 16:39:18

Αιθηρόη έγραψε:
Χτυπάει η καρδιά… βήματα πλησιάζουν… αργά… από καιρούς μακριά…
Άργησε… βαθιές γραμμές η κούραση στο πρόσωπο … μετράνε τις στιγμές.
Τρέμει ο νους… τον πόθο τολμηρά αφουγκράζεται… λαχτάρα ο παλμός…
Βοά η δίψα… η αναμονή… στα στήθια χιμάει να αρπάξει την μορφή... να δει.

Δάκρυ χαράς από το μέτωπο… στάζει το μάτι της ψυχής… την έγδαρε το φως…
Βαριά κοιμόταν… κουρτίνα με δαντέλα από ψέμα… ο ήλιος σκιά να μοιάζει.
Τα χείλη ανοίγουν… μούδιασαν… ξέχασαν να μιλούν… τι όνομα να θυμηθούν…
Ψιθύρισμα κόμπος… δένονται οι χορδές… πλάνη μην γίνει η αλήθεια και λάθος δρόμος.

Ξύπνησε η ραχοκοκαλιά… ανάσα ερωτική… σαν κάτι να έκαψε τον πάγο…
Μπλε σπίθα εισβάλει… με φτιάχνει Φοίνικα… να καώ… να αναγεννηθώ.
Τα νέφη από την μνήμη εξατμίζονται… ξορκίζει ο Απόλλωνας γλυκά…
Μαντεία οι σκέψεις… χρησμούς με λόγια από θεούς και μέρη μακρινά.

Χαμόγελα δειλά… μισά φεγγάρια γεννιούνται στο πλάι των χειλιών…
Πρόσωπο χάρτης… ψυχής καθρέφτης… εικόνες από τα βάθη γης αθέατης.
Χτίζει αντοχές στις χούφτες μου ο Ήφαιστος… δάχτυλα ατσάλι… δρόμοι ορισμένοι…
Γερά να πιαστώ απ το κορμί τα αόρατο… σημάδια ανεξίτηλα… να μην χαθώ ποτέ ξανά…

Απ τους μηρούς με αρπάζει ο Ζευς… την ηδονή ζυγίζει… τα όρια μετρά…
Με κεραυνό σφραγίζει τρυφερά… η ράχη μου τεντώνει… σωθικά από φωτιά.
Το αίμα του Άρη φτύνει… ανάσα κόκκινη… σταυρώνει της φλέβας μου τις ίνες...
Άγρια χαρά… δαίμονας στης γλώσσας την άκρη… σιμά ο καιρός σαν μέλι να χυθεί.

Του Ορφέα τραγούδι την λήθη να μαγέψει… θεριό που τρώει ψυχές γλυκοκοιμίζει…
Το βλέμμα αστράφτει… καθάρια μνήμη χύνεται… σπάει την πέτρα απ την καρδιά.
Θλιμμένη Περσεφόνη αχνοφέγγει… δάκρυα από φως αρχαίο… νοσταλγικό…
Μήνυμα ξεχασμένο… παίρνει σχήμα ζωής… υπόσχεση παλιά μπροστά μου.

Καρδιά γόνιμη…. σπέρνει ζωή της Δήμητρας το χέρι το λευκό… ορίζει γη…
Ανταμοιβή για τα χαμένα… τα κλεμμένα από θεούς μικρούς… μισούς στο αόρατο.
Σκυφτός ο Ποσειδώνας … αχ ο νικημένος μου!
Πλένει την κάθε μου ρωγμή… χέρι συγνώμης…
Χαϊδεύει ό,τι με κύμα σμίλευσε σκληρά… το νανουρίζει… μετανιωμένος συμπονά.

Ερμής στα πόδια μου… φτερά από ασήμι ντύνει… αισθάνεται η ψυχή…
Σαν κάτι να έρχεται που χρόνια οι Σειρήνες τραγουδάνε… Χάθηκα… βρίσκομαι.
Λούζει η Αφροδίτη μέσα μου… αρώματα σκορπά… καλεί οι Νύμφες να φανούν… κορμί να ντύσουν…
φόρεμα τρυφερό από ίνες μυστικές… πλυμένο σε φίλτρο αλλόκοσμο.

Η Ήρα ανέμους από τα βάθη να ξυπνά… στα μάτια τους υψώνει βλέφαρα αχτίδες…
Με υπομονή με στόλισε… στον ώμο καρφωμένη τα μέλη μου να συγκροτεί.
Την λάβα γελώντας η Αθηνά μου συγκρατεί… με ασπίδα με κυκλώνει...
Να μην χυθεί ο νους… σκιά φόβου τον χώρο μην μου κλέψει… μισή να μην βρεθώ.

Με την Εκάτη η Άρτεμη ισορροπεί, ζώνη να πλέξει… γύρω από την μέση φυλαχτό…
Εύστοχο τόξο η επιλογή… ασάλευτη η σκέψη καθαρή… τις Ερινύες ν΄ απομακρύνει.
Μπούκλες Ωκεανίδες μου στεφανώνουν τις γραμμές… το στήθος μου στολίζουν…
Γάργαρος ήχος η προσμονή… γαλάζιο ντύθηκε το μαύρο της αναμονής.

Μούσες στα χείλη… κόκκινες… ψαρεύουν ουρανούς με λόγια απόκρυφα…
Ποίημα η κάθε ανάμνηση… τέχνη ζωής… στιγμές σφυρηλατήματα.
Τον Κρόνο οι Αμαζόνες έδεσαν… Την ώρα γέμισαν… μου έδωσαν δώρο ακριβό…
Χορό έκαναν τα βήματα μου… τύμπανο… Γαίας χτύπημα στα σωθικά να ηχεί.

Ρέα ξάγρυπνη τον κένταυρο στη νύχτα ξαμολά… μου στέλνει τα μάτια της Πανδώρας…
Μην χρειαστεί να δω… το απαγορευμένο φανερό… την περιέργεια να σβήσει.
Όνειρα αργοναύτες μου… ταξίδι άπλωσαν… έφεραν γενναίο Τιτάνα...
Πανιά σχισμένα μάζεψαν νεόφερτα να απλώσουν… νέους ορίζοντες να σχίσουν.
Βούρκωσε ο Προμηθέας… ένιωσε… μου σπάει τα δεσμά… την κούραση μου κλέβει…
Φιλί στο στόμα μου έγραψε… φωνή για να μιλήσω… λόγια ισχυρά… ήχους να τα προφέρω.

Όλα καινούργια μέσα μου… γεμάτες οι πηγές μου… μορφές ξύπνησαν μέσα μου…
Εδώ είμαι… εγώ ανασαίνω.
Τα ρήματα μου άλλαξα… νεογέννητες αισθήσεις… φρέσκο το χώμα της ψυχής…
Εδώ είμαι…
Κι αλλού πάω…

Αιθηρόη...

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
stargate

avatar

Ηλικία : 33
Αιγόκερως
Ημερομηνία εγγραφής : 25/04/2013
Αριθμός μηνυμάτων : 67

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ο βόμβος της ψυχής...   Παρ 30 Αυγ - 16:46:48

Βρες καινούργια λόγια μες στα τραγούδια τα παλιά. Η μάνα μου το λέει. Τραγούδα τα και θα τα καταλάβεις λέει, όταν την κοιτάς με απορία στο βλέμμα.
Αγαπώ πολύ τα τραγούδια της ψυχής σου. Ξεκλειδώνουν την δικιά μου.
Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
Ηλιόδωρος

avatar

Τόπος : Κάπου κοντά από την Πηγή…
Ημερομηνία εγγραφής : 04/07/2011
Αριθμός μηνυμάτων : 1302

ΔημοσίευσηΘέμα: Απ: Ο βόμβος της ψυχής...   Παρ 23 Μαϊος - 11:11:08

Αιθηρόη έγραψε:
Χτυπάει η καρδιά… βήματα πλησιάζουν… αργά… από καιρούς μακριά…
Άργησε… βαθιές γραμμές η κούραση στο πρόσωπο … μετράνε τις στιγμές.
Τρέμει ο νους…  τον πόθο τολμηρά αφουγκράζεται… λαχτάρα ο παλμός…
Βοά η δίψα… η αναμονή… στα στήθια χιμάει να αρπάξει την μορφή... να δει.
 
Δάκρυ χαράς από το μέτωπο… στάζει  το μάτι της ψυχής… την έγδαρε το φως…
Βαριά κοιμόταν… κουρτίνα με δαντέλα από ψέμα… ο ήλιος σκιά να μοιάζει.  
Τα χείλη ανοίγουν… μούδιασαν… ξέχασαν να μιλούν…  τι όνομα  να θυμηθούν…
Ψιθύρισμα κόμπος…  δένονται οι χορδές… πλάνη μην γίνει η αλήθεια και λάθος δρόμος.

Ξύπνησε η ραχοκοκαλιά… ανάσα ερωτική… σαν κάτι να έκαψε τον πάγο…
Μπλε σπίθα εισβάλει… με φτιάχνει Φοίνικα…  να καώ… να αναγεννηθώ.
Τα νέφη από την μνήμη εξατμίζονται…  ξορκίζει ο Απόλλωνας γλυκά…
Μαντεία οι σκέψεις… χρησμούς με λόγια από θεούς και μέρη μακρινά.

Χαμόγελα  δειλά… μισά φεγγάρια γεννιούνται στο πλάι των χειλιών…
Πρόσωπο χάρτης… ψυχής καθρέφτης… εικόνες από τα βάθη γης αθέατης.
Χτίζει αντοχές στις χούφτες μου ο Ήφαιστος… δάχτυλα ατσάλι… δρόμοι ορισμένοι…
Γερά να πιαστώ απ το κορμί τα αόρατο… σημάδια ανεξίτηλα…  να μην χαθώ ποτέ ξανά…

Απ τους μηρούς με αρπάζει ο Ζευς… την ηδονή ζυγίζει… τα όρια μετρά…
Με κεραυνό σφραγίζει τρυφερά… η ράχη μου τεντώνει… σωθικά από φωτιά.
Το αίμα του Άρη φτύνει… ανάσα κόκκινη…  σταυρώνει της φλέβας μου τις ίνες...
Άγρια χαρά… δαίμονας στης γλώσσας την άκρη… σιμά ο καιρός  σαν μέλι να χυθεί.

Του Ορφέα τραγούδι  την λήθη να μαγέψει…  θεριό που τρώει ψυχές γλυκοκοιμίζει…
Το βλέμμα  αστράφτει… καθάρια μνήμη χύνεται… σπάει την πέτρα απ την καρδιά.
Θλιμμένη  Περσεφόνη αχνοφέγγει…  δάκρυα από φως αρχαίο… νοσταλγικό…
Μήνυμα ξεχασμένο… παίρνει σχήμα ζωής… υπόσχεση παλιά μπροστά μου.

Καρδιά γόνιμη….  σπέρνει ζωή της Δήμητρας το χέρι το λευκό… ορίζει γη…
Ανταμοιβή για τα χαμένα… τα κλεμμένα από θεούς μικρούς… μισούς στο αόρατο.
Σκυφτός ο Ποσειδώνας … αχ ο νικημένος μου!  
Πλένει την κάθε μου ρωγμή… χέρι συγνώμης…
Χαϊδεύει ό,τι με κύμα σμίλευσε σκληρά… το νανουρίζει… μετανιωμένος συμπονά.

Ερμής στα πόδια μου… φτερά από ασήμι ντύνει… αισθάνεται η ψυχή…
Σαν κάτι να έρχεται  που χρόνια οι Σειρήνες τραγουδάνε… Χάθηκα… βρίσκομαι.
Λούζει η Αφροδίτη μέσα μου… αρώματα σκορπά…  καλεί οι Νύμφες να φανούν… κορμί να ντύσουν…
φόρεμα τρυφερό από ίνες μυστικές… πλυμένο σε φίλτρο αλλόκοσμο.

Η  Ήρα ανέμους από τα βάθη να ξυπνά…  στα μάτια τους υψώνει βλέφαρα αχτίδες…
Με υπομονή με στόλισε… στον ώμο καρφωμένη τα μέλη μου να συγκροτεί.
Την λάβα γελώντας η Αθηνά μου συγκρατεί… με ασπίδα με κυκλώνει...
Να μην χυθεί ο νους… σκιά φόβου τον χώρο μην μου κλέψει… μισή να μην βρεθώ.

Με την Εκάτη η Άρτεμη ισορροπεί,  ζώνη να πλέξει… γύρω από την μέση φυλαχτό…
Εύστοχο τόξο η επιλογή… ασάλευτη η σκέψη καθαρή… τις Ερινύες  ν΄ απομακρύνει.
Μπούκλες Ωκεανίδες μου στεφανώνουν τις γραμμές…  το στήθος μου στολίζουν…
Γάργαρος ήχος η προσμονή… γαλάζιο ντύθηκε το μαύρο της αναμονής.

Μούσες στα χείλη… κόκκινες… ψαρεύουν  ουρανούς με λόγια απόκρυφα…
Ποίημα η κάθε ανάμνηση… τέχνη ζωής… στιγμές σφυρηλατήματα.
Τον  Κρόνο οι Αμαζόνες έδεσαν… Την ώρα γέμισαν… μου έδωσαν δώρο ακριβό…
Χορό έκαναν τα βήματα μου… τύμπανο… Γαίας  χτύπημα στα σωθικά να ηχεί.

Ρέα ξάγρυπνη τον  κένταυρο στη νύχτα ξαμολά…  μου στέλνει τα μάτια της  Πανδώρας…
Μην χρειαστεί να δω…  το απαγορευμένο φανερό… την περιέργεια να σβήσει.
Όνειρα αργοναύτες μου… ταξίδι άπλωσαν…  έφεραν γενναίο Τιτάνα...
Πανιά σχισμένα μάζεψαν  νεόφερτα να απλώσουν… νέους ορίζοντες να σχίσουν.
Βούρκωσε ο  Προμηθέας… ένιωσε… μου σπάει τα δεσμά… την κούραση μου κλέβει…  
Φιλί στο στόμα μου έγραψε… φωνή για να μιλήσω… λόγια ισχυρά… ήχους να τα προφέρω.  

Όλα καινούργια μέσα μου… γεμάτες οι πηγές μου… μορφές ξύπνησαν μέσα μου…
Εδώ είμαι… εγώ ανασαίνω.
Τα ρήματα μου άλλαξα… νεογέννητες αισθήσεις… φρέσκο το χώμα της ψυχής…
Εδώ είμαι…
Κι αλλού πάω…

Αιθηρόη...




Αφού μπορείς να γίνεις τα πάντα, γίνε ο Εαυτός σου, γιατί εσύ είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο !!

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω
http://www.youtube.com/user/mikroulis11
 
Ο βόμβος της ψυχής...
Επισκόπηση προηγούμενης Θ.Ενότητας Επισκόπηση επόμενης Θ.Ενότητας Επιστροφή στην κορυφή 
Σελίδα 1 από 1

Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτήΔεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης
H Ψυχή... το Εργαστήριο του Κόσμου... :: ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ :: ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ.-
Μετάβαση σε: